πως να σε πω αλήθεια; / Φαίδων Αλκίνοος

γυμνή. τη φαντάστηκα ολόγυμνη. να ποζάρει στο ένα και μοναδικό εξώφυλλο της μιας και μόνης έκδοσης του πιο πολύτιμου εκδοτικού γεγονότος. γυμνή τη σκέφτηκα. τα μάτια της δεν έβλεπα τη σκέψη της την ήξερα άγουρο δημιούργημα ανθρώπων όλων των φυλών. σχεδόν. μα όμως έτσι, γυμνή ολόγυμνη, ελάχιστοι την είδανε. ήρθαν οι άνετοι των νόμων ηγετίσκοι, γραφιάδες, σχεδιαστές π’ ενέδυσαν το όμορφο κορμί της με την υπέρτατη ανόητη ευφυΐα τους. τη φυλακίσανε. και το γυμνό κορμί της έφθινε παρ’ όλη την ικμάδα του γυμνή. σαν όνειρο γένους θηλυκού που πάντα προσπαθούσε να γονιμοποιηθεί. σε νύχτες στέρησης παρθενική και μόνη μέσ’ στο κελί των νόμων κάγκελα ανελεύθερα και κλίνη σιδερένια της προσφέρουν (οι δρόμοι κάπως σκοτεινοί. πουλάδες έγχρωμες διαφόρων εθνοτήτων στολίζουν το εφήμερο αρώματα βαριά κουράζουνε την όσφρηση και στη βαρύτερη ατμόσφαιρα μιγνύουν αηδία δυο χειροπέδες πιάστηκαν σ’ ανήλικου τα χέρια λείπανε πάντα οι γονείς κ’ η κοινωνία αργούσε κλέφτη τον είπανε και μαστροπό στην τσέπη μέσα βρέθηκαν ουσίες διαφυγής. βαριές κατηγορίες γρανάζια δικαστών με καραφλά και αδειανά κεφάλια γυρίσαν ενοχλήσανε στη σκουριασμένη τους φορά ψάξαν μιλήσαν γέλασαν ήπιανε τα ποτά τους ήρθαν και σε συμβιβασμό χρόνια πολλά η ποινή στ’ ανήλικα εγκλήματα που είχε διαπράξει στους σκοτεινούς τους δρόμους κι ας είναι μεγαλούπολη η των συμβάντων πόλη. ένοχος και ο καραφλός ιδρώτας τους γνώση σταλάζει τρομερή) ίδιο κελί. τα κάγκελα τα ίδια. ένα κρεβάτι σίδερο. αυτή γυμνή κει μέσα. φθάνει κι ο ανήλικος με τσακισμένα τα φτερά με θολωμένα όνειρα δεν ήξερε τη σκοτεινιά μιας φυλακής πως είναι. μικτή η φυλακή; ρωτάει κι απορεί εγώ παντού χωράω τ’ απάντησε εκείνη. και τ’ όνομά σου; μιας κι εδώ; αλλού οι άνθρωποι με λένε ηθική, αλλού ξανά αλήθεια με φωνάζουνε. ελευθερία οι τρελοί. και κάποιοι αιθεροβάμονες με ντύνουνε με στίχους ποίηση να με πούνε

περιτρίμματα άρχει και διαφεντεύει

Φαίδων Αλκίνοος


στις νότες της νιότης
αηδόνα λαλεί

και μια σκιά στον ήλιο της σιωπής

σαλεύει να χορέψει
τρελαίνεται που νιώθει.
αυτ' η σιγή η νοητή είναι του ήλιου κέρασμα

κλείνει τα μάτια ο σαλός
ακούει της φύσης τρίξιμο
κάποιο λουλούδι σχίζεται
το κάλλος διακορεύει
τρυπάει το στάχυ το χρυσό
αιθέρ' αέρα ύλη κι ακοή
η μέλισσα τη γύρη της ρουφά
το φύλλο στάζει χλωροφύλλη
μια πεταλούδα τραγουδά
ηχούνε τα φτερά της
και ο τζαζίστας τζίτζικας
το μπάσο του τρελαίνει

στις νότες της νιότης
αηδόνα λαλεί

χέρι χέρι σκια σιωπή
μπαίνουνε στον κύκλο της ζωής
πιάνουν τα μάτια τους τοπία και τα σέρνουν
γυρνάει ο κόσμος παλαβός
δε σέβονται τη σιγαλιά του ήλιου
κυρτώνουν τις αχτίδες του
κρεμάνε όνειρα σ' αυτές
χέρι χέρι σκια σιωπή
χέρι χέρι σκια σιωπή

κι ο θνητός ο πελελός
τρανός αυθέντης βασιλεύς
της ειμαρμένης περιτρίμματα
άρχει και διαφεντεύει

κι εγώ σκιά αλλόκοτη στο φως της ειμαρμένης

να χάνομαι στις μουσικές του κόσμου μας

στις νότες της αιώνιας της νιότης
π' αηδόνα τις λαλεί σαν κλαίει τα παιδιά της

οι άνθρωποι και τα παιδιά

Φαίδων Αλκίνοος

επιτυχώς οι άνθρωποι καλλιεργούν ασχήμια
στις σχέσεις τους στον έρωτα στους φίλους
στη διακόσμηση καρδιάς ψυχής σπιτιών
στις πόλεις στα χωριά στις θάλασσες και στα βουνά

επιτυχώς

βαθμολογούνται δ' ως άριστοι κτήτορες συνεχιστές
αιωνίων άλλων κατοίκων διερχομένων το πάλαι
χρόνο δεν έχουν πλιο οι δύσμοιροι διαλόγων κι αλλαγών
πάρθηκε ο δρόμος τους ολόιδιος των έργων τους
επιτυχώς

δήθεν πως πρέπει τα παιδιά μας να παραλάβουνε
καλλίτερο τον κόσμο που δανειστήκαμε απ' αυτά
και πρέπει αγνά και όμορφα να τακτοποιηθούν
έτσι ώστε την κρίση τους ποτέ να μη την πουν
επιτυχώς

οι άνθρωποι καλλιεργούν ασχήμια
υποθηκεύουν τ' αύριο στο αδηφάγο σήμερα
σε κάθ' αισχρό τους σχέδιο αμέτοχος κανείς
καλοί που πάψαν πια, κακοί, πως να τους πεις,
επιτυχώς

Τίποτα δεν άλλαξε

Περήφανα καρτερικά, ιδρώνει στα σεντόνια,
λεηλατεί τον έρωτα, αγκομαχά αιώνια,
μοιάζει γοργόνα και πουλί, του Τρίτωνα μια κόρη,
Σοφία στέλνει στους λαούς, μα έγιναν εμπόροι.

Δάσκαλοι, φίλοι των θεών, σοφοί ερευνητάδες,
ρίξανε λάδι στη φωτιά, γκρεμίσαν αφεντάδες,
χιλιάδες χρόνια πέρασαν, μεγάλες οι ανάγκες,
μα τίποτα δεν άλλαξε, σε τούτες τις παράγκες.

Της Ανδρομάχης την πυγμή, της Άρτεμης το τόξο,
μια Αμαζόνα υστερική, που μένει στην από ’ξω,
κόβει τα στήθια της μεμιάς και τρώει τα παιδιά της,
σκορπά τους κρίκους της Ζωής, με την ανεμελιά της.

Δάσκαλοι, φίλοι των θεών, σοφοί ερευνητάδες,
ρίξανε λάδι στη φωτιά, γκρεμίσαν αφεντάδες,
χιλιάδες χρόνια πέρασαν, μεγάλες οι ανάγκες,
μα τίποτα δεν άλλαξε, σε τούτες τις παράγκες.

Δημοκρατία αγόρασε, στα πιο φτηνά της ψώνια,
κυλίστηκε στην άσφαλτο, στα πιο γλυκά της χρόνια,
ανηφοριές κατηφοριές, μεγάλα πεζοδρόμια,
οι έμποροι την τύλιξαν, μέσ’ στα ιδεοδρόμια.

Δάσκαλοι, φίλοι των θεών, σοφοί ερευνητάδες,
ρίξανε λάδι στη φωτιά, γκρεμίσαν αφεντάδες,
χιλιάδες χρόνια πέρασαν, μεγάλες οι ανάγκες,
μα τίποτα δεν άλλαξε, σε τούτες τις παράγκες.

Προοπτική και δρόμοι

Για τα ταξίδια της ζωής, ετοίμασα καράβι,
έβαλα ράφτη μυθικό και νυφικό σου ράβει,
παρέα μ’ έναν Κύκλωπα, η Νύφη θα στεριώσει,
και τους κουμπάρους θα τους φάν’, προτού να ξημερώσει.

Μου λέγαν να ’χω όνειρα, βαθιές προοπτικές,
μα εγώ όλο φοβόμουνα, δε μού ’βγαιναν οι ωδές,
κρυβόμουν και περίμενα, ‘δε φάνηκαν ακόμη;’
και Συμπληγάδες μ’ έπνιγαν προοπτική και δρόμοι.

Στην εξορία βρέθηκα, σε μιας πατρίδας τέλμα,
βλαισοποδία η Αρχή κ’ η εξουσία πέλμα,
το ζεύγος δεν επέστρεψε, ανοίγω τη διαθήκη,
το ψέμα πνίγει το χωριό κ’ η χώρα υποθήκη.