Για τη Λύση / Μαλλή Ρ.Κ.

Η μνήμη χωλαίνει στο χρόνο.
Η θύμιση κρατά δεσμούς και ρίζες.
Γυρίζει πίσω, αίφνης!
Σ’ αρπάζει απ’ το χέρι
και σε τραβολογάει....
Έλα, ο δρόμος κατηφορίζει,
αναπηδάς ξανά και ξανά στα μικρά λοφάκια του δρόμου,
αυτά που κάνουν το στομάχι να χοροπηδά
σαν την πρώτη στιγμή του έρωτα,
σαν να’ ν η τελευταία πνοή,
σαν την κραυγή
στο γύρο του θανάτου.....
Ο κάμπος απλώνεται
σε μάτια παιδικά ατέρμονας
Αφάνεια, Άσσια, Βατυλή και Λύση....
το ξωπόρτι ανοιχτό
η γιαγιά μου η Γιωρκού εκεί
αγκάλη ανοιχτή
αυλή ανοιχτή
ποδιά ανοιχτή ....
Βγάζω τα παππούτσια
κι ορμώ ξυπόλητη
στην καμένη άσφαλτο
δρόμος ίσιος
μετά θα έρθει κι ο παγωτάρης
θα φάμε παγωτό – τριαντάφυλλο!
........................
Ξέρω, ξέρω
κάποιοι μοίρασαν τον κόσμο
κι ήρθαν κι άλλοι μετά
και ρίξανε τους πλίνθους,
ρημάξανε την αυλή.
Χάθηκε κι η μορφή σου,
μέσα στις άγριες μολόχες.
........................
Ήρθαν μετά κι άλλοι που σε φώναξαν Akdogan!
Προσφάτως έμαθα ότι το νέο σου όνομα
είναι ένα είδος ιέρακα!

Υπήρξα / Μαλλή Ρ.Κ

Υπήρξα.
Ως πράξις ληξιαρχική,
εις Επαρχιακήν Διοίκησιν,
ως αριθμός παρουσιολογίου
εις Δημοτικόν Σχολείον,
ως αριθμητική, κατά τμήμα, μονάς
εις Μικτόν Γυμνάσιον,
ως αριθμός ταυτότητας πολιτικής
- ψηφίων έξι -
ως αριθμός φοιτητικού δελτίου
μετά πάσου,
εις Νομικήν Σχολήν,
ως καταγεγραμμένη αλλοδαπή
κατέχουσα κάρταν πράσινην
- εν Ελλάδι -
νομίμως εκδοθείσας
ως εκ Κύπρου, ορμώμενη.

Υπήρχα
Ως εγγραφείσα
εις Ταμείον Κοινωνικών Ασφαλίσεων,
ως φάκελος τεκμαρτού εισοδήματος
μετά φόρου προστιθέμενης αξίας,
ως μέλος εκλογικού καταλόγου
κάτοχος βιβλιαρίου εκλογικού,
ψηφίσασα εις εκλογές προεδρικές και άλλες
- εν Δημοκρατία-

Θα υπάρξω

Ως αριθμός τάφου
εις τοπικόν νεκροταφείον,
ως σκεύος οστών
εις παρακείμενον δωμάτιον
ή και ως προϊόν αποτεφρώσεως
δια-σκορπισμένης ή και φυλαττόμενης σκόνης

Υπάρχω

Ως φύσημα ανέμου νοτιοανατολικού
εις θάλασσαν μεσόγειον,
Ως άμμου κόκκος παρά θιν' αλός
εις Πέντε Μίλι Καραβά,
Ως ίχνος
εις περιβόλιν της Λύσης
εις Μεσαρκάν,
Ως έλασμα
εις φύλλον συκομωρέας
-παρά της Αγίας Νάπας-
ή και κέδρου
εις Δάσος Πάφου,
Ως σκιά
του μακρύδρομου Λήδρας,
ως νότα -μι- ήχου πλαγίου και δεύτερου
εις κάστρα Θεσσαλονίκης,

Ως η στιγμή στην ατέλεια του χρόνου!

Ρ. Κ Μαλλή