ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Κάτω από το φως του φεγγαριού την κοίταξε στα μάτια και της είπε:

«Είσαι η μούσα μου 
Σε άρπαξα από τα βάθη της ιστορίας για να ενώσω το χρόνο,
παρόν, παρελθόν, μέλλον
Αδιόρατος καταιγισμός συναισθημάτων
από την ομορφιά της ψυχής σου
Όλα ακτινοβολούν στο πρόσωπό σου ,
παίρνουν γεύση και οσμή , μυρίζω την ιστορία του κόσμου… »

Αυτά είπε ο Άγγελος στη Θάλεια και μετά τη φίλησε ... την κράτησε σφιχτά στην αγκαλιά του και έτσι έμειναν έως την Ανατολή.

*Από το ανέκδοτο έργο Φύλ(λ)α Έρωτα

Γιατί κάποιοι άνδρες ακόμα και μέσα σε αυτόν τον σκληρό, για χρόνια ανδροκρατούμενο κόσμο, που κατακρεούργησε ό,τι πιο ιερό και υπέροχο έχει η γυναικεία ύπαρξη, βλέπουν και αισθάνονται αλλιώς τις γυναίκες. Γιατί μπορούν και βλέπουν τη ψυχή της, το βάθος της και γοητεύονται από το μυστήριό της. Βλέπουν το συμπλήρωμά τους, αυτό που και τα δύο φύλλα χρειάζονται για να βιώσουν μια διαφορετική πληρότητα και ολοκλήρωση!
Να πάνε ο ένας μέσα από τον άλλον λίγο πιο πέρα και πιο πάνω.
Και μη ξεχνάμε, όπως λένε ,πως πίσω από έναν μεγάλο άνδρα υπάρχει πάντα μια γυναίκα!
Γιατί οι γυναίκες είναι διαισθητικές και ευαίσθητες, όπλα σημαντικά όπου ένας έξυπνος, ανοιχτός στην καρδιά και στο μυαλό άνδρας μπορεί εύκολα να διακρίνει , να θαυμάσει και να αξιοποιήσει!

Γεωργία Γιαμπουράνη

Γεωργία Γιαμπουράνη (μικρό βιογραφικό)

Γεννήθηκε στο Κιάτο Κορινθίας
Είναι απόφοιτος της Σχολής Τεχνολογίας Τροφίμων 
Με την ποίηση ασχολείται από το 1999 και ποιήματά της έχουν βραβευτεί σε διάφορους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς


Ποιητικές Συλλογές :

• Ψίθυροι Δημιουργίας (2003 Εκδόσεις : ΔΩΔΩΝΗ) 
• Σηκώνοντας το πέπλο... (2013 Εκδόσεις : Ηριδανός) 

Σηκώνοντας το πέπλο....

ΠΡΙΝ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ

Η ψυχή πετάει πάνω από τα απόκρημνα βράχια του κόσμυ

και συλλογίζεται:

Να κατέβω;

..... κατέβηκε σε μια άκρη της γης και ξεκίνησε η ζωή, έτσι ....

…………..

ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΑΙΔΙΟΥ

Το παιδί στην αγκαλιά της μητέρας

Κοιτά τον άγνωστο κόσμο,

ντυμένο στα μαύρα και γκρίζα

"Μανούλα γιατί οι άνθρωποι ντύνονται νύχτα;"

..... οι άνθρωποι έγιναν σκοτεινοί,

σαν συννεφιά ντυμένοι στο εγώ τους, αδιάφοροι,

άχρωμοι και άχαροι, βαδίζουν χαμένοι

…….

Με σκέψεις που ονειρεύομαι

πλάθω την πραγματικότητα

και τα όνειρά μου γίνονται αληθινά.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

-Θέλω να ζήσω το παραμύθι,

αυτό που ονειρευόμουν παιδί

Τότε που τα όνειρα ζούσαν στην οδό Ονείρων

πριν τα σκοτώσουν οι άνθρωποι

-Σώθηκαν λίγα, απλώθηκαν σε όλη τη γη

Ταξίδεψε με τη φαντασία ....θα το βρείς!

....όχι δεν είναι ουτοπία,

θα το βρεις!

……

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Το άπιαστο φεγγάρι θα διαβώ,

τα άστρα θα περάσω .....

φτάνω στη χώρα του Φωτός

και ανακαλύπτω την Αλήθεια

……

Υπογραμμίζω τα σπουδαία και τα ωραία που δεν έγιναν

Η ζωή άλλαξε προορισμό

Μετά από χρόνια θα τρέξει για μετάνοια

ΜΟΛΥΝΣΗ

Βροχή όξινη, άνεμοι καταστροφικοί

ασεβών ανθρώπων επιτεύματα,

εισδύουν στις ψυχές και στις υπάρξεις

Φαύλος κύκλος...

Κάθαρση, εξαγνισμός;

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

...Και ενώ το Σύπμαν διευρύνεται 

οι αξίες και οι αρετές των ανθρώπων γιατί μικραίνουν;

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

Αν ο εσωτερικός κόσμος των ανθρώπων είχε το μπλε του ουρανού
Αν ήταν γεμάτος αστέρια
Αν είχε τη ζεστασιά του ήλιου και τη λαμπρότητα της πανσελήνου
Το χαμόγελο των παιδιών και το άρωμα των λουλουδιών 

Τότε η ζωή μια άνοιξη
μια ατελείωτη άνοιξη!

Η ΦΩΝΗ

Ξάφνου φωνή ηχηρή ακούστηκε:

- Τι προσφέρεις Άνθρωπε στον πλανήτη σου;

Τι παίρνει από εσένα η κόρη μου, 

η θαυμαστή η πανέμορφη ζωή;

ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ

Τα λουλούδια μου ψιθύρισαν 
πως είναι ευτυχισμένα 
γιατί υπάρχουν και σήμερα 
Εγώ όμως έγινα δυστυχισμένη
γιατί από σήμερα έπαψα να υπάρχω

ΧΑΜΕΝΟΙ

Τίποτα πια δεν προλαβαίνει να ανθίσει 
Έρημες οι ψυχές, πυρπολημένες 
Η όαση βαθειά στην απεραντοσύνη της ερήμου 
Και ο χρόνος λίγος που απομένει

Χρόνια οι ψυχές περίμεναν
Στης όασης την ομορφιά να φτάσουν οι άνθρωποι 
Να πιουν νερό να ξεδιψάσουν 

Τώρα στεγνοί θα σκορπιστούνε, χαμένοι 
μες στου ανέμου την πίκρα 

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Το πουλί σκοτωμένο στην άκρη του δρόμου


Αποφάνθηκαν οι ειδικοί:

"Το όπλο είναι από το μέλλον 

Μυρίζει την αύρα της ελευθερίας και την σκοτώνει ακαριαία"

ΜΟΛΥΝΣΗ

Υπογραμμίζωτα σπουδαία και τα ωραία που δεν έγιναν 

Η ζωή άλλαξε προορισμό

Μετά από χρόνια θα τρέξει για μετάνοια 

ΜΟΛΥΝΣΗ 

Βροχή όξινη, άνεμοι καταστροφικοί 
ασεβών ανθρώπων επιτεύματα, 
εισδύουν στις ψυχές και στις υπάρξεις

Φαύλος κύκλος...
Κάθαρση, εξαγνισμός;

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Το άπιαστο φεγγάρι θα διαβώ, 
τα άστρα θα περάσω .....

φτάνω στη χώρα του Φωτός 
και ανακαλύπτω την Αλήθεια

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Με σκέψεις που ονειρεύομαι 

πλάθω την πραγματικότητα 

και τα όνειρά μου γίνονται αληθινά. 

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

-Θέλω να ζήσω το παραμύθι, 
αυτό που ονειρευόμουν παιδί

Τότε που τα όνειρα ζούσαν στην οδό Ονείρων 
πριν τα σκοτώσουν οι άνθρωποι

-Σώθηκαν λίγα, απλώθηκαν σε όλη τη γη

Ταξίδεψε με τη φαντασία ....θα το βρείς! 

....όχι δεν είναι ουτοπία, 

θα το βρεις!

ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΑΙΔΙΟΥ

Το παιδί στην αγκαλιά της μητέρας
Κοιτά τον άγνωστο κόσμο, 

ντυμένο στα μαύρα και γκρίζα

"Μανούλα γιατί οι άνθρωποι ντύνονται νύχτα;"

..... οι άνθρωποι έγιναν σκοτεινοί, 

σαν συννεφιά ντυμένοι στο εγώ τους, αδιάφοροι, 

άχρωμοι και άχαροι, βαδίζουν χαμένοι

ΠΡΙΝ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ

Η ψυχή πετάει πάνω από τα απόκρημνα βράχια του κόσμυ 
και συλλογίζεται:

Να κατέβω;


..... κατέβηκε σε μια άκρη της γης και ξεκίνησε η ζωή, έτσι ....