Σ’ αναζητώ

Σ’ αναζητώ,

μες στο πλήθος να σε βρω,

κι αργά περπατώ,

να σ’ αγγίξω δεν μπορώ.

Σε φωνάζω δειλά,

πρόσωπα σβησμένα, θολά.

ποιος σωπαίνει, ποιος μιλά.

Θά `ρθεις, σ’ αναζητώ.

Σ’ αναζητώ,

μες στην πόλη τριγυρνώ,

σκοτάδι πυκνό,

ντύνομαι τον ουρανό.

Γύρω πόρτες κλειστές,

ίδιες όπως χθες και προχθές,

ώρες άδειες, μόνες, φριχτές,

κι όμως σ’ αναζητώ.

Έχω ένα σπίτι στο γιαλό

Έχω ένα σπίτι στο γιαλό

Που `χει σκεπή τον ουρανό

Τα παραθύρια αγνάντευα

Στις θάλασσας τα πλάτη

Έχει τις πόρτες ανοιχτές

Περβόλι με τριανταφυλλιές

Κοχύλια στο κατώφλι του

Στα θέμελά του αλάτι

Κι αν κουραστείς αγάπη μου

Και `ρθεις να ξαποστάσεις

Πάρε τη στράτα ακρογιαλιά

Στο σπίτι μου να φτάσεις

Στο σπίτι κάτω στο γιαλό

Πού ’χει σκεπή τον ουρανό

Ένα καλοκαίρι

Ένα καλοκαίρι

η αγάπη χάθηκε.

Πάγωσε τ’ αγέρι

ρόδο που μαράθηκε.

Κι η χαρά μας έσβησε

τη νύχτα ξαφνικά

μες στο σκοτάδι.

Ένα αστέρι έδυσε μακριά

πριν να χαράξει η αυγή.

Ένα καλοκαίρι

πέρασε δε στάθηκε.

Τ’ άσπρο περιστέρι

μες στην μπόρα χάθηκε.

Χάθηκε η χαρά μου,

σβήσαν τα όνειρά μου

κι ήρθε στην καρδιά μου

παγωνιά.