ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ / Νικολαρέας Πάνος

 Κάποιες  νύχτες  το παράθυρο της  απελπισίας

μένει ανοιχτό. 

Στο πρόσωπο σου πέφτει  αδιόρατα  

μια σκιά  μουντή σαν πένθιμο  προμήνυμα,

ώσπου πυκνό  το σκοτάδι  χιμάει από παντού 

και σε τυλίγει σα να θέλει να σε πνίξει.

Τη ταραγμένη  ψυχή  πυκνό  δίχτυ

ο φόβος σου τη σκεπάζει.

Παγερός  αέρας μπαίνει από τις  χαραμάδες

του μυαλού σου και θεριεύει απ’ το οξυγόνο σου.

 Λυσσομανάει  ένας αόρατος εχθρός

και με χίλιους διαβολικούς  ήχους, σου σπάει τα τύμπανα

σε σπρώχνει σε γκρεμό σε θάλασσα σε πνίγει.

Οι αισθήσεις σου παραληρούν στο πυρετό μιας έκρηξης

τις χάνεις … σα να σε εγκαταλείπουν.

Ώσπου πάλι ξαφνικά

νιώθεις την αρχή με το τέλος να γεφυρώνονται .

Το ξέρεις καλά, εικονική ήταν η αναμέτρηση,

οι τρόμοι τα σκιάχτρα οι βουές και οι γκρεμοί δικοί σου ήταν.

Ξέρεις στο δράμα σου, ο σκηνοθέτης κι ο παραγωγός, εσύ θα’σαι

όσο παραμένεις άπειρος ακροβάτης, στο τσίρκο της ζωής.

Κι έτσι μιαν άλλη ανέμελη στιγμή, συντετριμμένος 

 απ’ τα πρέπει και τα θέλω της,

πάλι θα σε σπρώξει, σ’ έναν άλλο γύρο του θανάτου.

  

Κλεμμένες Ψυχές / Νικολαρέας Πάνος

Νικολαρέας Πάνος (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Πάνος Νικολαρέας γεννήθηκε και κατοικεί  στην Αθήνα. Κατάγεται από τον Αγ. Νίκωνα- Δυτ.Μάνης. Ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία και το βίντεο. Είναι πτυχιούχος ανώτερης σχολής ηλεκτρονικών και απόστρατος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ. Ποιήματα γράφει από την εποχή της εφηβείας, αλλά και στη συνέχεια τα 30 χρόνια επαγγελματικής σταδιοδρομίας σε έναν ‘’ιδιαίτερο κόσμο’’ υπήρχαν αρκετά ερεθίσματα για έμπνευση.     
Το 2018 συμμετέχει με δυο  ποιήματα του στη ''Σύγχρονη Ανθολογία της Νέας Ελληνικής Ποίησης'' της Ποιητικής ακαδημίας σε έκδοση της ''Νέας Διάστασης '' υπό την επιμέλεια του Δ. Ιατρόπουλου κ.άλλων. Επίσης είχε φιλική συμμετοχή με ένα ποίημα του, στο διήγημα του Νεκτάριου Θεοδώρου ''Το Λιμάνι των χαμένων ποιητών'' έκδοση 2018 από ''24 γράμματα'' Υπό έκδοση  βρίσκεται η πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο ''ΚΛΕΜΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ''      

825 Λ.Γ.Μ / Νικολαρέας Πάνος,

Αυτές τις νύχτες δεν μπορώ να κοιμηθώ δραπετεύω
έχω είκοσι δύο χρόνια πίεση στο αίμα μου
δεν με χωράει το κορμί μου, ούτε κι ο κόσμος σας.
Θέλω να γεμίσω φως, ν' αντισταθώ στον άνεμο
θέλω ν' αγγίξω τη δόξα, να πιω τον έρωτα,
και εσείς με κλείσατε  σε τοίχους και σύρματα.
Μετράω τις μέρες μου, που τις κάνατε 'γραμμές'
στο αγκάθινο καπέλο που μου βάλατε.
Μίσησα το στημένο παιγνίδι σας
τι θέλω εγώ μέσα σ' αυτά τα τολλ
τι ζητάω μέσα σ' αυτή τη φυλακή.
Δεν χωράω μέσα στα ρούχα σας
δεν χωράω στα τραγούδια σας. 
Δεν θα συνθηκολογήσω με τους όρους σας,
τις μάχες μου θα δώσω σε άλλα πεδία.

‘’ΜΑΤΑΙΗ ΘΥΣΙΑ’’ / Νικολαρέας Πάνος,

          (ΣΠΑΡΤΗ ΤΟ ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 1976)

Σε έσπρωξαν ντυμένο τη ματαιότητα

και σ’ άφησαν να ψάχνεις σανίδα

ναυαγό στη λυσσασμένη θάλασσα .

Υπηρέτη μιας αναχρονιστικής ιδέας 

άβουλο πιόνι και έρμαιο

με οδηγούς  μιας  σκουριασμένης  μηχανής

αδειανά  και τιποτένια ανθρωπάκια.

Και τα περιστέρια που περιμένεις αργούν

μα  δεν  μοιάζει αυτή η προσμονή

σαν των παλιών ερώτων.

Αυτή σε πλημμυρίζει με παράπονο

 μοιάζει  εγκατάλειψη, σου φέρνει απελπισία.

Και αυτή η βουή απ’ τη ζωή που ακούγεται

όλο και πιο  μακριά μακραίνει .

Κουβαλώντας  της νύχτας τη πίκρα σου

λαχανιάζοντας τον αναστεναγμό σου

ψάξε τη δύναμη σου να επιπλεύσεις .

Πρέπει να το πιστέψεις ,  είσαι ο Ισαάκ

δεν είσαι ο αμνός, σε τούτη τη μάταιη θυσία !

 .

ΑΣΤΡΟΚΟΣΜΟΣ / Νικολαρέας Πάνος

Γεννηθήκαμε για να ανακαλύψουμε
να δούμε να αγγίξουμε να οσφρηστούμε ν’ ακούσουμε να γευτούμε
να χορτάσουν οι αισθήσεις μας άγνωστο.
Να ξεπεράσουμε την έννοια της λέξης ‘ζωή’
η καρδιά να χτυπήσει για το ρυθμό που ορίστηκε τότε,
κι η εγκλωβισμένη ψυχή μας να σπάσει τη σφραγισμένη πόρτα.

Ο ίδιος αέρας από χώμα που μας έπλασε

ο ίδιος σκόνη θα μας σκορπίσει πάλι.

Ζωή με προθεσμία και ένα εισιτήριο επιστροφής στο χέρι.

Μα έχουμε ένα σκοπό σε τούτο τον αστρόκοσμο.

Λίγο πιο ψηλά ν’ ανέβουμε, λίγο πιο μακριά να πάμε,

έναν ανοιχτό δρόμο να βρούμε και να πάρουμε

κι ας είναι καλοκαίρι ανηφοριά και μεσημέρι.

Ποιοι είστε εσείς που βάλατε λάθος πινακίδες στην αναζήτηση μας

κι η οργανωμένη πλάνη σας, μας οδήγησε σε γκρεμό

Ακόμα τότε ίσως να ήταν πιο όμορφα όλα,

όταν τα βλέπαμε πίσω από το καπνό σας.
Ούριος άνεμος φύσηξε όμως

και πήρε τη ψευδαίσθηση απ’ τη ζωή μας.
Κι ας ήταν το γκρίζο πιο φωτεινό απ’ το μαύρο !

Έχω αρχίσει και τρέμω τα σκούρα γράμματα της ιστορίας,
κι αυτός ο εφιάλτης με τα δάκτυλα που με δείχνουν,
όλο και παγώνει το κορμί μου τις νύχτες.
Όχι δεν θα μείνω βουβός !

ΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ / Νικολαρέας Πάνος

Μάρκο σε θυμάμαι να πετάς τεράστιους χαρταετούς

μόνος τους έφτιαχνες χωρίς κανέναν ν’ακούς

μάνες από καλάμια, πολύχρωμοι ένα μπόι μεγάλοι

μικρότεροι εμείς  τρέχαμε να σου κάνουμε ‘’κεφάλι’’

Τους έσπρωχνε ο αέρας και έφθαναν στον ουρανό

πουλιά εξωτικά αλλόκοτα με ουρά μεγάλη

κι άφηνες όλη τη καλούμπα εσύ, να πάνε στο θεό

το’ ξερες η ζωή τους ήταν μια, δεν είχαν άλλη.

Μέχρι που χάνονταν στον ουρανό, κουκίδα 

μα εσύ κρατούσες το σχοινί γερά είχες ελπίδα

στο πρόσωπο σου βλέπαμε μια Άγια ηρεμία

σαν να’ ταν η ψυχή σου εκεί να άγγιζε τα Θεία.

Οι φορτωμένοι με ελπίδες κι όνειρα χαρταετοί σου

στα ζύγια τους, σαν να κουβαλούσαν και τη ζωή σου

Μα πάντα κάποια στιγμή άλλαζε ο αέρας ξαφνικά

έκοβε το σπάγκο κι ο αητός χανόταν μακριά.

Σε λίγες μέρες άλλον έφτιαχνες και ήσουν πάλι εκεί

αλλά κι αυτός είχε την ίδια μοίρα τη σκληρή.

Τα χρόνια πέρασαν και η  ζωή άλλαξε πολύ

χαθήκαμε άγνωστοι γίναμε, στης πόλης τη βουή.

Ήταν δεκαεπτά Νοέμβρη το εβδομήντα τρία

όταν μάθαμε για την άνανδρη σου δολοφονία.

Ήσουν ψηλά σε ταράτσα σε πολυκατοικία

αντιδρούσες κι εσύ ενάντια στη δικτατορία.

Εκείνο το πρωί δεν ήταν ο αέρας που τέντωσε το σχοινί 

ήταν βλήμα όπλου παράφρονα που σου πήρε τη ζωή.

Άνανδρος δολοφόνος σου έκοψε αναίτια το νήμα της

στυγνής αυταρχικής εξουσίας έπεσες θύμα της.

Σημαδεύτηκε για πάντα και πάγωσε η παιδική μας η ψυχή

 θυσιάστηκε ένας φίλος, ένα εικοσιτριάχρονο παιδί.

Ας είναι  αιώνια η μνήμη σου κι ψυχή σου αναπαυμένη

ηρωικά ψηλά, εκεί στους χαρταετούς σου, πούνε χαμένοι.

ΔΥΟ ΧΟΥΦΤΕΣ ΝΕΡΟ / Νικολαρέας Πάνος

Μιλάω  μιαν  άγνωστη γλώσσα

και γράφω  με γράμματα που γνωρίζω  μόνο εγώ .

Τα λόγια μου  άναρθρες  κραυγές σε βοή  όχλου

και τα γραπτά μου, σχισμένος  χάρτης πειρατή

σε κατάρτι  έρημου πλοίου.

Πάει  καιρός  που έκοψα τις κλωστές

της μαριονέτας μου

και σκηνοθέτης στο έργο μου έγινα εγώ.

Ισορροπώ επιδέξια στο τεντωμένο σχοινί

της ματαιοδοξίας   και φτύνω στα μούτρα

την επίπλαστη ευτυχία σας.

Μπούχτισα υποκρισία στα ακριβά ποτά

και  την αυτογνωσία  ανακάλυψα

μεσημέρι καλοκαιριού, σε δυο χούφτες νερό !

Έχω δραπετεύσει καιρό απ’ το κόσμο σας 

και ο δικός  μου, είναι άγνωστος  στα μάτια

τα δικά σας.