Στα κατάβαθα / Αλεξίου Ιγνάτιος

Ω! συ κατακόμωη των ονείρων μου

στα κατάβαθα της γης μου

Ω! συ πεπρωμένο των λογισμών μου

στα κατάβαθα της φωνής μου…

Έλα και πάρε με, φως μου

με  μια κουβέντα σου απλή

με  μια ματιά σου στοργική.

Είναι που χωράμε μες το κάθε τι

έτσι  απλοί που είμαστε.

Είναι που χωράμε στις ανάσες του κόσμου.

Είναι που μένομε στις ελπίδες του κόσμου.

Μέχρι που φτάνει ο νους Άνοιξη;

Αχ  και να ξεραμε.

Τη  ζωή μας ίσως να ορίζαμε.

Ιγνάτιος Αλεξίου (βιογραφικό σημείωμα)

O Ιγνάτιος Αλεξίου γεννήθηκε στη Κοινότητα Κάπη Λέσβου, το 1957  και πέθανε (δολοφονήθηκε) στην Αθήνα, το έτος 2010. Ήταν ποιητής, κριτικός και πεζογράφος. Έγραψε ποίηση, κριτικές μελέτες, φιλοσοφικά δοκίμια και πεζά, και συνεργάστηκε με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Ήταν μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.Πρωτοπαρουσιάστηκε το 1986 στη συλλογική δουλειά του Κώστα Γ. Μίσσιου 56 ποιητικές φωνές από τη Λέσβο με 6 ποιήματά του.Για το ποιητικό του έργο τιμήθηκε με τις παρακάτω τιμητικές διακρίσεις.

• Τιμητικό δίπλωμα για το βιβλίο του Οι ουρανοί ανοίγουν από τη Διεθνή Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών το 1997,
• Δίπλωμα τιμής τρίφυλλο δάφνης από τον Όμιλο Φίλων Κλασσικού Αθλητισμού «Η ΟΛΥΜΠΙΑΣ» το 1997,
• Εύφημη μνεία στοχαστικής ποίησης στον λογοτεχνικό διαγωνισμό του λογοτεχνικού περιοδικού «ΝΕΑ ΑΡΙΑΔΝΗ» το 1998,
• Τιμητικό δίπλωμα από τον Όμιλο Επιστημόνων Β.Α. Προαστίων,
• Τιμητικό δίπλωμα από το «Σαρακήνειον Ίδρυμα» των πτυχιούχων πανεπιστημιακών σπουδών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ποιητικές Συλλογές:

• Η αγάπη βρίσκεται κει που το φως είναι απλότης, Βιβλιοφαγία, 1991
• Μέσα από το φως, Ιωλκός, 1993
• Φωτεινή πράξη, Ιωλκός, 1994
• Οι ουρανοί ανοίγουν, Αστερίας, 1995
• Ο κόσμος έχει μια φορά, Ίδμων, 1998, 
• Ό,τι κράτησα, Πιτσιλός, 2001, 
• Οι φωνές, Συλλογές, 2005, υπό την αιγίδα του Πειραματικού Μουσείου Λογοτεχνίας Νίκαιας, 
• Απολογία εν λευκώ, Συλλογές, 2005, υπό την αιγίδα του Πειραματικού Μουσείου Λογοτεχνίας Νίκαιας,
• Ζωή και πάλι, Ίδμων, 2009, 

πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CE%B3%CE%BD%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%AF%CE%BF%CF%85

Κι όταν ακόμα σύννεφα / Αλεξίου Ιγνάτιος

Κι όταν ακόμα σύννεφα 
και μπόρες έλθουν, 
εμείς το τραγούδι μας 
θα έχουμε παρέα, 
στην αγκαλιά μας 
παιδί θα το 'χουμε... 
Εκεί, στο ατέλειωτο, 
η αρμονία του οράματος...

(Θα έλθει μια μέρα ) / Αλεξίου Ιγνάτιος

Θα έλθει μια μέρα 
όπου όλα θα μιλούν. 
Κι εμείς μόνο δε θα πούμε τίποτα. 
Τίποτα παρά μόνο την αλήθεια. 
Αυτό που βλέπουμε να φέγγει 
στις αυλές, στους δρόμους, 
στα πεζούλια, στις καρδιές μας

Στην κραυγή του κόσμου / Αλεξίου Ιγνάτιος

Στην κραυγή του κόσμου
 και η φωνή μου.
Χαντακώνουν τα κεφάλια
στη σειρά.
Τη χαρακωμένη σκέψη
θα κολλήσουμε μια μέρα
έστω και με το αίμα μας
αν χρειαστεί.

Μην τους λυπάσαι / Αλεξίου Ιγνάτιος

Μην τους λυπάσαι 
όταν πεθάνουν για τον 
αγώνα που λαχτάρησαν. 
Έχεις να λυπηθείς όταν 
πεθάνουν για το τίποτα, 
χωρίς αγώνα

Θα Τραγουδώ / Αλεξίου Ιγνάτιος

Θα τραγουδώ για μια φωνή
που δεν έχει φωνή
παρά μονάχα την ανάσα.
Θα τραγουδώ για μια σιωπή
που πάντα υπάρχει.
Θα τραγουδώ για τον καθένα
που βρίσκεται στο τίποτα
και πλημμυρίζει σύνολο.
Θα τραγουδώ για την απέναντι φωνή
για να την ηρεμώ.
Θα τραγουδώ για τα μάτια
που με κοιτάν
όπως κι αν με θωρούν.

(Άφησα το δρόμο των βημάτων μου ) / Αλεξίου Ιγνάτιος

Άφησα το δρόμο των βημάτων μου και πήρα το δρόμο των κρότων του κόσμου... ανταύγεια των εσωτερικών μου ήχων... πάντα υπαρξιακός ναός μου ανθρωπιάς και πρόσωπο ανοιχτό μου... Κάθε τι το πονηρό συντρίβεται συνεχώς γιατί άλλωστε κάθε λόγος περιττός αφού ο γαλάζιος ουρανός μου... Αστράφτω, λάμπω, γεννώ αυτό και το άλλο, υπάρχω και ζω, ανθρωπίζομαι γι΄αυτό που είμαι και μόνο γι' αυτό, έτσι δημιουργώ... καθαρίζομαι, ασημίζομαι, λαμποκοπώ μέσα μου... ε, τότε πραγματικά σας λέω ότι ευτυχώ... γιατί βρίσκομαι στην ύπαρξή μου... ήλιος και φως, σημεία έπαρσης με ύμνο τη ζωή μου...