Η ΚΟΥΡΤΙΝΑ

Κι εκεί που όλα φαντάζουν μαγικά

από το απέναντι παράθυρο του λεωφορείου:

« η πρωινή δροσιά, τα δέντρα τα μοναχικά

οι λαξευτές βουνοκορφές του μυθικού Παγγαίου

η ευστροφία του ήλιου του ανυπόταχτου…»

τραβάει, αίφνης, η κυρία - κατά τ’ άλλα - την κουρτίνα

και χάνονται όλα μονομιάς στο κίτρινο πανί της.΄

- Τι αγένεια κι αυτή να σου στερούν

την πρώτη ύλη της ποιήσεως, δίχως

μια - τόση δα- συγνώμη, μιαν απολογία!

Κι αν το ατόπημα βάρυνε μία κοπελίτσα, ίσως

και να ’δινα λιγάκι τόπο στην οργή, να συγχωρούσα.

Μα τώρα κάθομαι άπραγος, δίχως το θείο

αγνάντεμα, χωρίς αισθήματα, με μόνη

εκδικητική ευχαρίστηση τον λαμπερό ιδρώτα

που ενοχλεί αφάνταστα κι εξευτελίζει

το, ούτως ή άλλως, άθλιο της …κυρίας μακιγιάζ!

ΑΣΠΡΟΒΑΛΤΑ ΓΚΡΙΖΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ

Όσο πυκνά και να χιονίζει

πάνω στη θάλασσα, εκείνη

μουντή απ’ έξω κι ως βαθαίνει σκοτεινή

ποτέ της δεν ασπρίζει.

Κι ουτ’ ένα δέντρο μεσοπέλαγα

σαν τίτλος - έστω - ποιήματος, ωσάν παρατυπία

έτσι που την πεζή ζωή μου να ξεγέλαγα

με μιαν ακόμη εξαίσια ουτοπία.

ΕΥΘΡΑΥΣΤΟ ΦΥΣΗΤΟ ΓΥΑΛΙ

Μικρά κι αέρινα πετούμενα

πάνω απ’ το φόβο των ψυχών

σαν άγγελοι της αναγέννησης κι ωσάν

τοπία φανταστικών ερωτικών σκηνών

με διπλοσέντονα λευκά και δαντελένια

προσκέφαλα ως τους ώμους κι ως τον αιώνιο

ποθητό μανδύα ‘‘ορατών τε και αοράτων ’’

- εύθραυστο φυσητό γυαλί, ευγενικό στολίδι

στους κλάδους αιωρούμενο του δέντρου

της μηλιάς, της γνώσης, των μεγάλων κοπετών

των δώδεκα δακρύων, όταν σφαλίζουν νοερά

οι πύλες της μοιραίας πρωτευούσης

κι αρχινούν οι κρότοι της αντίστασης

κάτω από επίπεδες στέγες πλήρεις κεραιών,

όταν ο δήμιος των ποιητών, δεν είναι

πρόσωπο υπαρκτό με θηλιά ή λαιμητόμο

αλλά μια τρύπα χάσκουσα στο κέντρο της ζωής

κοντά μας, δίπλα μας, απέναντι

στα θεωρεία της θλίψης, σε κάθε τζαμωτό

θηριο-οικοδόμημα, μ’ επιταγμένους αριθμούς

γραφείων ή σε φαρέτρες-φέρετρα της γλώσσας

δίχως βέλη, με μόνη άρχουσα δυσοίωνη αιχμή

το αρχαίον «ουδέν» ή «το μη χείρον

βέλτιστον» ανούσιων μονολόγων.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ

Στην άπιστη νεαρή

του Β΄ Καταστρώματος

Το θαύμα δεν είναι πλέον

να περπατήσεις επί των υδάτων. Τούτο

άπαξ και δια παντός συνετελέσθη, ως ελέχθη.

Το θαύμα είναι να παγώσει

ολάκερη η θάλασσα κατακαλόκαιρο

γιατί εκείνη δεν σε πρόσεξε στο πλοίο…

τζάμι να γίνει, αιχμηρό γυαλί, λάμα

που αστράφτει ηδονικά στις φλέβες και στο αίμα

να κοκκινίσει πρόωρα ο ήλιος πριν τη δύση του

γιατί εκείνη δεν σου χάρισε ένα βλέμμα

γιατί δε φύσηξε στην κόμη της ο άνεμος

ούριος του έρωτα, αρμενιστής…

Και… του χρόνου με υγεία

του έχοντος πίστην διασυνοριακήν
του κατέχοντος λύραν ποντιακήν
του φυλάγοντος πένναν σημαντικήν
του αντέχοντος την δόξαν και την
[λόξαν του γείτονα
του καθηγητή που ενσωματώθηκε άρδην
στα βάθη της φιλοσοφίας του Ταϋγέτου
του ληστή με τις γλαδιόλες
του κυνηγού παράνομων κυνηγών
του κρίνου της Παναγιάς
του κατακρίνοντος τους κρίνους
αλλά σεβόμενου την Παναγία
του αργόστροφου βοηθού του Πιτυοκάμπτη
του θερινού κινηματογράφου Ορφέα
στους εξώστες των παιδικών
[αναμνήσεων
του αδικοσφαγμένου βασιλιά της
[Θράκης Ρήσου
του Στράτου του κουμπάρου του Θωμά
του πουλιού το γάλα σε ειδική συσκευασία
για φανταστικούς φραπέδες!
του άσπονδου εχθρού ημίθεων και θνητών
του χρόνου που άχρονος κι αθάνατος
[επικρατεί επί
του επικίνδυνου δηλητηριώδους βέλους,
του ανήμπορου στην ερημιά Φιλοκτήτιου
[μέλους,
του προβλεπτού ή απρόσμενου
[στη ζωή του ποιήματος
αλλά και του ποιήματος της ζωής τέλους.