Δυο λόγια

Ο ταχυδρόμος ήρθε εδώ πριν από λίγο
Με τι λαχτάρα όλα τα φάκελα ανοίγω
Σ’ αυτή την πόλη μοναχά
Η θύμησή σου με κρατά
Μα εσύ με ξέχασες και το κεφάλι σκύβω
Είναι η μάνα μου καλά κι όλα τα σόγια
Τα φιλαράκια μου, μου γράψανε δυο λόγια
Και μια εταιρία στέλνει ευχές
Είναι οι μέρες γιορτινές
Μα έχουν για μένα σταματήσει τα ρολόγια
Δυο λόγια στείλε μου κι ας είναι τυπικά
Γεια σου, τι κάνεις, πως περνάς και τα λοιπά
Αφού δε γίνομαι κομμάτι της ψυχής σου
Άσε με να ‘Μαϊ σε μια άκρη της ζωής σου
Λέω απόψε να σου γράψω κι άλλο γράμμα
Η αυλή μου μύρισε χειμώνα κι είναι θαύμα
Η γάτα γέννησε μωρά
Η στέγη έσταξε νερά
Και της καρδιάς μου πιο βαθύ έγινε το τραύμα
Θα πεταχτώ απόψε κιόλας να στο στείλω
Να μη σκεφτείς ότι μου οφείλεις ή σου οφείλω
Εγώ δε ζήτησα πολλά
Γράψε αν θέλεις μοναχά
Αυτά που γράφεις σ’ ένα τυχαίο φίλο

Σε μια σχεδία

Σε μια σχεδία δίχως σχέδια και πυξίδα,
σκίζω στα δύο τη βαθειά γαλάζια λίμνη.
Μόλις προσπέρασα την ύστατη νησίδα
και ακουμπώ βαριά κατάκοπη στην πρύμνη.
Ίσα που κράτησα νερό σ’ ένα δοχείο.
Τ’ άλλα φορτία τα κρατάω στην ψυχή μου.
Και τα αυτιά μου βασανίζει σαν ηχείο,
μια βοή που μου μιλάει για τη ζωή μου.
Έτσι πορεύομαι στη λίμνη Αχερουσία.
Σε μια σχεδία μια ζωή, σε ένα σώμα.
Κι αυτό που θα `θελα μονάχα στην ουσία,
ένα φιλί από της μάνας μου το στόμα.
Γνώρισα πόλεις μονοπάτια και ανθρώπους.
Πρώτα αλλιώς μετά αλλιώς, μέχρι που είδα...
όλα τα λάφυρα βρωμίζουνε τους κόπους
και ο χρυσός, στα χέρια πέτρωσε του Μίδα.

Ιθάκη

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες, μόνο γι’ αυτό γεννήθηκα,
και εξαγνίστηκα θαρρώ, στο βλέμμα σου όταν πλύθηκα.
Στη δυνατή σου τη φωτιά, να πέσω δε φοβήθηκα,
μόνο γιατί μ’ αγάπησες, μόνο γι’ αυτό γεννήθηκα...
Μοναδικέ μου προορισμέ,
μοναδική μου Ιθάκη,
μεσ’ της ζωής τη θάλασσα,
είμαι ένα καραβάκι...
Που ταξιδεύει μοναχό,
για να σε συναντήσει,
το σώμα σου τ’ απάνεμο,
να `ρθει να τ’ ακουμπήσει.
Μοναδικέ μου προορισμέ,
μοναδική μου Ιθάκη,
μοναδικέ μου έρωτα,
μοναδική μου αγάπη...
Στη δυνατή σου τη φωτιά,
να πέσω δε φοβήθηκα,
μόνο γιατί μ’ αγάπησες,
μόνο γι’ αυτό γεννήθηκα!
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες, γι’ αυτό η ζωή μου δόθηκε,
κι ο πιο μικρός μου δισταγμός, στο τέλος παραδόθηκε.
Έβαλες μεσ’ στη χούφτα σου, σπουργίτι που λαβώθηκε,
μόνο γιατί μ’ αγάπησες, γι’ αυτό η ζωή μου δόθηκε!
Μοναδικέ μου προορισμέ,
μοναδική μου Ιθάκη,
μεσ’ της ζωής τη θάλασσα,
είμαι ένα καραβάκι...
Που ταξιδεύει μοναχό,
για να σε συναντήσει,
το σώμα σου τ’ απάνεμο,
να `ρθει να τ’ ακουμπήσει.
Μοναδικέ μου προορισμέ,
μοναδική μου Ιθάκη,
μοναδικέ μου έρωτα,
μοναδική μου αγάπη...
Στη δυνατή σου τη φωτιά,
να πέσω δε φοβήθηκα,
μόνο γιατί μ’ αγάπησες,
μόνο γι’ αυτό γεννήθηκα!

Απολογισμός

Αναρωτιέμαι μάτια μου, που πήγε τόσο πάθος;
εκείνα που πιστέψαμε κοιμούνται και λιμνάζουν.
Την ώρα που χορεύαμε, θα έγινε το λάθος
και τα όνειρα που κάναμε γελάνε και σαρκάζουν.
Στον απολογισμό μας σπάσαν κάτι χρόνια,
τι κρίμα ήταν γυάλινα, δεν ήτανε αιώνια.
Ξανά απ’ την αρχή τα λάθη μου τα είδα,
γίνεται η δύση ανατολή, χαράζει μια ελπίδα.
Αναρωτιέμαι μάτια μου, τι έφταιξε στο τέλος;
με Κύκλωπες τα βάλαμε, θεούς και λεστριγόνες.
Στη φτέρνα πως μας πέτυχε το άτιμο το βέλος
και λεηλατήσαν τις ψυχές απατηλοί αγώνες;
Στον απολογισμό μας σπάσαν κάτι χρόνια,
τι κρίμα ήταν γυάλινα, δεν ήτανε αιώνια.
Ξανά απ’ την αρχή τα λάθη μου τα είδα,
γίνεται η δύση ανατολή, χαράζει μια ελπίδα