Εφτά
ήμασταν
εφτά
μας ένωνε μίσος
— το αίμα
αγάπη μας χώριζε
— το αίμα
κι έτσι
ήμασταν
εφτά
και μέναμε
— ψωμί κι αλάτι
Ήρθε ένας ξένος
και μετρηθήκαμε
Ήμασταν
εφτά
Ήρθε ένας άλλος
και μετρηθήκαμε
εφτά
Ήρθε τρίτος
τέταρτος
πέμπτος
και μετρηθήκαμε
εφτά
Ήρθε
έκτος
και μετρηθήκαμε
εφτά
Δεν ήρθε άλλος
δεν ξαναφάνηκε
ξένος
στα λημέρια μας
Ξέσπασε το θυμό σου πάνω μου πατέρα
κι άφησε να ξεσπάσει του θανάτου
πάνω μου η οργή
Άφησέ με
παλάμες ν’ αποκτήσω για καρφιά
συκώτι για μαχαίρι
και χείλια για το ξίδι του
Άσε με στα μέτρα να έρθω του θανάτου
και να θαφτώ στα μέτρα ενός ανθρώπινου τάφου
Κι όταν τελειώσει ο θάνατος επάνω μου
πάνω του θα γυρίσω
με χίλια στόματα
με χίλια δόντια το καθένα και
με χίλια κεντριά το ξεσκισμένο του κορμί
με θεϊκή ουσία θα ποτίσω
Θα γονατίσει μπρος μου και θα πέσει
από ασφυξία σφαδάζοντας
στο μεταθανάτιο πεδίο που όρισες
Και του θανάτου τ’ άψυχο κορμί στο άρμα μου θα δέσω
ως Μεταθάνατος
ο γιος σου νικητής
και θα το σέρνω κυκλικά στο Γαλαξία
μέσα στη σκόνη τ’ ουρανού
μπροστά στην τειχισμένη πόλη
όπου θα μπεις όταν θελήσεις
με το μηχανικό σου το άλογο το ξύλινο
και μέσα απ’ την κοιλιά του
θα βγουν οι ένοπλοι κριτές
και θα δικάσουν
Το πρόσωπό μας παριστάνει την πείνα και τη δίψα
αντί να δείχνει ποιοι ήμασταν
γι’ αυτό μας επιτρέπεται
τ’ όνομά μας ν’ αναφέρουμε
Τα βήματά μας οδηγούν
κάτω απ’ το δέντρο
που ο καρπός του ξεδιψάει και τρέφει
κι η άσκησή μας είναι
να μην απλώσουμε το χέρι
Το δέντρο έχει φυτρώσει εδώ
από το σπόρο του δέντρου
που ο καρπός του
πριν μας δοθούν ονόματα
έβαλε στον οργανισμό μας
την ενοχή
Και τώρα ακόμα κάθεται στο δέντρο εκείνο
τρομερό πουλί
που δε ραμφίζει τον καρπό
μετέχοντας στη φύση και στη θεότητα
της δικαιοσύνης το αρπαχτικό
Β. ΙΙΙ
Φως που ήσουν φως πριν απ’ το φως
και πέρασες στο χρόνο και διχάστηκες
σε φως και σε σκοτάδι
κι είσαι μισό εκείνου που δεν ήσουν
κι αυτό δε βλέπω
γιατί τα μάτια μου σκέπασαν δυο μεμβράνες
κι όπου τα στρέψω είν’ έγκλειστα ανοιχτά
Έρχομαι νύχτα και σε βλέπω
και να σε πω μπορώ
και να σε κελαηδήσω
νυχτοχελίδονο
Μ’ ακούς;
Είσαι τυφλό
δε βλέπεις
Πάρε τα μάτια μου και φύτεψε μου μάτια
Φύτεψε μάτια μέσα μου και να ‘ν’ δικά μου μάτια
Φύτεψε μάτια μέσα σου και να ‘ν’ μάτια δικά μου
Φύτεψε μάτια μέσα μου και να ‘ν’ δικά σου μάτια
Να ιδωθείς ολόκληρο κι ο χρόνος να τσακίσει
Κι από το τσάκισμα του χρόνου να περάσω
και να μην είμαι
όντας και μη
παύοντας
να είμαι
και να μην είσαι πια
και πάντα
να μην είσαι
