Το όνομά μου

Μπορεί να μην έγινα ποτέ μου πρόεδρος,
μπορεί να μην δημάρχευσα σε πολιτεία
κι έτσι δεν γνώρισα το κλέος της καρέκλας.
Μα καλύτερα έτσι, γιατί δεν μ’ ύβρισε κανείς
και χαίρομαι με καθαρό το μέτωπο
το γήρας. Το όνομά μου δεν θα συνδεθεί
με έργα χρηματοδοτούμενα, με ομιλίες,
με παραστάσεις, με παρελάσεις και με γεύματα
ούτε με κολακείες στους θεσμούς.
Το όνομά μου θα είναι μόνο σε βιβλία.

Δόξα κοιμισμένη

Αποκαμωμένη η δόξα, κοιμισμένη στο δόρυ της,
περιμένει τη σελίδα που θα γράψει ο ποιητής.
Εσχάτη σελίδα, αγωνία γαντζωμένη στο στήθος
όπως το δάκρυ που όταν κυλάει δεν βλέπει το
πλήθος,
κι όλοι περνάνε, βλέπουν τα πάντα μα είναι τυφλοί,
μια εικόνα του κόσμου φευγάτη, φρικτή.

Αναζήτηση

Έτσι, μέσ’ το μουγκό το βράδυ του Χειμώνα
μια φωνή από το μέλλον σφύριξε στη νύχτα
και μια κραυγή ατόνησε μέσα στη σιγή.
Ο αγέρας θρόισε περνώντας απ’ τα μαλλιά μου
μπήκε και βγήκε και μ’ άφησε χωρίς ψυχή.
Παντού το στίγμα ενός απόκληρου Θεού
έχει τρελάνει κι έχει θεριέψει το Εγώ μου
σαν ένα φάντασμα περιπλανιέται στον αιθέρα
αναζητά το πού, το πότε, το πως και το γιατί…

Αίνιγμα

Τι είναι εκείνο που με παιδεύει
τι είναι αυτό που δεν μ’ αφήνει
να κλείσω μάτι μια σταλιά.


Σαν αίνιγμα βγαλμένο από τους μύθους
η εικόνα σου απόψε μεσ’ το νου μου τριβελίζει
μια αχτίδα απ’ τα μαλλιά σου ακόμη μένει
μέσα στη νύχτα του χιονιά και με φωτίζει.
Είναι αργά κι όλα τα φώτα έχουν σβήσει
άπονα η αγρύπνια μ’ έχει καταβάλει
θαρρείς κι όλος ο κόσμος έχει σβήσει
και μόνο εσύ τα πάντα έχεις καταλάβει.

άρχοντες

Μέρες μονότονης ζωής,
σφραγισμένες από ξένο δάκτυλο,
σ’ ένα κόσμο αδαή,
εισπνέει ξένη εκπνοή
κι αγνοεί.

Πίσω από αόρατα παραπετάσματα
οι Άρχοντες γελούν.
Με δυο μάτια πύρινα
οι πλανητάρχες κυβερνούν.

Η συνταγή της φύσης

Η συνταγή της φύσης-
Ανοιξιάτικο άρωμα του κήπου
ανάσα από μελτέμι στα μαλλιά σου.
Η ομορφιά του ρόδου-
εικόνα έρωτος,
βελούδινα πέταλα τα μάγουλά σου,
που θυμίζουν άρωμα και αφή αγγέλου.
Η γύρις ένα κίτρινο όνειρο,
χρυσαφένια σκόνη ερωτική,
σπέρμα Θεού σε ολόλευκο κρίνο
εξακοντίζει τη ζωή στο μέλλον.

θόρυβοι

Οι θόρυβοι του υπερπέραν
ανάμεσα σε ιαχές αμαρτωλών
σαν σάλπιγγες αγγέλων
με βασανίζουν.
Οι θόρυβοι του υπερπέραν
με τυλίγουν,
παίρνουν στην ανυπαρξία
εμένα και το θεό.

Βήμα πρώτο

Μακριά στο σύνορο της απουσίας,

κοντά στο χάδι,

περιμένω κίνηση χεριού,

εκείνη την αδιάφορη ανάσα,

που διαπερνάει την ψυχή

και σμίγει με την ομίχλη,

στον εναγκαλισμό του Χάρου.

Ζωή ή θάνατος,

άλφα ή ωμέγα

σ’ ένα παιχνίδι έρωτος

μεθυστικού.

Μέσα σε φτερουγίσματα ψυχών

η μουσική των κυμάτων,

εκεί στην άμμο, όπου αχνάρια γεννιούνται και

σβήνουν

με τον αφρό της αιωνιότητας

και με αμέθυστους κρατήρες.

Δεν θα σου πω το παραμύθι,

οι μάγισσες έχουνε δραπετεύσει από τα μάτια σου

κι οι νεράιδες πνίγηκαν στο χρηματιστήριο.

Η ζωή μου:

Πονεμένο πέρασμα στο φως,

όταν μεγάλοι άντρες πέθαιναν

και οι μικροί γελούσαν

κι οι άγιοι πατέρες δέχονταν αργύρια

για την ταφή της δόξας.

Το σώμα μου:

Απρόσωπη μαρτυρία θαυματουργής ύλης

με νεκρική αποτύπωση του χάους,

οξυγόνο, υδρογόνο κι άνθρακας,

άτομα, μόρια, οργανικές ουσίες,

οίνος του Διονύσιου Ιησού,

το δέντρο το ελικοειδές

με τις πολλές θύμησες.

Κάλεσμα χορού

Πόθος τραχύς χάλασε τα τείχη,

με κόκκινο πεσμένο αμπελόφυλλο

έστειλε πρόσκληση βακχικού χορού.

Στο στόμα ήχος γλυκού κρασιού

σε βάθος ψυχής η γλύκα του θανάτου.

Πιες, πιες οίνο και ξέχνα

Με του αγέρα τη δύναμη που φυσάει στο πέρα

κερνάω κρασί στου κρίνου τα άνθη.

Ένα μπουκέτο από κύπελλα,

τόσα πολλά, όσα η γύρις

το καθένα στην υγειά σου.

Κι αν μεθύσεις με λόγια, με ποίηση,

με τραγούδι και κλάμα φλογέρας,

τι καλύτερο;

Έλα πιες, κέρνα κι εμένα.

Σε βάθος ψυχής, η γλύκα του θανάτου.

Οίνος και έρως

Τώρα που ο αγέρας απελπισμένος ωρύεται,

τώρα που ζαλάδες σφυροκοπάνε τα μηνίγγια,

και που φωνές φευγάτων πουλιών διαχέουν θλίψη,

η φύση εμφαντικά αλλάζει

σε κάνει να ξεχνάς την αμαρτία.

Τώρα, λοιπόν, που η ψυχή μαγεύεται

από ερωτικά μηνύματα των ανέμων

και που ιερό κρασί σιγοβράζει σε μυστικιστικά

υπόγεια,

νιώθω την παρουσία του έρωτα

μέσα από τα σφυρίγματα του αγέρα

και των δέντρων την υπόκλιση.

Αρώματα φθινοπώρου, αρώματα γης,

ροδάκινου και δυόσμου

εμφυσούνται στις απόμερες αυλάδες,

εκεί, όπου ο αναστεναγμός του έρωτα

σμίγει με το θρόισμα των πεσμένων φύλλων.

Παπαδόπουλος Δ. Κυριάκος (βιογραφικά στοιχεία)

Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος γεννήθηκε το Δεκέμβρη του 1945 στη Λεμεσό. Φοίτησε στο Λανίτειο Γυμνάσιο και το Β' Γυμνάσιο Αρρένων από όπου αποφοίτησε το 1964.  Από το 1966 μέχρι το 1974, σπούδασε χημεία και οινολογία στην Πράγα. Εργάστηκε για 31 χρόνια στην οινοβιομηχανία ΛΟΕΛ αρχικά σαν τεχνικός διευθυντής και αργότερα σαν Γενικός Διευθυντής. 
Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος ασχολείται με την συγγραφική δραστηριότητα από μικρός. Μερικά από τα ποιήματά του εκδόθηκαν κατά καιρούς σε τοπικές εφημερίδες και περιοδικά. 

Η συγγραφική δραστηριότητα του λογοτέχνη Κυριάκου Δ. Παπαδόπουλου, μπορεί να χωριστεί  σε τέσσερις βασικές κατηγορίες:

• Α κατηγορία: Ιστορικά μυθιστορήματα,
• Β κατηγορία: Τεχνικά βιβλία για το κρασί
• Γ κατηγορία: Μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας
• Δ κατηγορία: Ποιήματα.

Εργογραφία

• Από φτερό κι από φως
• Ο Δραγουμάνος, Ψυχή φυλακισμένη 2002
• Οινολογία για όλους 2003
• ανέκδοτα Διηγήματα «Μεθυσμένες Ιστορίες»
• Μεθύσι του Μάη
• Ισαάκιος Κομνηνός, ο Αντισταυροφόρος
• Μουσική των ανέμων
• Χιλιάδες φώτα στα πέρατα
• Ακάνθινο στεφάνι
• Μη μαδάς μαργαρίτες
• Σημεία και τέρατα
• Ποιήματα και ωδές
• Κύπρια Πάθη, ποιήματα
• Δελτία αγάπης, ποιήματα
• Ωδή στη Νεφέλη, ποιήματα
• Μαρία Συγκλητική
• Για την πατρίδα και τον έρωτα
• Κουμαναδαριά το κρασί θρύλος
• Μύθος και έρωτας στο νησί της Αφροδίτης
• Ακόρεστος πόθος
• Ιστορία του Κυπριακού κρασιού