Θέλω, τα δυο σου μάτια να κοιτώ,
να φτάσω στο μυαλό σου να σε πείσω,
ό,τι φοράς πως είναι περιττό
να σου το πάρω κι έτσι να σε γδύσω!
Άσε του σώματός σου το γλυπτό
κοντά-κοντά με στίχους να στολίσω
κι αφού είναι απ’ τη φύση σμιλευτό
την ομορφιά του εγώ να διαλαλήσω!
Κι αν έχεις το κορμί από την ύλη,
για να δουλέψει γλύπτης πλαστουργός,
ζωή δε θα σου δώσει με τη σμίλη
μα εγώ, σαν ποιητής μυσταγωγός,
μπορώ να φτάσω μέχρι την ψυχή σου,
να στη στολίσω όπως το κορμί σου!
Με δυο γυμνά και πεινασμένα χέρια
άνοιξα στη μεγάλη μου αγκαλιά,
ερωτική κι απόκρυφη φωλιά,
προσμένοντάς σε να ρθεις με τ’ αστέρια!
Άναψα τα κεριά, τα καντηλέρια,
παίζουν τα Ουγγαρέζικα βιολιά,
έλα με τα γλυκά σου τα φιλιά,
να διώξεις της καρδιάς μου τη μιζέρια!
Με το που θα σε ιδώ θα σ’ αγκαλιάσω
και πριν προλάβεις λέξη να μου πεις
όλη συλλαβιστά θα σε διαβάσω
σε τούτη την κατάνυξη σιωπής
κι από τα δυο σου χείλια μπολιασμένα,
θα πίνεις τα φιλιά μου εξαγνισμένα!
Στο λαιμό τα φιλιά σου μ’ αφήνουν
μια σημάδια του μπλε, δυο μαβί
και χωρίς να μου πεις συλλαβή
οι καυτές σου ανάσες με σβήνουν!
Τα φιλιά με τα χείλια μακρύνουν
σε φιλιά καυτερά κι ασεβή,
από πόθου κρυφού κι ευσεβή
και μεθάνε αυτούς που αποκλίνουν!
Το ζευγάρι που ξέρει να ζήσει
ξεκινά των φιλιών το μεθύσι
και μετά προχωρά σταθερά,
στα κρυφά της αγάπης περβόλια,
για να βρει τα γλυκά τους ροσόλια,
που τους πότες ποτίζουν φαιδρά!
Βουβός στέκω μπροστά σου και φοβάμαι,
χωρίς να βρίσκω μέσα μου κουράγια
αγάπης να σου πω τα λόγια τ’ άγια,
αμίλητος ένας δειλός και να ’μαι
απέναντί σου δίχως να μιλάμε
να προσπαθώ του έρωτα τα μάγια,
να λύσω παίζοντάς σου τη χαβάγια,
αλλά να μη μπορώ και να λυπάμαι!
Το μέσα μου με της χαβάγιας μοιάζει
τον παραπονεμένο της σκοπό,
που δεν μπορώ να πω το σ’ αγαπώ
για εκείνο σου το βλέμμα που με σφάζει
κι ό,τι κι αν έχει ο πόθος να σου πει
καλύτερα στα λέει η σιωπή!
Άνοιξε το μπουμπούκι σου στην ώρα
κι άνθισες τριαντάφυλλο του Μάη,
του κόρφου σου η οσμή λιγοθυμάει,
απ’ της μοσχοβολιάς της την πληθώρα,
όποιον θα σε μυρίσει εσένα τώρα!
Κι όσο πολύ ο πόθος μου εκτιμάει
τ’ αρώματά σου τόσο και τολμάει,
να πιάσει τον ανθό σου, ανθοφόρα!
Στ’ αγκάθια σου θα πέσω με θυσία,
χωρίς ούτε στιγμή να φοβηθώ,
γιατί φυλάς εκεί την αμβροσία!
Κι όταν χωρίς αγκάθια σε δαμάσω,
μαζί με νέκταρ θα την δοκιμάσω,
φτάνοντας στου ανθού σου το βυθό!
Κάθε πρωί κρεμάς από το πρέκι,
στο παραθύρι σου χρυσόπλεχτο κλουβί,
ενώ τ’ αηδόνι αρχίζει να σου πλέκει
ερωτικά τη μουσική του διατριβή!
Επάνω στην ποδιά μια γλάστρα στέκει,
ροδοσυλλέκτης με τα χρώματα μαβί,
που φόρεσε για να συμπαραστέκει
σ’ αυτό τ’ αηδόνι με την τύχη τη ζαβή!
Κι εγώ απ’ το δικό μου παραθύρι
επάνω στο περβάζι μου έχω γύρει
και στο καφασωτό σου που εστιάζω
σε βλέπω και μου φάνηκες θλιμμένη,
λες κι είσαι της ζωής φυλακισμένη
και μένω ενεός και αναστενάζω!
Εκείνη, που με ζει και με πεθαίνει
είναι φωτιά και μ’ έχει αποτεφρώσει!
Άλλοτε την αγάπη της πληθαίνει
και άλλοτε μπορεί να με πετρώσει!
Αυτή την κάθε ημέρα μου εξυφαίνει,
με ανασταίνει για να με σταυρώσει
κι εκεί που τη ζωή μου ομορφαίνει,
αυταρχική μπορεί να της δεσπόσει!
Βαριόμοιρος σε χέρια γυναικεία
έκανα την αγάπη μου θρησκεία,
γι αυτό και τ’ αλλοπρόσαλλα παθαίνω
κι αλαφιασμένος τρέχω σαν ελάφι,
προτού να πάει η ζωή μου στράφι
και τελικά, δύο φορές πεθαίνω!
Μυρίζει στην αυλή σου γιασεμί,
στο πλάι του και συ, το μπουγαρίνι,
το γέλιο σου κελαριστό σαν κρήνη,
και πάνω το φεγγάρι τ’ ασημί,
γι αυτή του παραδείσου την οσμή
σα μαγεμένο από τη σαγήνη,
κατέβηκε στης νύχτας τη γαλήνη
και λούζει το δικό σου το κορμί!
Αντάμα με το φως των αστεριών του,
το σώμα σου ρουφά το μελιχρόν του,
τ’ αγνό του φως και λάμπεις στη στιγμή,
τόσο γλυκιά σαν επί γης αστέρι,
σαν πνεύματος αγίου περιστέρι
κι εμένα πνίγουν ερωτοκαημοί!
Ξάπλωσα με την πλάτη στο ντιβάνι,
έβαλα τις παλάμες στον αυχένα,
κοίταζα δίχως βλέμμα το ταβάνι
και όπως πάντα πρόσμενα εσένα,
πάλι κι απόψε να ρθεις για σεργιάνι,
στις σκέψεις να μού φέρεις ένα-ένα
ψεύτικων «Σ’ αγαπώ» το καραβάνι
στα μέτρα σου κομμένα και ραμμένα!
Κάθε βραδιά σ’ έχω εδώ κοντά μου,
να με κρατάς μέχρι τη χαραυγή,
άγρυπνο μες στης σκέψης τον οντά μου
και το πρωί αφήνω μια κραυγή
και πάνω στα σεντόνια μου αρνούμαι,
να σβήσω τη φωτιά, που πυρπολούμαι!
Μια τόσο δροσερή έχεις ειδή,
στον κόσμο των θνητών άγγελος είσαι,
κάθε καρδιάς κατέχεις το κλειδί,
αφού την ομορφιά ποσώς στερείσαι!
Η πένα μου για σένα μελωδεί,
αναστολές απ’ την καρδιά σου σβήσε,
να ξαναγίνω το μικρό παιδί
σαν θα μου δώσεις ό,τι μου αρνείσαι!
Πιστεύω πως εσύ δε θα γεράσεις
και χρόνους εκατό θα ξεπεράσεις,
γιατί έχεις τον έρωτα τροφό!
Ήλιος το πρόσωπό σου κι οι αχτίδες
πίνουν του κάθε χρόνου τις ρυτίδες
κι αγέραστη σε εικονογραφώ!
Θέλω να περπατάμε πλάι-πλάι,
να σε κρατώ στη μέση απ’ τη λαγόνα,
να μας ποτίζει ο μπάτης οξυγόνα,
ο φλοίσβος απαλά να μας μιλάει,
στις φλέβες μας το αίμα να κυλάει
όλο και γρηγορότερα γοργόνα
κι εγώ να καμαρώνω την τρυγόνα,
που με το φως του ο ήλιος τη φιλάει!
Κάποτε το κεφάλι σου να γέρνεις
στον ώμο μου και να με παρασέρνεις
κι εγώ να γύρω πάνω σου κι ακόμα
κάτω να σταματάς απ’ τ’ αρμυρίκια,
κι εκεί στ’ ακροθαλάσσι, στα χαλίκια
γλυκό φιλί ν’ αλλάζουμε στο στόμα!
