Θα βραχούμε

Κάθε μέρα η ομιλία τριγυρνά,
μα,  το "σ΄ αγαπώ" σαν βλέπεις να κρεμιέται πια στο στόμα, 
πιάνομε στα γέλια, τρέμει,κοκκινίζω και ξανά 
                                                     αύριο τα ίδια ακόμα. 

Όταν παίζουν στ΄ ακρογιάλι είδατε μικρά παιδιά;
Τρέχουν και το κύμα, μέσα που τραβιέται, κυνηγούνε.
Κάνει να γυρίσει πίσω; Έξω εις την αμμουδιά, 
                                                    όσο τέλος....να βραχούνε.

Με το κύμα της αγάπης έτσι παίζομα τρελά
αν πιο μέσα πνίγοντ΄ άλλοι, στ΄ακρογιάλι εμείς γελούμε
ως την ώρα καλά πάει το παιχνίδι μας, αλλά, 
                                                   μη σας μέλει....θα βραχούμε. 

Τ’ ακρογιάλι

Ακόμα χθες εκοίταξα τη θάλασσα να τρέχει

και τ’ ακρογιάλι το ξερό με κύματα να βρέχει.

Σήμερα όλα ήσυχα και τώρα τ’ ακρογιάλι

κατάξερο απλώνεται και διψασμένο πάλι.

Είναι η μοίρα του, ζωή μια μέρα να του δίνει

η θάλασσα και αύριο νεκρό να το αφήνει.

Γιατί δακρύζω; Αχ, γιατί σου μοιάζω ακρογιάλι:

τη μίαν μέρα μ’ αγαπούν και με ξεχνούν την άλλη.

[Απ’ έξω του Παράσχου μας τους στίχους ξέρουν όλοι]

Απ’ έξω του Παράσχου μας τους στίχους ξέρουν όλοι·

ένα λουλούδι αν κλέψουνε σε τέτοιο περιβόλι,

τι τάχα; Απ’ τον πλούσιο σαν κλέφτεις δεν πειράζει·

του παίρνει μια ιδέα του κανείς, τα λόγι’ αλλάζει

και την σερβίρει έπειτα. Το ίδιο όταν παίζει

η αδελφή σου η μικρή τις κούκλες, στο τραπέζι

σαν κάθεσθε, λίγο φαγί φροντίζει να της μείνει

και ύστερα η κούκλα της με κείνο γεύμα δίνει.

Τώρα, πιστεύω, δεν ζητείς θουρίους να τονίσω

και τον Παράσχο και εγώ να σου λιανοπωλήσω.

Αν θέλεις όμως, πήγαινε να εύρεις κάποιον άλλο

και άφησέ με, φίλε μου, σαν πώψαλλα, να ψάλλω

τα μάτια της αγάπης μου και τα ξανθά μαλλιά της.

Δεν είμαι ποιητής· μπορεί· μα ούτε μεταπράτης.

[Ετέρου, τέλος, έρωτος]

Ετέρου, τέλος, έρωτος το νέκταρ μάς μεθύσκει,

αλλά ο πρώτος τελευτά χωρίς να αποθνήσκη.

Ούτω, οπόταν άνθος τι την χείρα μας μυρώση,

αν απορρίψαντες αυτό κρατώμεν άλλο ήδη,

υπό το νέον άρωμα η χειρ μας αναδίδει

του πρώτου της αρώματος ολίγον τι λοιπόν.

Ούτω, ενώ να ψάλωμεν ζητούμεν άσμα νέον,

εξαίφνης μεταπίπτομεν λαθραίως εις αρχαίον

                       συνήθη μας σκοπόν.

[Και τα μαλλιά μου εθαύμασα. ―Πώς στέκονται ωραία]

Και τα μαλλιά μου εθαύμασα. ―Πώς στέκονται ωραία,

θα έλεγες, αν τα ’βλεπες, τι μαλακά που θα ’ναι!

― Ε! Σε γελούν τα μάτια σου, γιατί απ’ τον κουρέα

είν’ ό,τι ήλθα· αύριο να δεις πώς θε να πάνε·

ωσάν αγκάθια αχινού θα στέκουν ορθωμένα.

Την άλλη πάλι Κυριακή μπορείς να τα θαυμάζεις.

Το ίδιο με τους υπουργούς κ’ εδώ. Τους ανεβάζεις

εις το σκαμνί, στη φυλακή τους βάνεις. Στα χαμένα!

Ο τόπος διορθώνεται για μία τριμηνία

και ύστερα; Και ύστερα η ίδια ιστορία.

Να μου αλλάξεις τα μαλλιά μπορείς; Μπορείς να κάνεις

άλλους τους Έλληνας; Λοιπόν τα λόγια σου μη χάνεις.