Λέων Κουκούλας (μικρή αναφορά)

Γεννήθηκε το 1894 στην Ερμούπολη της Σύρου. Σπούδασε θέατρο, φιλοσοφία και Καλές Τέχνες σε πανεπιστήμια της Γερμανίας και της Γαλλίας. Τον συναντάμε για πρώτη φορά ως ποιητή στο περιοδικό Νουμάς το 1917. Από το 1937 ως το 1946 ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Το 1943 ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής του νεοσύστατου τότε Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης, που είχε ιδρύσει η κυβέρνηση Κατοχής. Από το 1959 ως το θάνατό του ήταν πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. 

Ποιητικές Συλλογές:

«Ένα πρωί» (1939), 

«Γνώριμοι δρόμοι» (1940), 

«Τρίγλυφο» (1944), 

«Της ζωής και του θανάτου». 

Νουβέλα «Απόστρατος» 

Διήγημα «Ένας ένας» (1923). 

Τέλος  μετέφρασε και προλόγισε δράματα του Ίψεν. 

Δημοσίευσε και το «Σχεδίασμα εισαγωγής στην ιστορία του θεάτρου».

Πέθανε στην Αθήνα την 17η Οκτωβρίου 1967

ΕΝΑ ΠΡΩΙ / Κουκούλας Λέων

Του γονικού μας το παράθυρο

Με το ανθισμένο του περβάζι

Σαν πλαίσιο εικόνας ήταν, που έδειχνε

Πάντα μιαν άνοιξη να οργιάζει.

 Ανάμεσά τους ο κόσμος φάνταζε

Με μιαν αχνή ντυμένος γάζα,

Που των αιθέρων και της θάλασσας

Αντιφεγγίζαν τα γαλάζα.

 Μα ένα πρωί ξύπνησα ανήσυχος

Με μια βαριάν εντός μου λύπη

Για κάτι που ποτέ δε γνώρισα

Και τo ’νιωθα όμως πως μου λείπει.

 Κι εκεί που πάντα έλεγα, νa ’μενα,

Την ευτυχία για να προσμένω,

Το πρωτοξύπνητο ένιωσα είναι μου

Ένα πρωί φυλακισμένο.

 Κι αχ του σπιτιού μας το παράθυρο,

Που ευώδαε πάντα από το δυόσμο,

Ένα πικρό πρωί μου φάνηκε

Ότι μου κρύβει όλο τον κόσμο.

Βρέχει / Λέων Κουκούλας

Απόψε βρέχει δίχως τελειωμό
Κ’ έχω ανοιχτά της κάμαρας τα τζάμια·
Κοιτώ της πολιτείας τον παιδεμό
Κι όλα τα ρείθρα που έγιναν ποτάμια.

Και το βρεμένο χώμα μιαν οσμή
Παράξενη μου φέρνει, που με πνίγει·
Και πλημμυράνε μύρα και λυγμοί
Το σπίτι, σαν ανθρώπων που έχουν φύγει.

Μιαν ανεξήγητη έχω ταραχή,
Σα βλέπω τη βουβή δεντροστοιχία·
Γνώριμων ίσκιων, μέσα στη βροχή,
Σάμπως ν’ αργοπερνάει μια συνοδεία.

Και βρέχει, βρέχει δίχως τελειωμό
Κι ανατριχιάζω με τη γης τα ρίγη·
Νιώθω της πολιτείας τον παιδεμό
Σαν αγωνιά δική μου, που με πνίγει.

Κι όπως ακούω να πέφτει το νερό,
Τα βέλη του το χώμα να τρυπούνε,
Τα μάτια, που βασίλεψαν, θαρρώ
Απόψε τη ζωή πως νοσταλγούνε.

Θυμάμαι / Κουκούλας Λέων

Είχε δυο μάτια γαλανά, θυμάμαι.
Είχε ένα στόμα τόσο κρεμεζί.
Παράξενο να τρέμω όταν τη θυμάμαι
μη ξέροντας αν πέθανε ή αν ζει.

Ήταν χλωμή σαν Παναγιά, θυμάμαι,
σαν εκκλησιά βυζαντινή, θυμάμαι.
Σώπαινε σαν την Παναγιά, θυμάμαι.
Είχε δυο μάτια γαλανά, θυμάμαι.

Είχε δυο μάτια γαλανά, θυμάμαι.
Είχε ένα στόμα τόσο κρεμεζί.
Παράξενο να τρέμω όταν τη θυμάμαι
μη ξέροντας αν πέθανε ή αν ζει.

Ήταν χλωμή σαν Παναγιά, θυμάμαι,
σαν εκκλησιά βυζαντινή, θυμάμαι.
Σώπαινε σαν την Παναγιά, θυμάμαι.
Είχε δυο μάτια γαλανά, θυμάμαι.

ΕΧΕΙΣ ΧΡΕΟΣ / Κουκούλας Λέων

Έχεις χρέος να μισείς αν το μίσος σου

για το δίκηο του ανθρώπου δουλεύει

να μισείς όποιον πάει στο χωράφι σου

και τον τίμιο ιδρώτα σου κλέβει.

Έχεις χρέος να μισείς αν το μίσος σου

του φονιά το μαχαίρι στομώνει

να μισείς όποιον άσπλαχνα κι άνομα

των παιδιών σου το γέλιο σκοτώνει.

Έχεις χρέος να μισείς αν το μίσος σου

το σκοτάδι της νύχτας σκορπίζει

να μισείς όποιον κλείνει τα μάτια σου

να μη βλέπεις το φως που ροδίζει

Έχεις χρέος να μισείς αν αλλοιώτικα

απ’ το βέβαιο χαμό δεν γλυτώνεις

κι αν μ’ αυτό το θανάσιμο μίσος σου

της αγάπης το κάστρο στεριώνεις.

Δον Κιχώτες / Κουκούλας Λέων

Καλότυχοι είστε σεις που ξενυχτάτε,
με την αξέγνοιαστή σας πάντα νιότη.
Και για τρελά ταξίδια ξεκινάτε,
με την αρματωσιά του Δον Κιχώτη.

Ποτέ μαράζι εντός σας δεν κρατάτε,
κι ούτε έχετε μελλούμενη έγνοια για ότι
μας θλίβει τη ζωή κι ούτε ρωτάτε,
στερνοί όπου πάτε αν φτάσετε για πρώτοι.

Αχ, απ΄την πρόωρη φρόνηση , που δένει
τον πόθο μας σε βάρκα γερασμένη
κι ανήμπορη να ξανοιχτεί στα μάκρη,

σοφώτερη είναι η τρέλα, που με πλάστρα
σας σπρώχνει ορμή σε δρόμους δίχως άκρη,
να πάρετε της χίμαιρας τα κάστρα.