Οι σημαίες

                                                                                         Θανάσης Φωτιάδης

                                                                                         της Έρσης Χατζημιχάλη

Αυτό το σπίτι απέναντι
όλο αλλάζει πρόσοψη.
Πότε είναι με τη δικτατορία,
πότε ροζ – όλο φιλανθρωπία,
άλλοτε βάζει σημαίες όλων των εθνών,
ένα Μάρτη στολίστηκε λουλούδια,
σαν ερωτευμένο, τα μπαλκόνια∙
ένα καλοκαίρι αντηχούσε μουσική,
μιαν άνοιξη, στο ισόγειο κλαίγαν.
Αυτό το σπίτι θα κατεδαφιστεί,
θα ξαναρχίσει το ίδιο κακό,
ιδίως με τις σημαίες∙
τότε θα πρέπει να φύγουμε εμείς.
 

Ποιητική Συλλογή Ληξίαρχος (1966)

Φωτιάδης Θανάσης (βιογραφικό)

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1921. 

Σπούδασε νομικά, εργάστηκε ως δικηγόρος στην Αθήνα και απεβίωσε το  1989.

Έργα του:

 
«Νοτιές» (ποιήματα), 1943
«Πανοπλίες» (ποιήματα), 1945
«Αντίσταση» (ποιήματα), 1945
«Ναυτικό φυλλάδιο» (ποιήματα), 1957
«Μυθολογικά σχέδια» (ποιήματα), 1960
«Διαδρομή» (συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων και μικρών πεζών της περιόδου 1940-1960), Αθήνα, 1964
«Το λιβάδι με τους μαργαρίτες», 1965
«Ένας θαυμάσιος περίπατος» (μικρά πεζά & ποιήματα), 1965
«Ληξίαρχος» (ποιήματα), Αθήνα, 1966
«Το περιβόλι με τους μαργαρίτες», 1966
«Ο στρατηγός Μακρυγιάννης κι ο Καραγκιόζης λαός» (θεατρικό έργο), 1970
«Ο μηλότοπος» (πεζά ποιήματα), 1980

Κακό της πολιτείας ο κλέφτης άρχοντας

                                                                                               Φωτιάδης Θανάσης 

Φέτος, παράδοξα, στη μέση του καλοκαιριού
τα παιδιά της πολιτείας
αλλάξαν λόγια στα κάλαντά τους:
Λένε για κλέφτες άρχοντες,
για προδότες αρχηγούς,
για μαύρα λουλούδια,
για σκοτεινούς καιρούς.

«Μας κλέψαν την ελπίδα,
μας κλέψαν τη χαρά!»

Υψώσατε τάχιστα το μνημείο της καταισχύνης,
αν σας ενδιαφέρουν αυτά τα παιδιά.
 

Ποιητική Συλλογή : Ληξίαρχος (1966)

[Ζητώ ένα μικρούλη τόπο...]

                                                                                                                Φωτιάδης Θανάσης

Ζητώ ένα μικρούλη τόπο
για τις τραυματισμένες ελπίδες μου.

Τα θαλασσιά, τα ουρανιά,
τα μύρια χρώματα της νιότης
θα πλέξουνε σφικτό στεφάνι
κι ο γρύλος της φλύαρης γαλήνης
θα τραγουδήσει τον επικήδειο
στο χαρούμενο ξόδι.

Οι ζέφυροι του Θερμαϊκού
θα διαλύσουνε τον πυκνό βυθό της πίκρας
και θα λάμψουνε τα όστρακα
στολίζοντας συνάμα την καλοσύνη σου.
 

Ποιητική Συλλογή Νοτιές (1943)

Αίνος στους καλούς ποιητές

                                                                               Θανάσης Φωτιάδης

Στον καιρό του πολέμου
σκάρωνα βεντάλιες από κάλυκες∙
ήταν προσιτό κι ακίνδυνο.

Τώρα, σ' αυτή την αγροικία,
δημιουργώ μπουκέτα,
φυτεύω σπαράγγια και φτέρες,
αλλά μου τις κουρεύουν∙
ιδίως όταν είναι κόκκινες.

Οι καλοί ποιητές είναι επικίνδυνοι
γιατί ξαναγεμίζουν τους κάλυκες
και - προπαντός - γιατί πυροβολούν.
 

Ποιητική συλλογή Ληξίαρχος (1966)

Ήθελε να γνωρίσει Ποιητή!

                                                                                       Θανάσης Φωτιάδης

Από μικρός, πριν έρθουν στην πρωτεύουσα,
ότι άρχισαν στο σχολειό λογοτεχνία,
του ήταν όνειρο γλυκό, ιδανικό,
να γνωρίσει ένα ζωντανό Ποιητή!
Μετά ήρθαν πόλεμοι, κατοχές, ανατροπές και άλλα,
και τ' όνειρο καθυστερούσε.
Ώσπου ο πατέρας του –γνωστός κολλυβιστής–
αγόρασε ένα ρετιρέ στα Εξάρχεια,
και μείναν όλοι.

Ήθελε να γνωρίσει Ποιητή...
Του δώσαν απ' το Υπουργείο τη διεύθυνση
του Μεγάλου Μεγάρου Διανοουμένων (Μ.Μ.Δ.).

Μπήκε στα μάρμαρα και στα γυαλιά και στα χαλιά
και προχωρούσε σύμφωνα με τα βέλη :
Προς Πεζογράφους –- αυτός αριστερά : Προς Ποιητάς. ->
Προς Κλασσικούς –- αυτός αριστερά : Προς σύγχρονους. ->
Προς Επικούς –- αυτός αριστερά : Προς Λυρικούς. ->
Προς Ομοιοκατάληκτους –- αυτός αριστερά : Προς Ελευθεροστίχους. ->
Προς Συμφωνούντας –- αυτός αριστερά : Προς Διαφωνούντας ... ->
Άνοιξε μ' ανείπωτη χαρά την πόρτα
                                                   και βρέθηκε αναπάντεχα στο δρόμο!
 

 

 

 

Από την ανθολογία Ποίηση για την ποίηση (εκδ. Καστανιώτη 2006)

Οι καλεσμένοι

                                                                                              Θανάσης Φωτιάδης

Απόψε δε θα νυχτωθεί κανείς από τους καλεσμένους μας,
θ' ανάψουμε νωρίς τα φώτα, θα κοιμηθούνε τα παιδιά,
θα βάλουμε το νυχτοφύλακα δίπλα στο πλατάνι
κι εσύ θ' ακούς.

Τα γάντια σας στο πάτωμα, στις σκάλες, στις γλάστρες,
θα 'χουμε φάρσα απόψε, θα φορέσουμε φωνές κακές
κι εσύ θ' ακούς.

Όσο κακός κι αν είναι ο καιρός, είτε κρύο είτε βροχή είναι,
αυτοί πάντοτε έρχονται, τόσο που ρωτιέσαι,
τι κέρδος μπορεί να φέρει σ' αυτούς η προκοπή μας.

Χαριτωμένοι, αυτόχθονες, ξένοι υπομονετικοί, να μη νυστάξτε
δε θα νυστάξτε, να μιλήστε, τελευταία διορία,
όχι, όχι διήγηση θεμελιωμένη πάνω σε γινόμενα
κι εσύ θ' ακούς.

Και μετά, κλείνοντας την υγρή μας ξώπορτα πίσω τους,
χαϊδεύοντας χειρόγραφα, κουτιά τσιγάρα με διορθωμένα ονόματα,
θα σας αφήσουμε να ταξιδέψετε με τους νεκρούς μας
κι εσύ θ' ακούς, όχι, τότε θα μπορέσεις να κάνεις
δυο βήματα πάνω στα επίσημα μάρμαρα
και θα προχωρήσεις στην ομολογία.