Ο απών

Όπου ερημώσαμε Όπου αρνηθήκαμε

Στο δρόμο εκείνο που δεν πήραμε

Πριν από μας αιώνιο ένα βήμα

Πάντοτε εκεί που δεν Σ’ αυτό

Που να ξεχάσεις πρέπει

Στο εκλιπόν Στο εγκαταλειφθέν

Ή απλώς

Σ’ ό,τι ποτέ δεν αποχτήσαμε

Έρωτας αν αυτός

Πάντοτε απών

Η Κυριακή

Θαρρώ μια μέρα θα ξαναβρεθούμε

Μια Κυριακή βεβαίως φθινοπωρινή

κομψά ενδεδυμένοι εν τω μέσω υπαιθρίων

αγγέλων μικροπωλητών λοιπών παρισταμένων

- ή το σενάριο παραλλάσσοντας

φιγούρες ασαφείς ωστόσο επίμονες

στο φόντο μιας μαυρόασπρης φωτογραφίας

Σαφώς σε τέτοιες ή παρεμφερείς συνθήκες

γονυπετείς μ’ ακόμα αμετανόητοι

σφιχτά κρατώντας τις παλάμες μες στις τσέπες

και το κομμένο δάκτυλο αποκρύπτοντας

- λησμονημένο στο συρτάρι μεταξύ φακέλων

κι ετέρων αλληλογραφίας υλικών -

ιδανικοί ως υπήρξαμε εραστές ανεπαρκή

έστω δυο τέρατα ν’ αγαπηθούμε

τις νύχτες κάτω απ’ τα σεντόνια χωριστά

καθένας γλείφοντας του άλλου την αναπηρία

Το δίχως άλλο θα ξανασυναντηθούμε

τα φονικά τύμπανα κρούοντας ρευστά

επικίνδυνα αναβλύζοντας και φθόγγους

καυστικούς στο πλήθος μέσα έρημοι ακούραστοι

φριχτοί

- καθώς μαρμάρινη στιγμή θ’ ακινητεί -

θ’ αγκαλιαστούμε.

Σημείωμα στο ψυγείο

Έχω ποτίσει τα λουλούδια στο μπαλκόνι.

Μην ψάξεις μες στην τσέπη θα σε κόψουν

Τα θρύψαλα απ’ το τελευταίο χάδι μου.

Κατά τ’ άλλα συνέχισε κανονικά

Να ντύνεσαι ζεστά να μην το παρακάνεις

Με το τσιγάρο να με θυμάσαι όταν

Ερωτεύεσαι και βρέχει.

Νύχτα δέκα στίχων

***

η νύχτα απόψε με παραμονεύει

***

παραφυλά τον ύπνο μου τη σκέψη

νύχτα διπρόσωπη τυφλή σακατεμένη

διπλά προδίδει κι αγαπά διπλά δαγκώνει

βρέφος φασκιώνει τ’ όνειρο μου στο σεντόνι

***

βέρα μου σφίγγοντας στο δάχτυλο ματώνει

έφηβη σέρνει τη ψυχή μου στην αγχόνη

νύχτα διπρόσωπη τυφλή σακατεμένη

παραφυλά τον ύπνο μου τη σκέψη

***

η νύχτα απόψε που παραμονεύει

Η πόλη των θηρίων

Η πόλη τούτη μ’ έχει ερωτευτεί

Αγκαθωτή στη φούστα μου γαντζώνεται

Όρκους ζητά και σημαδεύει το αύριο

Στα μάτια ανάμεσα με χέρι σταθερό

Άρρωστη πόλη στο κρεβάτι μου πλαγιάζει

Παραμιλά τενεκεδένιους στίχους

Βγάζει το νυχτικό μου μ’ αγαπά με πάθος

Έπειτα την ακούω στις σκάλες που κατρακυλάει

Πως θέλετε λοιπόν να ονειρευτώ

Η πόλη αυτή γρυλίζει μες τις φλέβες μου

Νυχθημερόν η πόλη με παραμονεύει

Γδέρνει τον ύπνο τις ορμές μου κατατρώει

Απ’ τα μαλλιά στο κόκκινο πάνω χαλί με σέρνει

Η πόλη αυτή ζητά τον έρωτα μου

Η πόλη θα προστάξει αργά η γρήγορα

Η πόλη θα νικήσει θα κατέβει

Απ’ τα τακούνια της θα κρεμαστεί στα σύρματα

Φωτιά θ’ ανάψει το βελούδινο φουστάνι της

Με φάλτσο θρήνο θ’ αντηχήσει στους φωταγωγούς

Ανάξιος άγγελος θα λάμψει στα μπαλκόνια

Η πόλη τούτη ξημερώνει

Μισές ημέρες παίζοντας στα πεζοδρόμια

Με ζάρια δανεικά η πόλη αντέχει

Τα νύχια μπήγει κι ανεβαίνει

Θηρίο στα θηρία βασιλεύει.

—