ΤΗΣ ΠΛΥΣΤΡΑΣ Ο ΓΙΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ / Βλάχος Γιώργος

 

Προς αδιάβαστους και κουρασμένους Εισαγγελείς

Δεν χαιδεύω του Βοναπάρτη

τ'αυτιά

και του λαδέμπορου της εξουσίας

τ'αμελέτητα

- Σαλαγεύω με το νου

ό,τι του ποιητή το μάτι

διακρίνει

- Λέω τα πράματα ως έχουν

Το βράδυ πείνασε

στο Καζακστάν

η έρημος απόπατος

καμήλες και άλογα

αναπνέουν αέρα Κίνας .

Κοράνι και Παλαιά Διαθήκη

παίζουνε σκάκι

τ'άστρα στάζουν

ωχρά σπειροχαίτη

και κάτι σαν πύον .

Και μια ξεκάλτσωτη πέτρα

κύλησε νότια

λάδωσε τη μηχανή

στο βόθρο των ματιών της

φύτεψε τρίχες στο κεφάλι

έβαλε τ'αυτιά στη θέση τους

κοίταξε καλά γύρω

και πέτρινα ονειρεύτηκε

Εγκαταστάθηκε

στις Αχαρνές

΄Εχει και ονοματεπώνυμο

- 'ρχιδης

Διδάχτηκε πάλη

για τη πάλη των τάξεων

ίσως .

Αρωματίστηκε .

Δεν έμαθε να διαβάζει .

Γράφει ανάποδα .

Κατουράει γυναικεία

και στη πράσινη Ελλάδα Ε.Ε.

παραχαράκτης

νταβατζής

και τοκογλύφος

18-05-2001

2

Η ΄Ανοιξη κατάπιε τη γλώσσα της

Τη μήτρα της σφράγισε με χιλιάδες λουκέτα .

Τα μελίσσια κάνουν στάση εργασίας .

Τα λουλούδια μηρυκάζουν το αρωμά τους .

Το καλοκαίρι στον κόσμο του .

Φθινόπωρο και Χειμώνας μου είπαν

πως είδαν της πλύστρας το γιο

δηλητήριο να χύνει από τα μάτια

επάνω στο τραπέζι ,

στα χείλη του φίδια να κουνάνε τις ουρές τους

και λάβες να σέρνουν το σώμα τους .

Ηφαίστειο σε στύση ,

η γη σε εγρήγορση .

Τα λαγούμια υπερχείλισαν ,

τ' απόβλητα πνίγουν τη χώρα .

Πυρρίχιους στις ρώγες του χορεύουν σατανάδες ,

Τα δόντια του προτάσει στο Θεό ,

Γυναίκες εκδίδει

κάτω από το θρόνο του Ξέρξη

στο όρος Αιγάλεω .

Ο νόμος τυφλός

και αόμματοι νομοθέτες

χειροκροτούν

Τα βραδύγλωσσα παιδιά του πουλάει

για ένα κεμπάπ ,

στο σφυρί τα βγάζει

και με κλωτσιές τους λέει '' καλημέρα ''

στη λεωφόρο των κάδων .

Της Παναγίας τρυπάει τα μάτια

Του Χριστού δαγκώνει τ' αυτί

από την εικόνα

και τη ματώνει .

Θεός του το χρήμα .

Τις σάρκες της μάνας του μασάει ,

στο σπερματοδοχείο του τις ρίχνει .

Τα κοκαλά της για παιχνίδι των σκύλων τα δίνει .

Του αδελφού του τρώει το μεδούλι

και σε μια κουταλιά νερό τον πνίγει .

Τα οράματα κλειδωμένα στο συρτάρι

καραδοκούν .

Η γυναίκα του δημόσια βερβελιά

μ'αλεργικό σύνδρομο τραβά τα μαλλιά της

- Κυρίως τα κάτω -

Κι απ' την ουρήθρα της πύον πίνει για νερό .

15-07-2001

Από την ποιητική συλλογή δεν έχω visa για την ελευθερία

Γιώργος Βλάχος : Ποίημα

 

Ένα ποίημα του Γεωργίου Βλάχου

Ένας άγιος ήλιος

Ένας άγιος ήλιος
σεργιάνι βγήκε στη βρετανική Γουιάνα
Σκάλισε με τα χέρια του
το χώμα και είδε

Τα σύννεφα να δαγκώνουν τη ζούγκλα
η βροχή να ματώνει τα δάση
και το ποτάμι με το καμένο νερό
στον Αμαζόνιο να ψάχνει τ'ονομά του.

Τον ποιητή Μάρτιν Κάρτερ
στον ορυζώνα των άστρων
να σηκώνει τα χέρια \.

Πίθηκοι, κροκόδειλοι, φίδια
ν' αποθανατίζουν το μέλλον
με αόρατο δάκρυ.
Δημοκρατία φωτογραφίας

Μεσίστιες σημαίες στη ράδα
του George Town

Έγχρωμα κουνούπια χορεύουν
σε δρόμο του New Amsterdam
West Indies σήμερα.

Μια κατσαρίδα στο τηγάνι του χρόνου η τέχνη
κι εγώ, το απειροελάχιστο τεμαχίδιο της ύλης
πλοηγός σε καταπράσινο σκαρί.

Όταν την ιστορία σε καφάσια
της προβλήτας στοιβάζουν,
ξυπόλυτα δέντρα κόβουν τις φλέβες τους,
γυναίκες,ιεραπόστολοι και μαυράκια
σε λιτανείες προσεύχονται.
Ο βωξίτης περήφανος ηγεμόνας
χαμογελάει τα βράδια.

Δεν έχω visa για την ελευθερία

1) Εξόριστος είμαι σχοινοβάτης
στου πλανήτη ανέραστο λόφο
Μέγας Τραγουδιστής .

Μ' έναν στίχο ανάθεμα
το λουκέτο σπάω της ιστορίας .

Ο νόμος είναι συρματόπλεγμα ,
κρατητήριο , στρατόπεδο ,
σπίτι-κελί , νύχτα πουτάνας ,
χάραμα μελλοθάνατου ,
άφραγκου μύστη θεωρία ,
χαπακωμένος τράγος ,
εκκλησία μαστούρα .

Εγώ ο εραστής της απόλυτης μέρας
δεν έχω visa για την ελευθερία .

2)
Η επανάσταση κοιμάτε στο σαρκίο της
οι επαναστάτες σε χωματερές
τραγουδάνε τη διεθνή .
Τα παιδιά στα χαλίκια
μιας παραλίας αγνώστου
διαβάζουν το μέλλον
κι εγώ λογιστής πολυεθνικής
ζυγίζω στα χαρτιά μου $ .

3)
Τ' απόστημα θα σπάσω
της σοδειά σας .
Την άδεια σας κουλτούρα
κατουράω .
Σ' εφετεία στέλνω τους εφέτες
και τις επωμίδες στήνω
στ' απόσπασμα .

4)
Το πρωί πίνει καφέ ,
χυμό και αγωνία .
Το μεσημέρι κατεβάζει
δυο πιάτα μακαρόνια
- και από αύριο δίαιτα.
Το βράδυ ακούει Σοπέν
και σωπαίνει
μέσα στη κιλότα του ύπνου .

5)
Είδα στις ακτές του Trinidad
να πλέκουν τα μαλλιά τους
νεραιδοσείρηνα κοχύλια ,
να τραγουδάνε Rege τα ψάρια
στη Jamaica ,
τον έρωτα στην Karthagena να ωριμάζει
σα μάγκο ,
τους ποιητές του Νότου να χορεύουν Cubia .
Και την επανάσταση των ματιών τους
είδα
γύρω απ' το άγαλμα του Bolivar .

6)
Ταξιδεύω μέσα από πράσινους πανσέληνους
λειβάδια αστεριών , επίγειους Γαλαξίες ,
θαλάσσια και επουράνια ρεύματα .
Και στο γιόμα της της ΄Ανοιξης ,
ένα κόκκινο ποτάμι έρωτα
βρέχει τις εκβολές μου .

7)
Ο έρωτας είναι πιονέρος
στην κόκκινη πλατεία των στίχων .
Ανδαλουσιανός παρτιζάνος
με το ' να χέρι στο Θεό ,
και τ' άλλο στην Ειρήνη .

8)
΄Οταν
κάποτε
βρέθηκα
στη
Βουλή
των
πολυεθνικών
εταιρειών
και
με
ρώτησαν
ποιος
είμαι
είπα :
Είμαι ο Κόκκινος Βούδας
Είμαι η Μουσουλμάνα νύχτα
Είμαι η Αγία Τράπεζα .

9)
Συντρόφισσα γραφομηχανή
σπείρε στον άνεμο ,
στον έρωτα ,
στην πόλη που γεννήθηκα ,
στίχους αρματωμένους
και μια δωδεκάδα
αναρχικούς λεβάντες .

Σπείρε μια δωδεκάδα
αναρχικούς λεβέντες .

10)

Εγώ , ο επαίτης των στίχων
απ' το βυθό της θάλασσας
και των δέντρων τ' ανάστημα
απ' τη ρίμα του φεγγαριού
με το άπειρο
στο λιακωτό του αιώνα
γεννήθηκα
μ' έναν κοντυλοφόρο .

(Η πένα )

Η πένα είναι βράδυ προφήτη στο όρος των Ελαιών
Η πένα δεν είναι , Εσταυρωμένη ανάσα , νεογέννητου ΄Ηλιου
Η πένα δεν είναι αόμματο ταξίδι ως τη Γη του Πυρός .
Η πένα σκαλίζει το χθες και οχυρώνει το αύριο .
Η πένα δεν αστειεύεται 12 μ.μ. στο 2000 άπειρο .
Η πένα σηκώνει τη σκαπάνη στα σύνορα των πολιτισμών .
Μιλάει με το Βούδα και το Χριστό .
Στα παιδιά , χαρτομάντηλα , μιλάει με πατέρα νταβά .
Η πένα σκηνοθετεί του πλανήτη το image ,
δεν έχει στρατό για πεδία μαχών ,
δεν έχει πρεμιέρα κααι πρόβα τζενεράλε ,
δεν είναι θέατρο σκιών
τον Αύγουστο σε παραλία .
Δεν είναι εκδότης πουτάνα από μάνα ρουφιάνα .
Η πένα σκύβει πάνω στο Κασμίρ , στα Φόκλαντ ,
στις Φαρόες , στο Ιράκ , στο Ναουρού μέσα στο φωσφάτο .

Η πένα σκύβει εκεί που οι πόρνες σταυρώνονται .
Η πένα δεν είναι υποτελές κρατίδιο
με πρόεδρο τζιτζιφιόγκο ,
δεν είναι γονυπετής προσκυνητής
σε εικόνες Αγίων ,
δεν είναι ανακυκλωμένο σκουπίδι
στη χωματερή του χρόνου ,
δεν είναι χαζοχαρούμενη προστάτιδα
σε πολυεθνικό παιδομάζωμα
δεν είναι μόδιστρος της ιστορίας ,
δεν είναι μανεκέν πολυεθνικών σαλονιών ,
δεν είναι ομοφυλόφιλα βράδια ,
δεν είναι Πόντιος Πιλάτος
δεν είναι ερωτευμένος δικτάτορας .
Η πένα ,
η πένα μου , δεν κάνει αστεία
τραγουδάει μετα σκυλιά
και τον άνθρωπο φτύνει .

(Τ’ απόστημα θα σπάσω)

I)

Τ’ απόστημα θα σπάσω
της σοδειάς σας .
Την άδεια σας κουλτούρα
κατουράω .
Σ’ εφετεία στέλνω τους εφέτες
και τις επωμίδες στήνω
στ’ απόσπασμα .

II)

Η επανάσταση κοιμάται στο σαρκίο της
οι επαναστάτες σε χωματερές
τραγουδάνε τη διεθνή .
Τα παιδιά στα χαλίκια
μιας παραλίας αγνώστου
διαβάζουν το μέλλον
κι εγώ λογιστής πολυεθνικής
ζυγίζω στα χαρτιά μου $ .


III)

Στον Derek Walcott
H γυναίκα , ο έρωτας , η επανάσταση .
Η Τρίαινα , ο Ποσειδώνας , η θάλασσα .
Να τι βλέπει ο ποιητής
μέσα από σειρηνοκόχυλα άστρα
και τη μήτρα των στίχων :
ήλιους θηλυκούς και αρσενικά φεγγάρια ,
λευκούς και μαύρους θεούς
και τη σημαία του Barbados
με την Τρίαινα των ματιών της
πάνω απ’ την αρμύρα
και μέσα από το βυθό της ιστορίας
να χαιρετάει
Caribbean Είμαι Εδώ .

IV)

Η τρέλα μου αναριχάται
καλπάζει , τραγουδάει στα Ουράλια ,
στα Ιμαλάια , στις ΄Ανδεις ,
γίνεται παιάνας ,
γίνεται ένα με Ινδούς και Ινδιάνους .
Αγαπάει εκατομμύρια γυναίκες και άστρα ,
ταξιδεύει με το σμήνος του χρόνου ,
γίνεται λουλούδι , μέλισσα , πεταλούδα ,
μεθυσμένη απ’ τη γύρη της φύσης ,
πίνει κρασί στο πατητήρι του έρωτα ,
στην οδό Γολγοθά αναπνέει και εισβάλει
σαν τανκ στο ιερό του Βούδα και προσεύχεται .
Η τρέλα μου είναι Πυρηνικό Εργοστάσιο
στους πρόποδες του Νεπάλ ,
στις ακτές του Μπαγκλαντές
στην Αβάνα της Κούβας .
Η τρέλα μου πατάει το σήμερα
Ραπίζει το χτες
Ανασταίνει το αύριο .
Η τρέλα μου κυματίζει σε καταφύγιο
της Αναπούρνα ,
μέσα στο ψυχιατρείο των άστρων βασιλεύει ,
ανασταίνει τη γήινη θλίψη
αστράτευτη κόρη .