Oxford Comma / Αγκόλλι Ένο (από την ποιητική συλλογή: Ποιητικό Αίτιο)

Μετά από κάποια ηλικία θ’ αποχαιρετηθούμε.

Είχα πάντοτε μια κάποιαν υποψία
πως μ’ είχε γεννήσει δίδυμο
κάτω από ένα δέντρο Μπόντι στη Δήλο
και με ξελόγιαζε απ’ τα μικράτα μου
με τα πατριδολάγνα μάντρα της:

Topi rrutullohet, portes i afrohet -
enc, penall, shyt, gol.7

Από τότε μικραίνω.
Κάθε μέρα μικραίνω περισσότερο
γιατί, στην τελική,
τα μεγέθη είναι που μετριούνται και μετράνε.

Δεν υπάρχουν άνθρωποι,
εκτός από μας, είχε πει:
την πίστεψα και
δεν πιστεύω στον έρωτα, τη φιλία,
και τα λοιπά.
Γιατί είμαι ειδωλολάτρης
έτσι που φτιάχνω τα παγανιστικά μου είδωλα
μόνο και μόνο για να τα γκρεμίζω.

Post festum, πάντα.

Μου είπε ένα βράδυ που δεν πίστευε στον κόσμο
να γίνω αόριστος.
Απεριόριστος.
Από τότε μικραίνω.

Και δεν ξέρω αν ποτέ θα φτάσω την τελειότητα
της λουλουδένιας μαξιλαροθήκης της,
του φλιτζανιού από πορσελάνη
με το καυτό της ρόφημα,
του μπαλκονιού που σφύζει από
βουκαμβίλιες,
ή του καρό τραπεζομάντιλού της
σε στρώση.
Αλλά ξέρω ότι κάποτε θα φτάσω την τελεία:
το κόμμα της Οξφόρδης

γιατί αν υπάρχει κάτι που έμαθα να ερωτεύομαι
είναι η αμφισημία.

Φεύγω τώρα, ουτιδανή,
γιατί τελειώνουν πολύ νωρίς τα τσιγάρα,
και γιατί αρκετά με κράτησες στο πατρικό κατώφλι.
Πάω να βρω τον εαυτό μου, το δίδυμό μου(,)
και το είδωλο του Απόλλωνα.

Ένο Αγκόλλι (μικρή αναφορά)

Ο Ένο Αγκόλλι γεννήθηκε το 1994 στην Αλβανία και από το 1997 εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στη Θεσσαλονίκη. Σπουδάζει αναλυτική φιλοσοφία .

Ποιητικές Συλλογές: Ποιητικό αίτιο (2015) 

Ποιητικό αίτιο: Ποιητική Συλλογή του Ένο Αγκόλλι (εκδ. Εντευκτηρίου, Θεσσαλονίκη 2015) Ένα ποίημα

Υποβολέας 

Όλες οι αφηγηματικές τεχνοτροπίες, οι γραμμές, τα σεμνά
κατάστιχα
ήταν στη θέση τους, στο σωστό παλιό τετράδιο
του υποβολέα.

Γύρισα για μια στιγμή τα μάτια, αυθαίρετα ή αυθόρμητα – ποτέ
κανείς δεν ξέρει –
Είδα την υπόστασή σου φωτισμένη σ’ έναν ήχο από σουίνγκ
και βρήκα όλες τις μνήμες απ’ τα ελληνικά μου καλοκαίρια.

Ήρθες και δεν ήρθες.

Φώναξες για λίγο τ’ όνομά μου, άνοιξες δειλά μια πιθανότητα
κι έφτιαξες απ’ την αρχή τον γνωστό σωρό των εντυπώσεων.
Φωνάζει ο σκηνοθέτης – δεν μπορώ.

Σ’ αγαπώ, εντάξει;
Θα τα πούμε σήμερα, σ’ ένα χθεσινό καρέ, σ’ ένα γκρο πλαν
μελλοντικό.

Άργησα, άργησα.

Ο υποκριτής έχει κιόλας ξεχάσει τις γραμμές του