ΜΑΡΚΟΣ ΣΑΡΙΜΑΝΩΛΗΣ (μικρή αναφορά)

Γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα.

Ασχολείται με την συγγραφή μυθιστορημάτων, στίχων για τραγούδια  και ποίησης από νεαρή ηλικία.

Έργα του: Ομογονια (μυθιστόρημα)

                    Στην Κορυφή της Συννεφιάς (Ποίηση) 

στα υπογεια της βηθλεεμ (απόσπασμα)

...να βάψουμε το κόκκινο στους τοίχους με λευκό,

να σβήσουμε κάθε ανάμνηση του πολέμου

απο τα μάτια των παιδιών,

με το σεντόνι που σε φάσκιωνα ειρήνη να τυλίξεις,

και τα μάτια σου στην άκρη τους δεμένη

να μην κρατάνε μια σταγόνα παράπονου

να βλέπουνε τον κόσμο φωτεινό,

να χαίρουνται τα χρώματα απόψε και αύριο και πάντα!

γιατί είναι μάτια μικρού παιδιού

μάτια μικρού παιδιού...

είμαστε όλοι παιδιά του Ήλιου

και μιαν ημέρα οι νεκροί θα μας τιμήσουν,

στην άκρη κάποιου μύθου

ένα στιχάκι θα γράψουν και για εμάς

ο Όμηρος ίσως ή κάποιος μικρός Θεός,

στην προβλήτα της Ιστορίας

θα δέσουμε και εμείς,

ας είναι να γίνει με ειρήνη…

ανδρειοσυνη (απόσπασμα)

Σπήλαια κι αγέρι μ΄ έθρεψαν και μ΄ έκαναν φοβέρα
κι όλη μου την ζωή περνώ, στα όρη πέρα ως πέρα

τσι ρίζας να ΄μαι θέλημα του γένους να΄ μαι χάρη
να ορθοπατώ τζι κορυφές, τσι Κρήτης με καμάρι

αρχές με ορίσαν πατρικές ποτέ να μην δειλιάσω
τον άρχοντα μην προσκυνώ, τον δούλο μην πειράζω

............

Μα και αν αλήθεια θα γενεί, 
η μήτρα αυτού του τόπου, 
από τη ζέστα των χωριών
και απ΄ τα σπαρτά του κάμπου
και απ΄ την αρμύρα τσι θάλασσας
και απ΄ το βουνίσιο αγέρι,


.........

δεν μπορεί να με σκεπάσει μάνα μηδέ ο ουρανός 
νιώθω σαν φυσαέι αγέρας, πως είμαι τσι φωθιάς καπνός

σαν τον αητό με ζήλεψαν, σαν τον Χριστό με σύραν
στα σπήλαια κάμω χαραυγήν,στα γκρέμνια κάμω γύραν

......

καφενειο "ΑΙΓΑΙΟΝ" (απόσπασμα)

Πήρα απόφαση να καταπιαστώ με εικόνες 
και με κουβέντες των καφενείων, 
εκεί που στενάζουνε τα φυλλοκάρδια της πατρίδας μου, 
απά στα αυλακωμένα πρόσωπα των γερόντων 
που μιλάνε την λύπη τους, 
βουτηγμένοι σαν κορπισμένα τριαντάφυλλα, ξερά
στα βαθυγάλαζα νερά του Αιγαίου...
......

Πως να κρατήσω μυστικό
το αίμα που σημάδεψε την πέτρα, 
τον ήλιο που ζέστανε το χώμα, 
τον έρωτα που άνθισε μια πρώιμη Άνοιξη
και το περπάτημα των θεών στην καλντέρα της Θήρας....

......

Νικόλα μου μην τα μιλείς, 
όλα χαράμι πήγαν, 
και οι αγώνες μας και οι στεναγμοί
και όλες τις μάνας μας οι πίκρες
χαράμι πήγαν όλες, 
σε αυτόν τον τόπο το καλό
δεν θέλει να ριζώσει

και είν΄  απάνθρωπο στον άνθρωπο η πατρίδα του
μονάχα στεναγμό και πόνο, 
να έχει να του δώσει......

........

Πρωτομαγιά Πρώτη Ζωή (απόσπασμα)

Με καλωσόρισαν ιδανικά αγνά
εύφορη γη, αυγερινός ορίζοντας, 
αιγαιοπελαγίτικοι άνεμοι, 
βηματισμοί αρχαίων αγρυπνιών 
και η τύχη να πατήσω  πρώτος στην πυρά 
από τα υπόλοιπα αδέλφια, 

.......

ανασαίνω μεταλλικά συστατικά 
ευεργετικά προιόντα του εκσυγχρονισμού
και θυμάμαι το θυμάρι, τον δυόσμο, το γιασεμί, 
τρία δάκρυα στάζουν 
και μου βρέχουν τώρα τα χέρια...

........

δυσκολεύομαι, υποφέρω, 
και εσύ κουράστηκες το νιώθω 
θα τα καταφέρουμε όμως, 
έτσι πίστεψα εγώ στον αγώνα...
έτσι πιστεύω ακόμα ...

........