Στην παρένθεση της μέρας

Μαρία Τσιράκου

Εσύ, μετρούσες τη διάμετρο του μηδέν

περιμένοντας το λεωφορείο, στάση γωνία

κούραση πρωινή της ζωής σου

καθημερινότητα το λέμε,

γιατί δεν αντέχουμε να το πούμε αλλιώς.

Παραίτηση, ίσως;

Εσύ, κοιτούσες την κίνηση της πόλης

πάλευαν ενοχλημένα τα απωθημένα σου

πάλι τα ίδια να λέμε;

Ναι, θα τα λέμε,

γιατί αρνείσαι την κίνηση του εαυτού σου.

Τον παρατήρησες ποτέ στον καθρέφτη;

(Εκείνος, δρόσισε το πρόσωπό του

με ένα χαμόγελο, με μια «καλημέρα».

Μουρμούρισε κοινότοπα «η ζωή είναι ωραία».

Περπατούσε, παρατηρούσε,

βίωνε, ζούσε, στιγμές_ στιγμές

την ευτυχία του, γεννούσε).

Εσύ, υστερικά πολλαπλασιασμένος,

περιμένεις αφημένος το λεωφορείο, στάση γωνία

ξανά, κούραση βραδινή της ζωής σου…

Γιατί ενώ μετρούσες τη διάμετρο του μηδέν

δεν είδες, στην παρένθεση της μέρας, εκείνον. 

εΠΙστροφή από την ΑΠόσταση, (απόσπασμα) της Μαρίας Τσιράκου

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ

Ενοικιάζεται
ένα μέτρο και εβδομήντα δύο εκατοστά
Σώμα.
Απόπειρες συνουσίας, πολλές.
Απόπειρες έρωτα, μετρημένες.
Απόπειρες αυτοκτονίας, μια.

Σε περίοδο κρίσης ενοικιάζεται,
έφτασε πια τη μέση ηλικία
με μόνη κατάχρηση αυτή
των αισθήσεων, κυρίως, της όρασης.

Ενοικιάζεται. Δεν πωλείται,
αφού η κάτοχός του επιστρέφει, κάθε που
ο άνθρωπος νυχτώνει δίχως φως.

Πληροφορίες εντός.

ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΕΓΩ

Δεν είδα εγώ,
το κρεμασμένο από τα συρματοπλέγματα σώμα.
Το λιμάνι μου, ήταν η φυγή του.

Δεν είδα εγώ,
το παιδί που έψαχνε στους κάδους
το μισοφαγωμένο τοστ.
Τα σκουπίδια μου, ήταν η τροφή του.

Δεν είδα εγώ,
φωτιά από εφημερίδες
να ζεσταίνει σαθρά υπόγεια.
Το εφήμερο νέο μου, για να περάσει η νύχτα.

Ούτε είδα πώς μεταναστεύει το όνειρο.
Φοβήθηκα μη χάσω την αρχή του στα χέρια
που ζητούσαν το ευρώ.
Την αγωνία για επιβίωση δεν είδα.
Εμείς γεννιόμαστε δυτικά
η ανάγκη μας είναι προϊόντα.

Δεν είδα εγώ,
λαθραία ζω εδώ
ο τόπος, μοιάζει πέρασμα.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Στο λιμάνι,
με τ’ ασάλευτα πλοία
ένας κόσμος δύσκολος
και η ευτυχία μια λέξη
μπαλονάκι στον αφρό
στο λιμάνι
ρύποι ζωής που επιπλέουν

στο λιμάνι,
που τον ορίζοντα συνθέτουν οι γερανοί
μια σθεναρή αγκύλωση μνήμης
για το χρόνο που κάθισε στα σκαλάκια
και ένα σαξόφωνο που κάνει φάλτσο
στην κυκλοφορία του ετοιμόρροπου σήμερα
τέλη Οκτώβρη.

Αντίλαλος της Μαρίας Τσιράκου

Σε χαράδρα τα χνάρια μου…

Για τους ανθρώπους που δεν περπάτησαν.

… Σκέψεις απλωμένες στην ενάργεια της προσωπικής αναζήτησης…

Σφάλμα αποστολής.

… Πόσο διαρκείς;…

Περαστικός συναγερμός η τόση αναγκαιότητα της επαφής.

… Χρόνος καρφιτσωμένος στο μετέωρο βηματισμό της ύπαρξης…

Την εξαίρεσή σου βιώνεις.

… Τυγχάνω εκφραστής του προαιώνιου λάθους.

Εις τους αιώνας των αιώνων εγώ και, ίσως, εσύ.

Ηχώ…

Μία διάρκεια τόπου
σε χρόνο δεδομένο,
η ένωση.

Μαρία Τσιράκου (μικρή αναφορά)

Η Μαρία Τσιράκου γεννήθηκε στην Πάτρα, το 1973. 
Αρχικά πήγε στην Ιταλία (Παβία)να σπουδάσει Οικονομικά αλλά τελείωσε σχολή δημοσιογραφίας.
Γράφει ποίηση και ασχολείται με τη φωτογραφία. 
Ποιήματα και φωτογραφίες της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

Ποιητικές συλλογές: 

• 2010 «Εν Πορεία…» (εκδόσεις Πικραμένος)
• 2012 Επιστροφή από την απόΣταση (εκδόσεις Μανδραγόρας)

Εμμονικό Δίκαιο

Μαρία Τσιράκου 

Κάναμε έρωτα
πάνω στις παρτιτούρες
όλη νύχτα,
νύχτα όλοι
_εμμονικό δίκαιο_
ακουμπούσα τα λευκά
ακουμπούσες τα μαύρα
φάλτσο νύχτα
κόντρα ζωή
πάνω στα πλήκτρα μας
σε ένα υπόλοιπο κουρασμένης αφής
_εμμονικό δίκαιο_
γέρνω και αφήνω τη ναυτία του στομάχου μου
το εσωτερικό μου κατακλύζει τη θορυβώδη εξασθένιση της ζωής σου
πόση απουσία
_κρεσέντο_
προτίμησες να στροβιλίζεσαι
κι’ ας ήξερες
φάλτσο στα πλήκτρα μας
να κάνεις
ξημέρωσα πόθο
νύχτωσες φυγή
εμμονικό δίκαιο
στις παρτιτούρες
στα λευκά
στα μαύρα
ύφεση_ δίεση, εσύ.

Φώναξα δίκαιο την ώρα που χυνόμουν.

(Κάναμε έρωτα)

Κάναμε έρωτα
πάνω στις παρτιτούρες
όλη νύχτα,
νύχτα όλοι
_εμμονικό δίκαιο_
ακουμπούσα τα λευκά
ακουμπούσες τα μαύρα
φάλτσο νύχτα
κόντρα ζωή
πάνω στα πλήκτρα μας
σε ένα υπόλοιπο κουρασμένης αφής
_εμμονικό δίκαιο_
γέρνω και αφήνω τη ναυτία του στομάχου μου
το εσωτερικό μου κατακλύζει τη θορυβώδη εξασθένιση της ζωής σου
πόση απουσία
_κρεσέντο_
προτίμησες να στροβιλίζεσαι
κιʼ ας ήξερες
φάλτσο στα πλήκτρα μας
να κάνεις
ξημέρωσα πόθο
νύχτωσες φυγή
εμμονικό δίκαιο
στις παρτιτούρες
στα λευκά
στα μαύρα
ύφεση_ δίεση, εσύ.

Φώναξα δίκαιο την ώρα που χυνόμουν.