Τα χρώματα του Νίκου Αντωνάτου

Όχι, δεν έμεινα βαμμένος
μήτε με τ' ουρανού όταν ξεχύθηκε

το μπλε

μήτε με των καιρών όσο περίσσεψε
το αίμα

Το χρώμα που το διάλεξα εγώ
ξεθώριασε σε άλλων χέρια
κι ό,τι απόμεινε είναι
ένα πρόσωπο που ξέρει
με τον δικό του τρόπο να κοκκινίζει
ακόμη

και για τις ίδιες πάντα αιτίες.

Αντωνάτος Νίκος: Απ΄ την Ποιητική Συλλογή: Ανοιχτά της Νύχτας διαβάζουμε:

Θαύμα ιωδίου τούτη η νύχτα
στης λιμνοθάλασσας τα πάνω στέκια
κι η θάλασσα ασάλευτη χωρίς πνοή ανέμου
ατρέμα

Της λίμνης της να γλείφουν κύματα μόλις
το γιαλό κι εγώ ν’ αδημονώ όσο
εκείνη μ’ όστρακα απ’ το υγρό της πάθος
καλλωπίζεται.                             

Αντωνάτος Νίκος : Απ' την ποιητική συλλογή «Δέδυκεν» , διαβάζουμε:

Η Ποίηση
Άσκηση απελπισίας
Επί χάρτου

Νίκος Αντωνάτος (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Νίκος Αντωνάτος γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1937.  Σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ (Οικονομικό Πανεπιστήμιο), και εργάστηκε ως Προϊστάμενος Λογιστηρίου της Α.Ε. Εκδοτική Ελλάδος - Γραφικαί Τέχναι.

Ποιήματά του,έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε εφημερίδες και περιοδικά.


Ποιητικές Συλλογές:

	Εικών η λίθος, Γαβριηλίδης, 2014
	.... δεν είναι πια καιρός, Γαβριηλίδης 2011
	Θητεία - 619 Τ.Π., Ο Πολίτης,  2007
	Αυλός λελυπημένος, Γαβριηλίδης, 2005
	Αλίκυρνα, Γαβριηλίδης, 2003
	Ανοιχτά της νύχτας, Γαβριηλίδης, 2000
	Αγρός κεραμέως, Θεμέλιο, 1990
	Δέδυκεν, Ηριδανός, 1983

πηγη: http://www.biblionet.gr/author/18781/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82  όπου μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τον Ποιητή. 

ΞΕΝΙΤΕΜΟΣ του Νίκου Αντωνάτου από την Ποιητική Συλλογή: Εικών η λίθος

 Ένας λυγμός σ' ακολουθεί στην ξενιτιά 
κάθε σου γυρισμό που αναπληρώνει 
και κάποιο βλέμμα πίσω 
να γλείφει την φωτογραφία σου 
όπως τους τοίχους του σπιτιού η βροχή 


 [μόνο που, σε κάθε γυρισμό σου 
σαν ξέφτια της φωνής ηχούνε 
καθώς τσακάνε, τα φωνήεντα 
ενώ τα σύμφωνα παραπατούν 
στης απουσίας τους κάμπους].

Κι αυτοί ...του Αντωνάτου Νίκου

Κι αυτοί που ήσαν κάποτε αθώοι
αυτοί που λογαριάζονταν "σκληροί"
-για τούτο και τους αγαπούσαμε-
δεν κράτησαν πολύ
Μόνο στο ύφος τους το κάτι τις
της αθωότητας παλεύει ακόμη
μα έχει πάψει να τους μοιάζει
τώρα από καιρό
όπως κι εμείς έχουμε πάψει
σ' ό,τι μας έμοιαζε να μοιάζουμε
Κι όπως ο Θόδωρος άλλοτε, το ξύλινο
ποδάρι του, βγάνω κι εγώ
βράδυ πριν πέσω, τη φωνή μου.

(Σαν σήμερα)

Σαν σήμερα 
ξημέρωσε το χτές.
 κι ήρθες εσύ κριτής 
κι επίσης όνειρο 
δίχως ρίζες,
σώμα διάτρητο
 από πατημασιές
 απ' το υγρό
 ξεσηκωμένες χώμα, 
χαμένος δρόμους να φωτίσεις.