Δεν ξέρω από ποιήματα.../Λάσκαρης Π. Ζαράρης

 Δεν ξέρω από ποιήματα,

χαμένα βήματα σε δρόμους ονείρου...

Με ενοχλούν οι σιωπές,

αλλά και οι βουές του κόσμου...

Θα ήθελα να φυσήξω σαν άνεμος,

να ψιθυρίσω σαν φλοίσβος,

να θροίσω σαν φύλλο δέντρου...

Κι όμως, ότι μου ανήκει από το τίποτα

είναι αυτό το κάτι...

ένα γαλάζιο να βλέπω στο κεφάλι σου

να το φοράς πάντα καπέλο,

ένα βλέμμα λαμπερό

να σφυρίζει στην ελπίδα

και μια πλάτη γερμένη

από πόνο ή φόβο

να αναθαρρεύει με ένα χάδι,

με δύο στοργικά λόγια...

Αυτό είναι το καράβι

που με ταξιδεύει:

η χαρά του ανθρώπου

που κόβει το κύμα...

Κι αν λέγεται ποίημα ή μέθη

δεν έχει τόσο αξία,

γαλήνη κι αλήθεια αν φέρνει

σε άδικη μοίρα...

Μία χαμένη λέξη... / Ζαράρης Λάσκαρης

Ψάχνοντας μία χαμένη λέξη
στο λεξικό της θάλασσας,
άρχισα να βουλιάζω
με τον ρόγχο του ονείρου,
νικημένος απ' το ανέγγιχτο γαλάζιο.
Κολυμβητής του ανώφελου "ποτέ"
κοίταζα τον ουρανό,
συννεφιασμένο κύμα με παρέσερνε
στο σπίτι του Θεού.
Εκεί η μοναξιά σάλπιζε τη νιότη,
τι έρωτας με άγγιξε και σώπασε η φωνή σου;
Αναζητώ ακόμη μια παραδοχή
κι ας έχτισα νεκρούς και ζωντανούς
στους φάρους της ψυχής.
Τα βράχια μεγαλώνουν
σαν φύτρα πηγαιμού,
ταξίδι λυτρωτικού καημού,
σ' έναν ρυθμό της ποίησης
όλα τα παράδοξα ηχούν,
ακόμη κι οι Ιθάκες χαμογελούν
στη μνήμη στήνοντας χορό.
Πώς ξέφυγε ένα λουλούδι
απ' των αισθήσεων το βλέμμα;
Πήγε κι εδραίωσε αγάπη
με ματωμένη άνοιξη στα χείλη...

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Στη θέα του γυμνού

Για λίγο ξέφυγε από το βλέμμα
η λάμψη της απορίας και του ερωτηματικού,
για λίγο της νύχτας η σιωπή
αιωρήθηκε πάνω στο χαρτί.
Μια μάταιη απόφαση•
ο κόσμος να υπάρξει μες στις λέξεις,
μια αντίδραση του νου που θέλει να επιβάλλει
φως και σκιά στις ποθητές επιφάνειες,
χάδι του ονείρου στο σώμα της μνήμης.
Μην περιμένεις την κίνηση της καμπύλης
για να πνιγείς στον κυκεώνα της έλξης,
οι φράσεις καταρρέουν μ’ ένα άγγιγμα, μ’ ένα φιλί.
Η σκέψη• ένα μαρτύριο, υποτάσσεται
στη θέα του γυμνού…
και τότε χρώματα αναμιγνύεις,
καινούργια χρώματα ανακαλύπτεις
αδύναμη μπρος στο κενό της ύπαρξης.
Τα χείλη σου πάνε να προφέρουν τον έρωτα
με τη σιωπή της νύχτας
και τη λάμψη του ερωτηματικού στο βλέμμα,
με τους χτύπους της απόρθητης καρδιάς
στο αιώνιο κάλεσμα του σώματος.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Στη σύναξη των Θεών

Αποδιωγμένο πνεύμα
λαμπρό λιοστάσι των ψυχών,
περνούσες κύμα απ' τη μνήμη
όχι δεν μπορείς να είσαι παρελθόν,
ελπίδα ζεις και ανασαίνεις μέσα στην ομίχλη
παρόν που αψηφάς κινδύνους
την ανθρώπινη κόλαση αποτινάζεις απ' την καρδιά.
Μόνο το χαμόγελο, η φιλία και η αγάπη
σε κρατούν δέσμια της γης
κι ύστερα ο ουρανός σ' έχει ελεύθερη από κάθε τρικυμία,
περιδιαβαίνεις τις νύχτες με καημό
από στενό δρομάκι ευτυχίας
απάνεμο χωριό με διάσπαρτα σπίτια στο βουνό,
δυνάμωσε τη γαλήνη στην ψυχή σου
γράψε τους πόνους στο χαρτί
τα γράμματα είναι το χωνευτήρι των πληγών
κι οι λέξεις τα πλούσια φτερά σου...
Από μια σύναξη Θεών έλειπε ο Ερμής και η Αφροδίτη,
ίσως γυρίσουν πίσω για να μετατρέψουν
έναν δισταγμό σε αποδοχή.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Η Ανατολή σου

Λάσκαρης   Ζαράρης 

Με μια ντροπή ή δισταγμό
φάνηκε ο ήλιος κομιστής
ελπίδας, νιότης και χαράς.
Ζέστανε μέρες μοναξιάς
κι ήρθε με τη γαλήνη μιας ζωής
ψιθυριστής στα όνειρα.
Με μια ανάσα ολόγιομης ψυχής
που γνέφει στον ορίζοντα
τη μέθη των ματιών και του προσώπου το θαύμα...
ήλιε δάσκαλε και γελαστέ μου σύντροφε
στη θάλασσα καθρεφτίζεις μια καρδιά.
Μες στα κρυστάλλινα νερά αφήνεται κοπέλα δροσερή
συλλέγοντας θραύσματα των αέρινων στιγμών
μεθώντας με λυτρωτικές φωνές Αγγέλων
παιχνίδισμα της αθωότητας
στο απαλό άγγιγμα των κυμάτων
και χρώματα, άπειρα χρώματα
στου πάθους την ανεμελιά.
Ώρες κοιτώντας τη λέξη στα χείλη σου φυλακισμένη
αναποφάσιστη να πλησιάσεις σκέψεις ερωτικές
καθυστερούσε του τοπίου η παραίτηση
και μόνο γαλάζιο γέμιζα
στις παλάμες μου το φως.
Σπίθες νιότης από την ηρωίδα σου τινάζονταν
κι ένα μυστικό σου χόρευα στον αγέρα
μαντίλι συνάντησης κι όχι χωρισμού
μέχρι να κεντήσουν τα άστρα της νύχτας πάνω του
τα ονόματα: Εύα ή Μαρία.

«Οι τριάντα σταγόνες τ’ ουρανού» του Αγχιαλίτη συγγραφέα και ποιητή Λάσκαρη Π. Ζαράρη κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το καινούργιο βιβλίο του Αγχιαλίτη συγγραφέα και ποιητή Λάσκαρη Π. Ζαράρη, μία διπλή ποιητική συλλογή με τίτλο: «Τριάντα σταγόνες τ’ ουρανού και Η φλεγόμενη πόλη».

   Στην παρούσα διπλή ποιητική συλλογή, τα θέματα που παρουσιάζονται είναι μεταφυσικά, θρησκευτικά και διαπνέονται από τη νοσταλγία μιας αλησμόνητης αγαπημένης πόλης.

   «Οι τριάντα σταγόνες τ’ ουρανού» αποτελούνται από τριάντα ποιήματα με έντονη ρομαντική διάθεση, που συνθέτουν αποσπασματικά την εξής ιστορία: «Ένα αγαπημένο ζευγάρι στη ζωή, ο Πέτρος και η Ελένη, κάνουν το «μεγάλο ταξίδι» και δοκιμάζουν την αγάπη τους και τη συμβίωσή τους έξω από τους περιορισμούς που τους επιβάλλει η αίσθηση του σώματος. Βλέπουν και νιώθουν με την ψυχή προσπαθώντας να αποτυπώσουν τη μεταθανάτια εμπειρία τους, στην ουράνια και ασφαλή κατοικία τους, που οικοδεσπότης είναι ο Θεός και φροντίζει για όλα Εκείνος».

   «Η φλεγόμενη πόλη» είναι στην ουσία ο ύμνος μιας αλησμόνητης πόλης του Εύξεινου Πόντου, που αναγεννιέται μέσα στις σελίδες του βιβλίου, ενώ πρόσωπα του παρελθόντος μάς «αγγίζουν» με την αύρα τους αφήνοντας τα αποτυπώματά τους στην ιστορία. Δικαιούνται έστω την ελάχιστη ιστορική καταγραφή, αφού λείπουν τα βιβλία που καλύπτουν ικανοποιητικά το θέμα από άποψης μαρτυριών των προσφύγων της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Ρωμυλίας. Με την ελπίδα πως ίσως η ποίηση καταφέρει να συμπληρώσει μια ψηφίδα στη συνολική προσπάθεια

ανάδειξης των τοπικών πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων.

Ο παράξενος άνθρωπος

Ο άνθρωπος που σε κοιτούσε

ήταν ένα περιστέρι,

σε κάθε γωνιά του δρόμου σε περίμενε

κρυμμένος, να αισθανθεί στα μάτια σου

τη φλόγα του Θεού,

να σου συμπαρασταθεί

μ’ ένα φτερούγισμα ειρηνικό αγάπης,

εκεί που ο δικός του κόσμος, σου ήταν ξένος

και η δική σου η ζωή άγνωστη για εκείνον.

Το χαμόγελό σου μία ριπή ανέμου

ξανοίγεται με δυο χρυσές αναλαμπές

στα μονοπάτια του ονείρου,

εσείς κι οι πικραμένες σας στιγμές

σαν άστρα να φεγγοβολάτε πάντα.

Και μες στα χέρια ή τα φτερά σας

εσείς, οι δυο μικροί Θεοί

σφιχτά το νόημα του κόσμου να κρατάτε..

Η μοίρα η απάνθρωπη

με τα ερείπια της φθοράς·

αυτή που περιβάλλει τις ψυχές μας,

με τ’ ουρανού το χρώμα θαμπωμένη

μας αποχαιρετά.

Λάσκαρης Ζαράρης (βιογραφικά στοιχεία)

Ο Λάσκαρης Ζαράρης γεννήθηκε στο Βόλο το 1969 .Το επάγγελμά του είναι Εξωτερικός Φρουρός Καταστημάτων Κράτησης.

Τα πρώτα βήματά του στην περιπέτεια της γραφής ξεκίνησαν με την ποίηση.

Είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, της Διασπορικής Λογοτεχνικής Στοάς και ενεργό μέλος του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων της Αθήνας. 

Δημοσιεύει ποιήματα και διηγήματα στις εφημερίδες: «Νέα Αγχίαλος» και «Κυπριακός Ελληνισμός», στα λογοτεχνικά περιοδικά: «Μουσών Μέλαθρον», «Δευκαλίων ο Θεσσαλός», «Πνευματική Ζωή», σε διάφορα ιστολόγια, στο facebook και στο προσωπικό του blog: «ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ», http://parathyrostaoneira.blogspot.com/

Τα τέσσερα τελευταία χρόνια πήρε μέρος σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και εκδηλώσεις και έλαβε βραβεία, μετάλλια, επαίνους και τιμητικές διακρίσεις.

'Εργα του:

• Ποιητική Συλλογή: Παράθυρο στα όνειρα
• Παιδικό βιβλίο: Το νησί και τ΄αθάνατο νερό 
• Συλλογή πεζογραφημάτων: Η θάλασσα που μας ενώνει
• Παραμύθι: Μια σημαντική αποστολή

Πέρα απ’ του καθιερωμένου την ευστάθεια

Πνεύμα της ερήμου,

που παιχνιδίζεις με ασυγκράτητη επιθυμία,

την άποψη του ξεραμένου κάκτου συμμερίζεσαι ακόμη

καθώς τ’ αγκάθια του ένα-ένα σε κεντρίζουν

ν’ αγγίξεις πάλι την ακτή των γαλανών χρωμάτων

και στων κρυφών επιθυμιών το μονοπάτι να σταθείς!

Περνάνε τα καραβάνια προς τη δύση,

άνθρωποι ποτισμένοι με τον καημό της περιπλάνησης…

Ο ήλιος, σύντροφός τους

πάνω στους πύρινους βράχους της ψυχής,

να τους ζηλεύουμε εμείς γι’ αυτά που χάσαμε…

Μεταφέρουμε τις σκέψεις μας, τα όνειρά μας

που παραστράτησαν μες τους αντικατοπτρισμούς,

με τις καμήλες να σκοντάφτουν κουρασμένες

σ’ ό,τι παραβλέψαμε στο δρόμο,

σ’ ό,τι αφήσαμε στην άκρη σαν ανώφελο.

Μια ξανθομάλλα καλλονή

γελούσε ασταμάτητα, χωρίς ντροπή

κι είχε μαζί της όλα τα ελιξίρια

για τις πικραμένες αγάπες,

για πόθους που δε σβήνουν

και στο φιλοπερίεργο βλέμμα της ζωντάνευε

κρυμμένες αναμνήσεις.

Ήταν η Λούση· ο φωτοβόλος αστερισμός

των ταξιδιών που απαρνηθήκαμε

για μια στερεή ζωή, χωρίς διακυμάνσεις,

πάντοτε να μας τρυπάει τ’ αυτιά με τη σειρήνα της:

«Ελάτε εσείς στη δεύτερη ζωή των καινούργιων τόπων

και σμίξτε στα όνειρά σας

τις φιλήδονες ιέρειες των πόθων

γι’ άλλες απόκρημνες σημάνσεις των υπάρξεων,

πέρα απ’ του καθιερωμένου την ευστάθεια».