Ο Νόμος του Τίποτα

του Δημήτρη Μούχα

Το Τίποτα, ζει με το τίποτα

Είναι Μακάριο απλώς που υπάρχει.

Η ευγνωμοσύνη, ρέει Άφθονη από παντού.

Μακάριο όπως είναι, λειτουργεί από μόνο του.

Αν και χαλαρό, δεν εξασθενίζει ποτέ.

Δεν έχει Ανάγκη να εκφραστεί.

Αφήνει τους άλλους να το κάνουν και ύστερα κρύβεται.

Ξεμυτάει μόνο όταν χρειάζεται να ξεκαθαριστεί η Αλήθεια.

Η Αλήθεια, είναι ο Λόγος του.

Ακινησίας Αίτιο (Ο Έρωτας δίνει στα πάντα Κίνηση...)

Τις κουρασμένες μου Ανάσες Ακινησίας,

τις αποδίδω στην Αλεξιθυμία (αλέξω=απωθώ-αυτός που αρνείται τα συναισθήματά του...) της Συναισθηματικής- Ακαθόριστης -Αστάθειας του Έρωτος ως Γενεσιουργικό Πρωταρχικό Σπέρμα της Κίνησης στα πλαίσια της εγκαθιδρύσεως του Λόγου/Φάνητα.

Η Ασυνεννοησία μεταξύ ορατού και αοράτου,

διασπάει την Κοσμική Αρμονία του Γίγνεσθαι/Ηφαίστου ( εκ του εξυφαίνω ).

Η Αποστασία, είναι Αδικία. Απόρριψη του Δώρου της Αφθονίας.

Ως Επανορθωτής, δρα η Νέμεσις συνυπολογίζοντας κάθε λεπτή Κλωστή της Συνδημιουργικής Αλληλεπιδράσεως.

Ειρωνική Συνέχεια Δικαιοσύνης…

Tραβάω γραμμή από τα Σύμπαντα ‘

στην μομφή σου Ιερουργώ το παράλογο.

Κατευθύνω στην συνέχειά σου το Ρεύμα ‘

ως αυθεντικός της Μαντείας επιστάτης…

Ανατρέχω στα Συμβάντα των Αναμνήσεων

ώστε να γειώσω τα ταξίδια στην Βάση.

Σ’ αγαπάω και πάντα σε σκέφτομαι,

σαν απόηχο του Όντως Σωκράτη…

Στις ” διαλέξεις ” σου αφιερώνω

ετούτο το ποίημα,

στις αλάνες της αγοράς που ξεπάστρεψες

το κάθε ά-λογο βλήμα…

Σε ακολουθώ στου Α-πόλλων την Έκσταση,

στης Δικαιοσύνης την αμερόληπτη και Ισόρροπη Ρήμα…

Θέε μου να φύγουνε τα Σκάρτα...

Όταν η Πρόθεση προέρχεται από την ψευτοηθική του νου, δεν πιάνει τίποτα...όταν πηγάζει από την Αλήθεια της Καρδιάς, τότε γκρεμίζεται το Σύμπαν...Σ.Δ

Τα Καλούπια ευθυγραμμίστηκαν.

Τώρα μόνο οι επιλογές απέμειναν να προταθούν στη Διάνοια...

και θα επιλέξει αναλόγως το Σθένος της...

Οι απαιτήσεις αυξήθηκαν μα μαζί, αυξήθηκε και η Δύναμη.

Τώρα η Ήττα, πειράζει αλλά ταυτόχρονα αντέχεται γιατί αποδέχτηκα την Μοναχικότητά μου..

Όμως ακόμα θέλει αγώνα για το καλύτερο αλλά παράλληλα, πίστη και υπομονή για τα ελάχιστα εναπομείναντα...

Η Κλωστή πλέον, Είναι επικίνδυνη μα δεν φοβίζει '

Οι ευκαιρίες ανοίγονται και η συνείδησή μου, διευρύνεται καθώς Ενώνεται με την Κοσμική Συνείδηση...

Άγραφος πλέον, ευχαριστώ τη Θεία Χάρη που μου παρουσίασε την δυνατότητα να Δημιουργήσω...

Μέχρι τώρα το διάβαζα προσπαθώντας να το εντάξω στον Καθημερινό μου διάδρομο ' όμως κάθε προσπάθεια, αποτύγχανε λόγω του ότι η Πρόθεση νοθευόταν από την αδυναμία της Κατανόησης...

Τώρα βρίσκομαι πλησίον της...

Μέθη

Με πιάνει κι εμένα του ασυλλόγιστου η μέθη
που και που
καθώς στοχάζομαι
για την τάξη αδιαφορώ
για κόμματα και τελείες
πως οι λέξεις συνοδεύονται
σ' απείρου εικασίες.
Εικόνες άτεχνες ζητώ
ακολουθώντας το αυθόρμητο παιδί.