ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ / Γιώργος Καραγιάννης

Είμαστε στο δικό μας χάος χαμένοι
δεν ξέρουμε από πού να πιαστούμε,
να λάμψουμε...

Έτυχε η ζωή μας να μπει στην ξηρασία,
να περπατάμε το μονοπάτι μας θλιμμένοι
δίπλα από ξεροβούνια
με τις πέτρες να βγάζουν φλόγα
να μας καίνε,
να μη βρίσκουμε ούτε ένα δεντρί
να σταθούμε.

Ατέλειωτη η διαδρομή…
Μέσ’ απ’ τη σκόνη, τον κουρνιαχτό
να χάνουμε τον προσανατολισμό,
να μη βρίσκουμε ούτε τη θάλασσα,
να φτάσουμε κοντά της χαρούμενοι
να δροσιστούμε

ΑΞΕΧΑΣΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ / Γιώργος Καραγιάννης

Σε κάποια παλιά Χριστούγεννα…

Όπου και να κοιτάς
τα κίτρινα τα φύλλα
τα σκέπασε ο χιονιάς
κι ακούς μόνο γαβγίσματα
από διπλανά μαντριά.
Την ώρα που η ομίχλη
στραγγίζει κι άλλα δάκρυα
ο καπνός από το τζάκι
δε πάει μακριά.

Το ρυάκι κατεβάζει
μια δρόσο νοσταλγίας
και ως να ’βγει ο ήλιος
τριγύρω τη σκορπά
να φτιάξεις τη διάθεση
να νιώσεις τη μαγεία
που μέσα στα χιονόσπιτα
ανασαίνει η καρδιά
ν’ ανοίγεται η ψυχή σου
πιο πέρα απ’ τα βουνά
γιατί αυτό συμβαίνει
με τ’ όρθρου την καμπάνα
ξημέρωμα Χριστούγεννα
που δεν σε ξεκουφαίνει
αλλά γλυκολαλά.

Είναι και τέτοια η ώρα
που η μνήμη ξεγλιστρά
σκάβοντας την πληγή
να μπουν μες στην καρδιά
όλα τα Χριστούγεννα
που έζησες παιδί
να θυμηθείς τα χρόνια
που ήταν στερημένα
αλλ’ ανέμιζαν χαρά
χρόνια παραδεισένια
που δεν γυρίζουν πια.

ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ / Γιώργος Καραγιάννης

Η καρδιά έχει τραύματα
που δεν γιατρεύονται
και της κόβουν την ανάσα

Αλλά δεν ξέρω
αν γίνονταν
να έπεφτε μέσα της
αθώα ένα χιόνι
να της θύμιζε την ομορφιά
να ξεχνά τα βάσανα

Μόνο που
αυτήν την καλοσύνη
ο έρωτας προσφέρει
γιατί βρίσκει τον τρόπο
τον πόνο να γλυκαίνει
παγώνοντας όλες
τις παλιές πληγές

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ / Γιώργος Καραγιάννης

Τρέχει το ποτάμι της μνήμης

αλλά δεν σταματά ούτε διψά

γιατί το τροφοδοτούνε συνέχεια

τα πικρά μας τα δάκρυα

και πιο πολύ εκείνα

που νομίζουμε πως δεν κυλούν

γιατί ο χρόνος τα έχει παγώσει

.

Λιώνουν κι αυτά σιγά σιγά

με την κάθε ανασαιμιά

και μας παρασέρνουν

να νοσταλγούμε να μπούμε

πιο γρήγορα στη θάλασσα

χωρίς να κάνουμε σκέψεις

αν θα νιώσουμε άσχημα

αν τα κύματα

θα μας χτυπήσουν και πάλι

γιατί εμείς όλο θ’ αναθαρρεύουμε

όλο κι απ’ τα καλύτερα που ζήσαμε

θα παίρνουμε δύναμη

η χαρά να μην τελειώσει

Μετά την καταστροφή / Γιώργος Καραγιάννης

Ο ήλιος δεν κρεμά κουρτίνες υγρασίας στον ορίζοντα

και η ορατότητα πάνω απ’ τη θάλασσα αυξημένη

Αφού έφυγ’ η καταστροφή όλα φαίνοντ’ ολοκάθαρα

όρθια η ζωή ξαναβρίσκει το ρυθμό της και ανασαίνει

Των πειρασμών τα κύματα /Γιώργος Καραγιάννης

Ερωτοδέσμια η σιωπή σου

μες στα μάτια της ηδονής

να επιβεβαιώνεις το Ωραίο

και να ραγίζεις

απ’ το φλοίσβο των παράκτιων βλεμμάτων

και το τραγούδισμα της αχιβάδας στην αμμουδιά

να μη θες να επιστρέψεις στον εξώκοσμο

.

Να τρέφεσαι με τις κρυμμένες υποσχέσεις

που σου ’ταξαν χαμόγελα ερωτικά

εκεί να παραμένεις αραγμένος

μες στη στερνή αναλαμπή σου

τυλιγμένος

να μην ακούς τίποτα

.

Αρκεί το φως να σε ζαλίζει

ν’ απλώνεις τα χέρια σου μεθυστικά

και σαν ταξιδιάρικα πουλιά

να πετάς για τις αγάπες των ονείρων σου

παρασυρμένος απ’ τους πόθους σου

μέσ’ από θύελλες αναταράξεων

να μην παραδίνεσαι εύκολα

που σε τρυπούν αδίστακτα

με σαϊτιές γλάρων

στην άκρη της δικιάς σου ακτής

κατακαλόκαιρο

των πειρασμών τα κύματα

Η ψίχα της ποίησης / Γιώργος Καραγιάννης

.

Πάνε και τα στάχυα, τα μάζεψαν.

Ο ήλιος μόν’ απόμεινε

που τα ’ψησε και τα ωρίμασε,

κάθε σπυρί ως μες στη σάρκα του

ν’ αποκτήσει ψίχα μεστή

με την καλύτερη ουσία,

σαν τη λέξη που όταν με μιαν άλλη ενωθεί,

γίνεται ποίηση και μπαίνει στις καρδιές

μέσω της γλώσσας,

να συνομιλεί και να επηρεάζει ως και τις πράξεις μας,

η ζωή να λάμπει και να υψώνεται

με μια φλόγα άσβηστη σε όλους τους καιρούς

με τη μεγαλύτερη αξία.

Αποκαλύπτεσαι / Γιώργος Καραγιάννης

Αποκαλύπτεσαι

Δεν κρύβεσαι πια

Όλα μιλούν πως μ’ αγαπάς

και με θέλεις ακόμα

Το εκφράζουν αυθόρμητα

τα δυο σου τα μάτια

με το γλυκό σου βλέμμα

κι οι πόθοι που ξύπνησαν

απ’ την εξαίσια ομορφιά

περιμένουν τη στιγμή

να βάλουν φωτιά

να πάρουν αντίδωρο

απ’ όλο σου το σώμα

Δε θα ξαναρθούν τα τρένα / Γιώργος Καραγιάννης

Στράβωσαν οι ράγες,
σάπισαν οι τραβέρσες
και η βροχή άφησε τις σιδεριές 
αιωρούμενες,
τα τρένα να μην ξαναρθούν άλλη φορά.

Αλλά εμένα μέσα μου ακούγεται ακόμα
εκείνο το παλιό σφύριγμα που με ξεσηκώνει
με τις φωνές των επιβατών,
τις αγκαλιές και τα φιλιά
από αντάμωσες και αποχωρισμούς
και την εικόνα που είχα απ’ το παρελθόν
την κουβαλώ αμόλυντη και άθικτη
μες σε όλους τους καιρούς
για παρηγοριά.

Όταν όμως, τη μνήμη μου προσπερνώ
κι εμφανίζεται στο προσκήνιο το φρικτό παρόν,
το άχαρο τοπίο με προδίδει.
Γιατί όπως και να το δω,
παραμένει άδειο και με αποκαρδιώνει,
που οι μέρες μας συνεχίζονται βαριές,
εγκαταλειμμένοι μες στην ερημία να πονάμε,
να μην ακούμε τους γλυκούς κελαηδισμούς
απ’ τα φευγάτα πουλιά,
που κάθονταν κάθε πρωί μπροστά στο παραθύρι,
να καταλάβουν αν ήμασταν ακόμα ζωντανοί
και δεν ξεχάσαμε να χαμογελάμε.

Γιώργος Καραγιάννης

Θάλασσα η αγάπη σου / Γιώργος Καραγιάννης

Πόθησα τη θάλασσα στην καρδιά να κλείσω
και χιλιάδες όνειρα να ’βγουν στον αφρό.
Λάτρεψα τη θάλασσα, τώρα πώς να ζήσω,
να μη σ’ έχω μάτια μου, λίγο να χαρώ.

Μια βαρκούλα ναύλωσα, να σε συναντήσω,
στη γλυκιά αγκάλη σου μέσα να χαθώ.
Δεν μπορώ, ζαλίζομαι, πώς θα συνεχίσω,
αν δε δω τα μάτια σου, πάω να τρελαθώ.

Πάλεψα στα κύματα τον καημό να σβήσω,
μα η σκληρή αγάπη σου, μ’ έκοψε στα δυο.
Τώρα, όμως, που άντεξα, με χαρές θα σμίξω
και θα μπω στον κήπο σου ευωδιές να βρω.

Το παλιό τραγούδι μας, θα σου ψιθυρίσω…
Τι κι αν τόσα τράβηξα, θα σ’ ακολουθώ!

~ Όλα μπορούν ν’ αλλάξουν / Γιώργος Καραγιάννης

Το τρένο πέρασε
κι ο σταθμός ερήμωσε
κι εσύ στην παγωνιά.
Χωμένος στο δικό σου πόνο
στις δικές σου αναμνήσεις
δεν πας πουθενά.

Χάνεις χρόνο
σε όνειρα που φύγαν
κι υπόσχονταν πολλά...

Αν δε θες
τα ίδια να ζήσεις
πάρ’ το απόφαση
και άλλαξε προορισμό.
Μπες σε άλλο τρένο
κι απ’ την αρχή ξεκίνα
με νέο ενθουσιασμό.

22/1/2019

Γιασεμί / Γιώργος Καραγιάννης

Αστράφτεις μες στο φως
και για να σε συνηθίσω
γίνεται λευκότερη η όψη σου
με το πλάγιασμα του ήλιου
κι ύστερα σιγά σιγά
αναστατώνεις όλη τη νύχτα μου
με τη μεθυστική σου ευωδιά
που μου χαρίζεις
μπαίνοντας βαθύτερα στη σκέψη μου
να νιώθω ζαλισμένος.

Τι άλλο να ζητήσω απ’ τη ζωή;
Καρφώθηκες στο νου μου, γιασεμί
κι ακόμα δεν το ξέρεις
πως αν δεν έχω εσένα
τίποτα δεν ορίζω.
Νιώθω χαμένος.

«Μας αρέσει η ζωή»Απόσπασμα

Όταν η μέρα χαράζει
τι γλυκά αγκαλιάζει
την ψυχή με λατρεία;
Και… μ’ ένα βλέμμα ζεστό σα χάδι,
την ελπίδα παντού μοιράζει
με μια υπόσχεση θεία;

Για να παίρνουμε όλοι γλυκιά πνοή
και να γελούν μαζί μας
από χαρά κι οι ουρανοί
και ν’ αστράφτει στο φως
η ψυχή η καθάρια!
Χωρίς… να ’χει φόβο,
να προχωρούμε εμπρός
και όταν ακόμα αγριεύει ο καιρός
θα είναι η αγάπη για μας οδηγός
να μας κρατά
στον δρόμο

 

Ποιητική συλλογή: «Ένα καράβι όνειρα»

Γιώργος Καραγιάννης

Εκδόσεις: Το Κεντρί

Θεσσαλονίκη, 2015

Ματαίωση

Να ματαιώνεις πράγματα,
δεν έχει σημασία…
Έχει να κάνει μόνο μ' εσένα
και δεν ενοχλεί κανένα.
Να ματαιώνεις όμως,
να εκδηλώσεις συναισθήματα
είναι ό,τι χειρότερο.
Δεν το αντέχεις…
Στοιχίζει!
Αργά ή γρήγορα
θα πνίγεσαι απ' τον πόνο.
Και θα προκύψει κάτι πολύ χειρότερο…
Το σφίξιμο που νιώθεις
θα σου γίνει βίωμα!
Και όταν ακόμα είναι αναγκαίο
και πρέπει άμεσα να εκφραστείς,
να κομπλάρει όλο το θυμικό σου,
να μην ανταποκρίνεται διόλου
κι ο άλλος θα έχει δίκιο
αν αναρωτηθεί:
Βρε, μήπως το κάνει και επίτηδες
και θέλει τους άλλους να παιδεύει..(;)
Άβυσσος τελικά, η ψυχή τ' ανθρώπου...
Πολλές φορές δεν ξέρει και η ίδια
τι γυρεύει
...
Γιώργος Καραγιάννης

[Άυπνες μνήμες]

Άυπνες μνήμες
με πρησμένα τα μάτια
μας φυλακίζουν
δέσμιους μας κρατούν

Κι εσύ πέφτεις, κοιμάσαι
τα χέρια σου ψάχνεις
πού να πιαστούν,
δε θυμάσαι
ένα χάδι κάπου να βρουν
τα δυο σου τα χείλη
κάτι να πουν

Σε αχρήστευσαν
πονεμένες αγάπες
που ακόμα χτυπούν
σ’ ένα σπίτι γκρεμισμένο
όσο κι αν νοσταλγούν
το παρελθόν
δεν συγχωρούν

Μοιάζει η μοναξιά σου
βαθύ πέλαγο, αδιάβατο
Τώρα, πού να σταθείς
παρηγοριά να βρεις;

Ας γινόσουν για λίγο
πουλί διαβατάρικο
να ’ρθεις να μ’ αρπάξεις
σ’ άλλη αμμουδιά
να μ’ αράξεις
εκεί ν’ αδειάσω
έναν πόνο ανίκητο
κι η φτωχή μου η καρδιά
να νιώσει λίγη χαρά
μα, πάλι θα βιώνει
κάποιο παράπονο,
γιατί να ζει τόσο μακριά
το ανικανοποίητο

Γιώργος Καραγιάννης

Γιώργος Καραγιάννης: Δύο (2) ποιήματα

Η αξία της αγάπης

Ναι, η αγάπη υπάρχει,
αλλά πρέπει να εκφράζεται
και να μοιράζεται με ανιδιοτέλεια!
Ο εγωισμός και η υποκρισία δηλητηριάζει
και τραυματίζει τη σχέση βαριά
κι έτσι η αγάπη σβήνει σιγά σιγά…
δε σώζεται κανείς με τη μεταμέλεια

Αλλά η αγάπη... και να πληγώνεται,
ξέρει να βαδίζει μπροστά
και να δίνει στη ζωή μας ουσία,
αυτοί που αμφιβάλλουν,
ας το σκεφτούν καλά…
χάνουν πολύτιμο χρόνο,
που δεν εκτιμούν
τη σπουδαία της αξία

Κι όταν το νιώσουν
θα είναι αργά,
που στερήθηκαν
τη γλυκιά της παρουσία
και θα ματώνει η καρδιά τους συχνά,
θα πνίγεται μες στον πόνο,
από μια ανάμνηση παλιά,
που δεν την εκτίμησαν σωστά
και χάσανε…
το πιο σπουδαίο δώρο

***

 
Δεν ήμασταν έτοιμοι

Μπορεί…
όταν έπρεπε,
να μην ήμασταν έτοιμοι…
και χάσαμε του έρωτα το τρένο

Αλλά ποιος ξέρει,
με σιγουριά να πει,
τι μας συμβαίνει, τελικά
μες στη ζωή,
που τ’ όνειρό μας, το τρελό,
κάποια στιγμή,
την καρδιά μας δεν ακολουθεί,
συνέχεια την αμφισβητεί,
την θέλει να μένει πάντα εκεί
στου λιμανιού την άκρια,
δεμένο

Γιατί;
Λες, να φταίει η μουσική;
Δεν το πιστεύω

[Δέσε το τρελό φεγγάρι,]

 του Γιώργου Καραγιάννη

Δέσε το τρελό φεγγάρι,
τράβα το στο λιμανάκι,
να του πω τα μυστικά μου,
που ’χω μέσα στην καρδιά μου
κι όσα μ’ έχουνε ταράξει,
να τ’ αφήσω εκεί στην άκρη…

Κι αν θα κλαιν κι άλλο τα μάτια
και θα πνίγονται στο δάκρυ,
θα τα βάλω σε μια τάξη,
ώστε ο πόνος να ημερέψει…
Το γλυκό μου το φεγγάρι
με αγάπη θα γιατρέψει!

~ Κρυφές χαρές ~

του Γιώργου Καραγιάννη

Τα βήματά μου σκούριασαν

μες στην αχλή του χρόνου…

Άλλο… δε θα κρατήσω!

Τις μνήμες που λημέριασαν

στ’ αζήτητα του πόνου,

θα βρω… να πυρπολήσω!

Κι αν κάποιες απ’ αυτές,

κρύβουνε κάποιες χαρές,

θα τις αναστήσω!

~ Λίγη αγάπη δώσ' μου ~

του Γιώργου Καραγιάννη

Ήπια τις θάλασσες κρασί,

κάθε γουλιά πικρή στιγμή,

κάθε ακτή, ένας πόνος…

Μα, τα φιλιά σου νοσταλγώ

και γύρισα για να σε βρω,

παλιές χαρές να ζήσω…

Σε έψαχνα πολύ καιρό,

μα έγινες άστρο λαμπερό

κι όλο γυρνάς στον ουρανό,

να μη σε συναντήσω…

Μου πήρες πια το φως μου

κι έσβησ’ ο ουρανός μου.

Στην απονιά του κόσμου,

λίγη αγάπη, δώσ’ μου!