[ Κι είναι τόσο δυνατό ] / Κουμουλή Δάφνη

 Κι είναι τόσο δυνατό

του έρωτα το άρωμα,

το φυλακίζει η μνήμη

στον κυτταροπυρήνα

ανεξίτηλο να βασιλεύει ,

αθωώνοντας κάθε άβυσσο

κι η κλαγγή σπαθιών στη μάχη της σάρκας

να μαίνεται ανενόχλητη,

μέχρι να φτάσουμε στον Άδη ζωντανοί

και να εκλιπαρούμε για ουρανό.

Αστερόεσσα μνήμη

που σπέρνεις σκοτάδια,

αποτέλειωσέ μας λοιπόν σ’ενός φιλιού το αντίο.

[Αποφάσισες να κλείσεις τ’αυτιά σου...] Δάφνη Κουμουλή

 Αποφάσισες να κλείσεις τ’αυτιά σου,

τώρα που έσπασα τους κώδικες

κι είπα να σου μιλήσω.

Σωπαίνεις, τώρα που έμαθα ν’ ακούω.

Τη στιγμή που άπλωσα το χέρι,

έβαλες στην τσέπη το δικό σου.

Τώρα βρήκες να φύγεις,

που έμαθα να σε κοιτώ κατάματα.

Περίμενε,

έχω κάποιες επικίνδυνες λέξεις για σένα...

Δελτίο Καιρού / Κουμουλή Δάφνη

Σήμερα θα προκληθούν ισχυρές συγκινήσεις

με ασθενές δέος αναμνήσεων

από μακρινά ιερά συννεφάκια

και κατά τις μεσημεριανές ώρες

ισχυρή κατά τόπους αηδία.

Οργή δεν προβλέπεται.

Οι μασκες / Κουμουλή Δάφνη

Όσα κρύβουν οι άνθρωποι

στη γωνιά των ματιών τους

φοβάμαι..

Τις σιωπηρές αναμνήσεις των σαββατόβραδων,

που λυσσομανούν τις άλλες μέρες

και κυρίως τις νύχτες.

Τρέμω,

τις φυλαγμένες σκέψεις

στο μαλακό μαξιλάρι τους,

δεύτερες πάντα,

να μην πληρώσουν τα νοσήλεια της ψυχής.

Στην ιδέα

ριγώ, ότι θα ανοίξω την πόρτα

και θα δω τις μάσκες όλες

αθώα να μου χαμογελούν…

Δάφνη Κουμουλή: Ας μείνει μεταξύ μας η απάτη της ελευθερίας, αλλιώς ο λόγος μου ενάντια στο δικό σου θα ‘ναι…

 Διαμαρτυρόμενο

 

Τώρα τελευταία όλα μεγαλώνουν.

Τα δέντρα που άφησα μικρά,

οι δρόμοι που ήταν μονοπάτια,

το φεγγάρι που βγαίνει όλο και πιο παχύ,

οι μέρες που κάνουν υπερωρίες ψάχνοντας αυτό που δεν βρίσκουν,

οι νύχτες που υπόσχονται φως

μα κολλάνε στο σκοτάδι τους,

οι υποσχέσεις που αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο,

τα όνειρα των ανθρώπων στον ύπνο τους,

τα ντεκολτέ των γυναικών,

η γλώσσα των δήθεν,

οι ρωγμές στους τοίχους,

οι ρωγμές στο συναίσθημα,

οι απωθημένες αναμνήσεις,

το χάος στην επικοινωνία,

η ορθοστασία μπροστά στους επισήμους,

οι ρίζες της στασιμότητας,

η καθυστέρηση της απάντησης,

τα ξέφραγα αμπέλια,

η ανευθυνότητα που ζητά άλλοθι,

το δάχτυλο που δείχνει ενόχους

ενώ μόλις λέρωσε τη φωλιά του,

η γλώσσα που προσπαθεί να καλύψει εκβιαστικά τα λάθη της,

οι αριθμοί της απληστίας,

τα θέλω χωρίς δράση,

η καύτρα του τσιγάρου,

οι συντριπτικές ενοχές,

οι ρυτίδες στο βλέμμα μου…

Επίπεδα ιστορίας το ένα πάνω στο άλλο σαν πετρώματα.

Ένα μόνο μικραίνει, η υπομονή…

 

**

Δυνατά θα λέω τ’ όνομά σου

ξανά και ξανά,

αλόγιστα,

με μανία…

μέχρι να γίνεις μια λέξη κοινή,

όπως τσιγάρο ή κεραμίδι,

μέχρι φωνήεντα και σύμφωνα

να γίνουν άσημοι φθόγγοι,

σαν ήχος στο πουθενά…

 

**

Αντίθετες ζωές

Ό,τι σκοτώνω το πρωί

το βράδυ τριγυρνά

στα σαλεμένα μου όνειρα.

Ας μείνει μεταξύ μας

η απάτη της ελευθερίας,

αλλιώς ο λόγος μου

ενάντια στο δικό σου θα ‘ναι…

 

**

Γλώσσα που μιλάει, που γελάει και κλαίει,

που επιτίθεται , που αμύνεται κι αναρωτιέται.

Γλώσσα που κομπάζει, που αδικεί κι αδικείται,

που ματαίως αγορεύει ,που πουλά κι αγοράζει.

Γλώσσα που στοχάζεται, που ανακαλύπτει και διαλαλεί,

που θυμάται, που ευτελίζεται και χάνεται.

Γλώσσα που φλυαρεί, που σιωπά και τσακίζει.

Γλώσσα, ψυχής σταλίδα και ερώτων φεγγάρια,

ρανίδες του νου, ακροβάτισσες σε ήλιο, σε συντρίμια,

ρανίδες που σαρώνουν ξέφραγους ορίζοντες

και με παίρνουν και με διαλύουν…

 

 

Δάφνη Κουμουλή: Να θυμάμαι να μην λυπάμαι άδικα…

Σε τούτο το παλιό χαμαιτυπείο,
με τη γεύση του αλκοόλ να κόβει τα χείλη,
ξοδεύεσαι με το τυχαίο κι εφήμερο
που πεινασμένο ασελγεί στα πονεμένα σου μέλη.
Στην παράσταση που στήνεις
ψάχνεις θεό να παραδώσεις τους νεκρούς σου,
κινείσαι με χάρη,όσο μπορείς ,
σαν ευγενική χειρονομία οικοδέσποινας σε γιορτή .
Ένας δαίμονας το στήθος σου
και προσπαθείς να τον ελευθερώσεις,
απαλά, αγνά,
φρέσκο δηλητήριο που γυρεύει αντίδοτο
κι αφήνει αποτυπώματα, ψυχικά ερείπια.

Μα, όπου περιφέρεις τη ζωή σου,
εκεί είναι ο τόπος σου

**

Τα θαλασσινά όνειρα
είναι από άλλη στόφα.
Κουβαλούν τον ορίζοντα
σε μια τελετή απραξίας,
αναπνέεις απ’ όλες τις χαραμάδες
που άνοιξαν στο μυαλό
και φυσάει από κει το μελτέμι.
Η θλίψη πατάει στην πλάτη σου
και κάνει μετάσταση,
για πού δεν ξέρω …
Λιοπερίχυτη κοιμωμένη
σταλάζεις άλικο κρασί στο γαλάζιο,
σπονδή στους έρωτες του ανέμου.
Αλλιώτικα τα αλμυρά όνειρα…

**

Τι σου συνέβη?
Ζωή μου συνέβη,
γι'αυτό θα κάνω λίγο ακόμα σαματά,
πριν κλείσουν τα φώτα....

**

Κάθε σκέψη σπόρος,
καταδικασμένος να φυτρώσει στα μέρη
που η αγιοσύνη δεν είχε ποτέ όνομα.
Και τώρα που βυθίστηκε ο ήλιος στο κύμα
πώς να ξεχωρίσει το σημαντικό απ’ το ασήμαντο.

Να θυμάμαι να μην λυπάμαι άδικα

Οι υδάτινες σιωπές διαβάζονται κι αλλιώς,
λέω θα λείψω
μα πουθενά δεν πάω.
Κυκλικός ο χρόνος
με γυρίζει πίσω σε όσα δεν άλλαξα.

Να θυμάμαι να μην χαίρομαι άδικα

Αδέξια και ερήμην μου τόσα και τόσα,
μ’αδέξιο χέρι, παρούσα, βάζω όρια
μόνο για να τα ξεπεράσω

Να θυμηθώ να τα ξεπεράσω…

Δάφνη Κουμουλή: Αν ο Κόσμος δεν είχε καθρέφτες, ποιοι θα ήμασταν άραγε;

Δυο τρεις λέξεις στα πεταχτά ψελλίζουν όλοι,
κυνηγούν το bonus αταραξίας,
προσκυνούν σε αυθεντίες,
μια ψυχή φεύγει κάθε λίγο,
χλεύη των κυρίων με τα ψηλά καπέλα,
με τα δίχως περιεχόμενο
κι η ζωή σενάριο σε μυθιστόρημα παραλίας

Να είναι υψηλός ο δείκτης προστασίας,
ο άνθρωπος καίγεται εύκολα στη βλακεία

**

Μεθυσμένες οι συλλαβές γίναν σημάδια
στο τέλος της γιορτής
και τα μάτια αδιάφορα τάχα έκλειναν,
μην προδώσουν τη λαχτάρα και ντραπούν
που τόσο εύκολα δακρύζουν……

**

Ποτέ δεν κοίταζα την ώρα,
πάντα αυτή με κυνηγούσε λαχανιασμένη.
Δεν κατάλαβα τι ήθελε ακριβώς
Αφού της είπα
δεν μετρώ το χρόνο με δείκτες,
μα με βήματα,
πληγές,
νίκες
και ανθρώπους…

[Λευτεριά στην τσακισμένη τη σκέψη] / Κουμουλή Δάφνη

Λευτεριά στην τσακισμένη τη σκέψη,
που ξηλώθηκαν οι αρμοί της.
Όλα τα στοιχειά σε εκταφή.
Σιωπή και δόντια σφιγμένα,
μη ο φόβος φανεί ψεύτικος.
Οι τοίχοι βαμμένες σκιές,
πονεμένες αποχρώσεις
του κάποτε γέλιου,
προσευχές ακατανόητες,
σαν ουρανοδρόμοι στην ορμή
μιας εποχής αλλοτινής.
Ψάχνω να βρω τους στίχους
που τυλίγονταν ηδονικά
στα σεντόνια μου,
μα ούτε ίχνος λέξης φωτεινής.

Πώς να χειροκροτήσω
σ’ένα θέατρο άδειο...

Ρώσικη ρουλέτα κάθε ανάσα,
φοβάμαι μην ξυπνήσω
με μια σφαίρα στον κρόταφο…

Άρωμα ηττημένης μάγισσας / Κουμουλή Δάφνη

Δεν ακούω αγάπη
και πώς να πολεμήσω τον εχθρό.
Σαν κλείνουν τα βλέφαρα κι ονειρεύονται,
δεν ακούω αγάπη...
Μπορώ να διασχίσω δυο και τρεις κολάσεις
για μιαν αιτία ουρανού,
μη με κυνηγάς λοιπόν με το κενό.
Με τα αφηρημένα ποιητικά μου
ζωγραφίζω ανθρώπους,
όμως αγάπη δεν ακούω,
μόνο τη σκοτεινιά που πέφτει απ' τις βεράντες των ματιών,
με τη σκέψη πως είναι μόνο εφιάλτης
και θα ξυπνήσω.
Δεν έχω άλλη ιστορία να πω,
παρά μόνο πως,
σαν το φεγγάρι έκρυψε τ’άστρα,
η καρδιά μου πήρε ένα σάλτο
κι ύστερα έπεσε σαν βαρίδι μες στα παπούτσια μου,
ηττημένη μάγισσα τ’απόβραδο
που δεν άκουσε αγάπη…

[Νομίζεις δεν τα’πα όλα;] / Κουμουλή Δάφνη

Νομίζεις δεν τα’πα όλα;
όλα τα είπα,
με λέξεις ή και χωρίς.
Μα διάολε, δεν κατάλαβες ποτέ
τι είναι αυτό που τελειώνει
και τι είναι αυτό που αρχίζει,
έμεινε στη μέση η βεγγέρα.
Κι αν είναι να χαθώ
προτιμώ να χαθώ
εκεί που η σκουριά αποχωρίζεται το μάρμαρο
εκεί που το ποτάμι γίνεται μια μόνη σταγόνα.
Αν είναι να χαθώ,
να χαθώ εκεί που ταιριάζει,
μη χαθώ σε ασύστολα όνειρα.

Αυτόχειρες ουρανοί / Κουμουλή Δάφνη

Αυτές οι γερασμένες κάργιες
που στα ακροκέραμα χτυπιούνται των αετών,
δεν φέρνουν πια μαντάτα, 
απλώς αυτοκτονούν σε πείσμα του ποιητή
με ένα μειδίαμα σαρκαστικό.

Αχ! να ‘ταν μια ανάσταση ακόμα

Εύελπις παρακμίας του χτες,
κρατάς το τελευταίο προπύργιο του εαυτού
και μέσα κρύβεις μιαν ελπίδα θολή,
που μυστικά ματαιώνεται.
Κατέθεσες στον χρόνο άτοκα
κι έρχεται λήθη.

Λιγοστός ο ουρανός που άφησες στα σύννεφα
κι η βροχή, στην παιδική της ακόμα ηλικία,
δεν νιώθει ποιον θάνατο ξεπλένει...

ΚΔαφνη

Οι μασκες

Όσα κρύβουν οι άνθρωποι
στη γωνιά των ματιών τους
φοβάμαι..

Τις σιωπηρές αναμνήσεις των σαββατόβραδων,
που λυσσομανούν τις άλλες μέρες
και κυρίως τις νύχτες…

Τρέμω,
τις φυλαγμένες σκέψεις
στο μαλακό μαξιλάρι τους
δεύτερες πάντα
να μην πληρώσουν τα νοσήλεια της ψυχής

Στην ιδέα
ριγώ ότι θα ανοίξω την πόρτα
και θα δω τις μάσκες όλες
αθώα να μου χαμογελούν……

(Το ταλέντο μου )

Το ταλέντο μου
να σε κοιτώ κατάματα
ξοδεύεται βουβά.
Νιώθω να αρρωσταίνω αδιευκρίνιστα..
Πέφτει πάνω μου με φόρα η νύχτα..
κομμάτι του σκοταδιού
αποφεύγω τον ύπνο
πιστεύω πως τρελάθηκα....

Εσύ, γοητευτικός και άδειος
μύθους κυνηγάς
χαμένους από καιρό..
πάψε τον άσκοπο θόρυβο
δίνεις έναν ουρανό ναυάγιο..
τόσο προβλέψιμα όλα..

Ανίσχυροι κι οι στίχοι…
στο τέλος ο Σαίξπηρ
θα δείχνει γραφικός
κι εγώ πιο άσχημη από ποτέ..

Κάποτε θα σε μισήσω……

Πάντα αναρωτιόμουν

Πάντα αναρωτιόμουν
στα πόσα μυστικά λιώνει κάποιος..
Πόση πίστη να έχει
επτασφράγιστα να τα κρατά..
Αυτή η πίστη
το πρώτο αμάρτημα..
γι’αυτό τις νύχτες η καρδιά αλητεύει
και αδίστακτα τιμωρεί…

Εγώ ο άνθρωπος.....

Εγώ ο άνθρωπος
χιλιάδες χρόνια πεθαίνω
και πάντα ζωντανός είμαι.
Αλλόκοτη η ζωή μου,
απ’τη σπηλιά στα θρανία,
στους ναούς και στα σαλόνια,
να ρουφάω τη νύχτα,
να ξεπουλάω τη μέρα,
να οσμίζομαι μόνο χρήμα,
παρά λίγο ηθικός...
Πάντα ανήμπορος
πάντα επικίνδυνος,
κορόιδεψα τους θεούς,
κορόιδεψα τους φίλους,
έφτιαξα ωραίους εχθρούς,
τώρα ευαγγελίζομαι ιδέες
και γελάω με το έγκλημα,
γεννάω έγκλημα
Δοξάστε με λοιπόν!
ομολογώ τα πάντα,
αν είχα ουρά ίσως ήμουν καλύτερος,
αν ήμουν καλύτερος ίσως κατάφερνα να κλάψω,
ίσως προλάβαινα να φοβηθώ.
Σκοτώστε με απανωτά!

Εγώ ο άνθρωπος,
με πίστεψα
και με πρόδωσα στη στιγμή………

ΚΔαφνη

[Πεταμένoς στον χρόνο]

Πεταμένoς στον χρόνο, 
χωρίς να ξεχωρίζει πια ώρες, μέρες, εποχές,
βάλθηκε να σπάει μια μια τις λέξεις διαγώνια
Πότε γελούσε και πότε θρηνούσε
με όσα έβρισκε στα κομμάτια τους.
Κι έτσι πάντα ασυλλόγιστος
βάδιζε μόνος καταμεσής της εθνικής…….


Κουμουλή Δάφνη 

Κουμουλή Δάφνη (βιογραφικά στοιχεία)

Γεννήθηκε στα Κοντακέικα της Σάμου. Σύντομα η οικογένειά της μετακόμισε στην Αθήνα, λόγω του προβλημάτων υγείας του πατέρα. Μεγάλωσε στο Περιστέρι κι εκεί τέλειωσε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σπούδασε Ιστορία- Αρχαιολογία στα Γιάννενα. Μετά τις σπουδές της επέστρεψε στην Σάμο, παντρέυτηκε και απέκτησε ένα γιο. Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν δύσκολα εξαιτίας των διαρκών μετακινήσεών της ανά την την Ελλάδα, λόγω δουλειάς ως αναπληρώτρια σε σχολεία… 

 Τα τελευταία χρόνια ζει , ως μόνιμη πια καθηγήτρια στη Χαλκίδα. Έκανε μεταπτυχιακό   στο ΕΑΠ, στον τομέα «Σπουδές στην εκπαίδευση». Το καλοκαίρι του 2013  συμμετείχε στην ποητική Ανθολογία με τίτλο «127 φωνές ψυχής».  

Όπως αναφέρει η ίδια: "Η ποίηση ήταν πάντα αυτό που κατέτρωγε την ψυχή μου…έπρεπε να φωτίσω τα σκοτάδια μου, να παρηγορηθώ, να επαναστατήσω. Η αφαιρετικότητα του λόγου και ο υπαινιγμός άφηνε και αφήνει διέξοδο στις πιο μύχιες σκέψεις μου. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ποιήτρια…είναι πολύ βαρύς ο τίτλος και δεν ξέρω αν τον αξίζω…Αυτό που ξέρω είναι ότι γράφω και προσπαθώ να υπηρετώ σωστά αυτό που λέγεται ποίηση με την ευρεία έννοια της λέξης…ό,τι γράφω με ακολουθεί και ως τρόπος ζωής… Χαίρομαι όταν όσοι με διαβάζουν βρίσκουν και για τους ίδιους ένα διέξοδο, μια σκέψη αλλιώτικη…Νιώθω έτσι ότι δεν είμαι μόνη, ότι ενισχύω αυτή την αόρατη κλωστή που με δένει με όλους και με όλα κι ας πονάει κι ας με συνθλίβει πολλές φορές ...................""

[Σ’ αυτήν την ξυπόλυτη εφηβεία]

Σ’ αυτήν την ξυπόλυτη εφηβεία
που δεν λέει να περάσει,
ακόμα δεν κατάφερα
σαν ενήλικος ν’ απαντήσω.
Οι αβυσσαλέες των μεγάλων αλήθειες 
είναι θανατερές
κι αναγκάζομαι να τις αποφεύγω

Άσε που κι οι γραφές
ψέματα λένε,
αν υπήρχαν δαίμονες
ο άνθρωπος θα φαίνονταν καλύτερος

Πόσο μου λείπουν οι άγνωστοι
που δεν γνώρισα ακόμα….

ΚΔαφνη

Το ξέρω, δεν το είπα ποτέ......από τη Δάφνη Κουμουλή

Το ξέρω, δεν το είπα ποτέ,
μα το άλλο μου όνομα είναι εξαίρεση,
υποσημείωση στο βιογραφικό κάποιου θεού.
Τώρα εγκυμονώ προχωρημένη ουρανοσύνη
μέσα σε ένα αξιοπρεπές σύμπαν.
Το μυαλό βρήκε τις άκρες του,
ντύθηκε τους ήχους των αιώνων,
είναι γιατί έρχομαι από παλιά,
από ένα βαθύ βράδυ
που ακόμα φυσάει μέσα μου,
ομοσπάραχτη της ανατολής,
γέννημα αρχαίων κυττάρων,
ολόσωμη απόχρωση της διαύγειας,
που έθρεψε αξόδευτες ηδονές
στο λίκνο του ανθρώπου.

Είμαι λοιπόν κάτι
κι ας μην το ‘πε κανείς…..

Αγιοσύνη?

Αγιοσύνη?
Δεν άγγιξα ποτέ μιαν αγιοσύνη
στα ρηχά τα γήινα
και στα βαθιά τα ανθρώπινα
σπατάλησα τις μέρες μου.

Τις νύχτες ήμουν φωτιά στην κόλαση…

Κουμουλή Δαφνη