Μην ξεχνάς

της Μαρίας Πεπικίδου

Λυπάμαι μα το βλέπω

πως σε χάνω.

Κρατιέμαι

πια στη τρέλα μου

επάνω.

Σ' αφήνω να φύγεις

δίχως να σκεφτείς.

Το δάκρυ απόψε πνίγω

μην το δεις..

Προχώρα όμως πίσω

μην κοιτάξεις.

Τα λάθη παραπέρα

να πετάξεις.

Στο βούρκο η αγάπη μας

θα κυλιστεί.

Στο ψέμα δεν αντέχει

να ζει..

''Μην ξεχνάς

τα όνειρα που κάναμε

για μας..

Θα πονάς

τις ώρες σου τριγύρω

σαν σκορπάς..

Μην ξεχνάς

στο τέλος να το δεις

θα με ζητάς..

Θα πονάς

τα βράδια μ' ενοχές

σαν ξενυχτάς..

Κι εσύ θα πονάς.''

Η μέρα θα 'ρθει όλα

να τ' αλλάξει.

Κοντά μου γύρνα πίσω

πριν χαράξει.

Ο χρόνος θα κλείσει

μεγάλες πληγές.

Καρδιά μου άστα όλα

στο χθες..

Ως το τέλος της ζωής

 της Μαρίας Πεπικίδου

Άνοιξα τα βλέφαρα

την Άνοιξη να δω.

Βρήκα αυτό που έψαχνα

στα μάτια σου τα δυο.

Γλυκό ξενύχτι

με γεύσεις παραδείσου.

Δεμένη στη μοίρα

στα όνειρα της ζωής σου.

Ένιωσα την ανάσα μου

μαζί με την πνοή σου.

Ζω μέσα στο πέλαγος

τώρα της ηδονής σου.

Η όψη σου είναι αφορμή

για να υπάρχω.

Θέλω το φιλί σου

να πιω να ξεδιψάσω.

Ιστορία αγάπης

που ανατέλλεις κάθε αυγή.

Καλοκαίρια και Χειμώνες

στο παρόν μου ζεις.

Λάφυρο με κατέκτησες

μες στην αγκαλιά σου.

Μπλέχτηκα στο βάθος

στο νήμα της καρδιάς σου.

Να μου ζεστάνεις το κορμί

σε νύχτες παγωνιάς.

Ξεσήκωμα αισθήσεων

πάνω σου με φοράς.

Ο έρωτας και η λογική

στην σκέψη βασιλεύουν.

Πασχίζουν ως την κορυφή

συχνά να μας πηγαίνουν.

Ριγώ την ώρα της στιγμής

σαν βρίσκομαι κοντά σου.

Σαν επουράνιος Θεός

στης γης τα έγκατά σου.

Το νου μου αποπλανείς

κι όλη με ξεγυμνώνεις.

Υπάρχω εδώ για σένα

με πάθος μου δηλώνεις.

Φουρτούνα του Αιγαίου

μας δίνει το ρυθμό.

Χείμαρρος είναι τα λόγια

μες στο λογισμό.

Ψιθυριστά μονολογώ

στα χείλη τ' όνομά σου..

Ως το τέλος της ζωής

θα 'μαι μόνο δικιά σου.

Νοσταλγία

της Μαρίας Πεπικίδου 

Απομακρυσμένη μου επιγραφή με τη μορφή της άρνησης να με τυλίγεις σαν μυθιστόρημα μες στης σιωπής το σκοτάδι γράφοντας με την ψευδαίσθηση της ανθρώπινης φύσης μου.

Δεν πρόκειται για τίτλους εντυπωσιασμού, δόξα κι επιτυχίας, έτσι βγαίνουν αυθόρμητα για εσένα μόνο γέννημα ευτυχίας. Για να αποτυπωθεί μια όμορφη συνάντηση για εμάς χαρά μου την πόρτα ανοίγω της ψυχής να 'ρθεις στην αγκαλιά μου. Σβήνουν σιγά, σιγά τα φώτα και το φεγγάρι πάλι γέρνει στο μέρος όπου κάθομαι και βάφω τα όνειρά μου.

Ύμνος στα χείλη μου γλυκός και θαύμα σαν σε φέρνει να εξιστορώ αγάπη μου τα λόγια της καρδιάς μου.

Αν μέσα στα καλούπια της λέξης

χωρέσω ότι αισθάνομαι για εσένα

θα πουν με τη βοήθεια της τέχνης

πως έγινα ποιήτρια για έναν._

Χειρόγραφο ψυχής

της Μαρίας Πεπικίδου

Στο άγγιγμα των προσδοκιών και των υποσχέσεων.

Στην έλλειψη ικανοποίησης στην προσφορά των αγαθών.

Στη μοναδική αλήθεια που σπάνια γίνεται γνωστή.

Στην απελευθέρωση των κρυφών μου επιθυμιών.

Εκείνη που δε μεταφράζεται ούτε με λέξεις, ούτε με εικόνες.

       

 Πρόσεξε πως μ' αγγίζεις λοιπόν..

  Γιατί σε αγαπάω πολύ!!

  _Εμένα η ζωή μου είναι οι λέξεις

 μου έχεις πει..

_Εμένα οι λέξεις αυτές, είσαι εσύ.

Όλος μου ο κόσμος

μέσα εκεί._

Σώπα μη κλαίς ψυχή μου

Mαρία Πεπικίδου

Πάλι βουρκώνουν τα μάτια μου για σένα

έφυγες πάλι και ο κόσμος

μοιάζει ψέμα.

Άφησες τ' άρωμα εδώ να πλημμυρίζει

κάθε ανάμνηση γλυκιά

να σε θυμίζει..

Έχω στο στήθος τους παλμούς

απ' την καρδιά σου

έφυγες πάλι κι εγώ ζω

μετη σκιά σου.

Άφησες φλόγες στο κορμί να με τυλίγουν

και τις αισθήσεις μου εσένα

να ταυτίζουν..

Κι εσύ μου λες..

_Σώπα μην κλαίς ψυχή μου πάλι θα γυρίσω.

Πάλι κοιτώ το είδωλό σου στον καθρέφτη

έφυγες πάλι ψεύτικη είναι

κάθε σκέψη.

Άφησες ψίθυρους στ' αυτιά μου να τρυπάνε

πληγές τα χάδια σου στο σώμα

να πονάνε..

Έχω στα χείλη μου τη γεύση των φιλιών σου

έφυγες πάλι μα ηχεί

ο στεναγμός σου.

Άφησες διάχυτη την αύρα να σ' αγγίζω

σε κάθε βήμα μου μπροστά

να σ' αντικρίζω.

Κι εσύ μου λες..

_Σώπα μην κλαίς ψυχή μου πάλι θα γυρίσω

χωρίς εσένα πώς να ζήσω.

Πάλι σε ψάχνω σε ζητώ απεγνωσμένα

έφυγες πάλι τριγυρίζω

στα χαμένα.

Άφησες ίχνη που τα βλέπω και σωπαίνω

μου πήρες την αναπνοή

κι αργοπεθαίνω..

Έχω σεντόνια με ιδρώτα ποτισμένα

έφυγες πάλι κι όλα μοιάζουν

γκρεμισμένα.

Άφησες μέρη με εικόνες που δεν σβήνουν

την παρουσία σου έντονα

να μου δίνουν..

Κι εσύ μου λες..

_Σώπα μην κλαίς ψυχή μου πάλι θα γυρίσω.

Πάλι ο πόνος σταματά τα κύτταρά μου

έφυγες πάλι χίλια μίλια

μακριά μου.

Άφησες όνειρα μέσα τους να σε κρύψω

έτσι θα βρω τη δύναμη

να συνεχίσω..

Έχω στο βλέμμα μου το γέλιο τη θωριά σου

έφυγες πάλι η απόφαση δικιά σου.

Άφησες ώρες και λεπτά πια να μετράω

και αναμφίβολα παντού

να μη χωράω..

Κι εσύ μου λες..

_Σώπα μην κλαίς ψυχή μου πάλι θα γυρίσω

και πιότερο να σ' αγαπήσω..