XAMENOΣ ΧΡΟΝΟΣ .../Τσιμπιρλή Βίκυ

Τί να την κάνεις την απάντηση ;

Ασεβής θα είναι !

Κουβάρι ξανά ,

θα μπερδέψει έντεχνα το μυαλό σου ,

ως κάνουν συνήθως ,

οι τζογαδόροι των ψυχών ...

Πάντα με δόλο

και πολύπλοκους ελιγμούς ,

εκτός θέματος θα σκορπίζεται ,

σ΄ έναν ξοδεμένο άδοξα χρόνο ...

Όπως τόσες και τόσες άλλες ,

"αναπάντητες απαντήσεις" ,

πού΄βαλαν το λιθάρι τους ,

στο σκοτεινό φράγμα του πηγαιμού σου ...

Σαν τρωκτικό και πάλι ,

θα ροκανίσει τον ύπνο σου

και την ύστατη πεταλούδα ,

που γυροφέρνει τα σωθικά σου ...

Γι΄αυτό ,

καλά έκανες ,

που πέταξες την ερώτηση ,

στην μουχλιασμένη από χρόνια ,

ντάνα των ερωτήσεών σου ...

Τί σημασία έχει άλλωστε ,

να μάθεις ,

αν ήταν Ένα ,

ή δύο ...

ή χίλιαδεκαδύο ,

τα σύννεφα που καλπάζουν ,

στους επιδερμικούς ουρανούς των ανθρώπων .

Άσε που με τα σάλια ,

εσύ ... Δεν βολεύεσαι !

ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ / Τσιμπιρλή Βίκυ

Μέγα σφάλμα ,

να σε θαρρούν ΆΓΑΛΜΑ ,

μόνο και μόνο ,

επειδή σε πελέκησαν ,

αποκόπτωντας ,

μικρά ,

λευκά σου κομμάτια ,

ανελέητα ...

Οι φλέβες σου όμως ,

αντιστάθηκαν σθεναρά

στα κοπίδια τους ,

κι ακόμα κοχλάζουν ,

μες στον ολόλευκο λογισμό σου !

Τόσο ,

που να μπορείς να πεις :

"ως εδώ και μη παρέκει" !

Να σαλέψεις ,

να ξεκουνηθείς ,

να φύγεις επιτέλους ,

απ΄την λιγδιασμένη πλατεία ,

που βρωμοκοπάει κρεμμύδια ,

ψέμματα ,

καπνούς τρένων ,

κι απεγνωσμένους αποχαιρετισμούς ....

να διέλθεις ,

τις σαθρές συμπληγάδες τους ,

την αναλγησία τους

και τα κακά μαθηματικά τους ,

που σε χρεώνουν ,

ακόμα και τα δυο-τρία λεπτά ,

που μεσολαβούν ,

ώσπου οι ίδιοι να σου απαντήσουν ...

Άραξε πια ,

στην αντίπερα χαραυγή ,

μαζί με τα νεκρά σου κοχύλια ....

Τσιμπιρλή Βίκυ: Κι εκεί , στ΄απότομα ίσθμια των ποιημάτων μου , καταποντίζονται οι στίχοι μου και οι λέξεις οι χωρίς ομοιοκαταληξία , στέκουν σαν συμπληγάδες , καρφωμένες σε κάθετην αμμουδιά !!

 ΑΓΑΠΗ

Ό που αγαπά , δεν ξ-αγαπά ,

σαν λευτερώνει κάτι ,

σαν το πουλάκι που όλο τσιγκλά ,

τα σύρματα απ΄τον χάρτη !

Αν κάθε τόσο και συχνά ,

σηκώνει φασαρία ,

πως είν΄τα όρια στενά ,

κι όλο βογκά με σαματά ,

τότε κι εσύ που΄χεις καρδιά ,

δος του ξελεφτερία !

Κι αν τα σποράκια τα ζεστά ,

στην χούφτα σου ξεμείναν ,

ρίχνε από λίγο το πρωί ,

να τα ραμφίζει την αυγή ,

και να περνά τον μήνα....

Κι αν έχεις το περίσσεμα,

που δεν θα το τιμήσει ,

κάνε το ποίημα βαθύ ,

να σ΄ανασταίνει το φιλί,

που τού΄δωσες μια δύση.....

**

ΣΤΕΚΕΙΣ ΣΑΝ ΚΑΣΤΡΟ

Σήκωσα μια πέτρα της καρδιάς μου ,

να ξεκαταχωνιάσεις και να βγεις,

γιατί αλυχτούσες επίμονα

και γρατζούναγες κάθε τόσο,

τις διψασμένες και στερημένες της ρίζες !

Να βγεις !

Να κάνεις αυτό που νιώθεις ,

όποια στιγμή το νιώθεις ,

για όποιον και για ό,τι το νιώθεις ,

σύμφωνα με τον άνεμο

που σε κυβερνά !

Δεν σ΄απελαύνω απ΄το σύμπαν μου,

μήτε απ΄τον μικρόκοσμο μου !

Εγώ θα συνεχίζω ,

με νερό και αλάτι ,

ανάγλυφο να χτίζω το σώμα σου,

στ΄αμμουδερά μου καρνάγια

και τ΄όνομα σου θα διασταυρώνεται

αλάθητα με την αυγή ,

πάνω στα δάχτυλά μου !

Γιατί τί νοήμα θα κρύβαν οι ουρανοί,

αν έλειπε η φωνή σου ,

κι αν χώμα δεν γινόμουνα ,

τι θα φωτούσαν τ΄άστρα ;

Πώς θα χυνόταν θάλασσα ,

να γεννηθούν οι γλάροι ,

αν μέσα στους μυκτήρες σου,

δεν εμφυσούσα εμένα ;;

Ναι !

Εγώ θα συνεχίσω γύρω σου,

να σου προσθέτω Σύμπαν...

ΤΑ ΕΠΙΘΕΜΑΤΑ / Τσιμπιρλή Βίκυ

Είναι καλό που αναρρώνεις
από τις ψευδαισθήσεις σου !
Ο πυρετός έπεσε !
Βοήθησαν κι όλα εκείνα,
τα παγερά επιθέματα !
Το παραλήρημα τέλειωσε,
μαζί του κι οι οπτασίες !
Το μουσκεμένο σου σώμα,
τώρα στεγνώνει στο φως...
Όπου να΄ναι θα ξαναβρεί το χρώμα του !
Εκείνο της μισοθαμένης θαλασσόπετρας,
που γλίτωσε απ΄το κύμα !
Κρατώντας μόνο τους λαμπιρισμούς του νερού
και την υγρή φωνή του !
Του νερού,
που αθεράπευτα χαριεντίζεται,
έξω απ΄τις τρύπιες χούφτες σου ,
κι απόξενα μακριά σου...
Για μια στιγμή ενωθήκατε,
μα έκανε τον κύκλο του,
σαν όλες τις ασθένειες .

βίκυ τσιμπιρλή

ΑΓΚΥΛΕΣ΄/ Τσιμπιρλή Βίκυ

Πρώτη φορά, έχω λείψει τόσο πολύ !
Ιστοί κι αράχνες αναμαλλιάζονται μες΄στο κεφάλι μου
και σκόνη χτίσανε, οι διαβατάρηδες, στα κόκαλα μου !
Η σιωπή, ζωγραφίζεται πέρα απ΄το σώμα μου,
κι οι λεπτομέρειες, ερήμην κράζουνε, τα χρονικά μου !!
Πρόσωπα άγνωστα, μου ξεπροβάλλουν απ΄τους καθρέπτες μου,
κι αχνό φτεράκισμα, περνάει ξώφαλτσα την κλειδωνιά μου !
Πρώτη φορά, που έχω λείψει, τόσο από μέσα μου !!
Πρώτη φορά, που μείναν μόνα τους, τα σωθικά μου !!

Κάποια ψιλόβροχα, που τ΄ αγαπώ, κάνουν το γέλιο μου,
δυο καλογείτονες, ραμφίζουν τάχα μου, το ερήμωμα μου !

Εγώ,
απούσα εντελώς,
νοσταλγώ πάντα μια πασχαλιά με φωνή ,
που ξεφύτρωσε άξαφνα, εν μέσω δύο αγκύλων του χρόνου !

"Δεν σου το λέω στα άξαφνα, ούτε γιατί είναι Πάσχα" !

Την έχω κρυμμένη στο φως !
Πίσω απ΄το σκοτάδι, που δέρνει αλύπητα,
τα πράσινα παραθύρια !

Μια πασχαλιά...σε δυο αναποφάσιστες αγκύλες,
μιας σαστισμένης Άνοιξης,
που δεν νοούσε αν ήθελε, νά΄ρθει ή να μην έρθει...

TΑ ΤΡΕΝΑ / Τσιμπιρλή Βίκυ

Αφετηρία !

Ποτέ δεν είχαμε την ίδια αφετηρία !!
Εγώ περίμενα αλλού !
Κείνο το τρένο με το οποίο θα χαθώ !
Δίχως τις στάσεις, δρομολόγιο,
με απ΄ευθείας προορισμό, το μπέρδεμα,
σε ένα χάος δοτικό , απείρως πλήρες τρυφερό,
και ισορροπημένο !
Με πλήθος άστρα να σχηματίζουν αδιέξοδα
κι εγώ να χάνομαι όλο και πιο βαθιά,
στις μύριες τις στροφές τους !
Να ξεδιψώ απ΄την πηγή της λάμψης τους
και να φεγγοβολά το Είναι μου,
πάνω απ΄τα δεντρόσπιτα της γης
κι όλης αυτής της ποθητής,
του Είναι μου της πλάσης...

Εσύ περίμενες αλλού !!
Για ένα τρένο με πολλούς σταθμούς !
Να κατεβαίνεις όπου θες,
να γεύεσαι τους τόπους !
Να απαθανατίζεις τις στιγμές με χρώματα
και να κορνιζάρεις τα φτηνά πεζοδρόμια,
με τις ετοιμόρροπες λωρίδες του ουρανού !
Να προχωράς πεζή κι όχι να ίπτασαι,
στο ίδιο ύψος με την πραγματικότητα
και την ποικιλία του κόσμου !!
Να πουλάς και ν΄αγοράζεις πλανόδια όνειρα,
στρωμένα σ΄ένα πρόχειρο, κρυφό και βιαστικό,
της νύχτας σου σεντόνι !

Εγώ περίμενα αλλού,
κείνο το τρένο του χαμού !
Εσύ περίμενες εδώ,
μ΄ένα σακίδιο αδειανό !

Εγώ μετρούσα τα βαθιά,
μέσα στ΄ανθρώπου τη ματιά !
Εσύ μετρούσες το ρηχό,
της μοίρας σου το ριζικό !

βίκυ τσιμπιρλή

ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΡΡΙΜΕΝΑ /Τσιμπιρλή Βίκυ

Ανάμεσα στα θραύσματα
του παλιού καλοκαιριού,
εκείνη πεισματικά ξεχωρίζει,
ένα μικρό κομματάκι λιακάδας
και κοιτιέται μέσα του !
Τη δείχνει έφηβη,
σφύζουσα από χυμούς,
ξαλαφρωμένη απ΄την πείρα της,
μ΄ένα χαζό πορτοκαλί χαμόγελο,
ανύποπτο από στάχτες !
Της αρέσει να κοιτιέται μέσα του !
Δεν μυρίζει καψάλισμα,
απ΄του Οκτώβρη τη θράκα,
που σιγοκαίει στα σωθικά της
και προς στιγμήν,
της βρίσκεται,
χαμένο ηλιοτρόπιο,
να το κρατάει στο χέρι !!
Πόση καρδιά της στράγγιξε,
νά΄χει το χρώμα που έχει !
Και πώς της το κουρσέψανε,
απ΄τα μελιά της μάτια !!
Ξεχνάει τους άδειους ουρανούς,
το γαλανό διαγράφει,
που μήτε χελιδόνισμα,
μήτε κηρύθρας ήλιος,
δεν στάξανε τη ζάχαρη,
στον τρυφερό βλαστό του !
Μίσησε ό,τι Απόμεινε,
στα λαξευτά του φύλλα
και προσπερνάει ολοταχώς,
ότι το περιγράφει !
Σαν στίγμα που δεν έγινε,
άλωση μην υπήρξε,
ποθεί τον θάνατο να βρει,
μη σκιάζει τη σκιά της !
Τότε θυμάται από ξαρχής,
τα κίτρινα λιβάδια,
που φύτεψε και πότισε,
τα δροσερά όνειρά της...

Τότε θυμάται, ένα λεπτό,
Ιθάκη και Τοσκάνη,
μα ένα λεπτό είν΄ακριβό,
κι όσο να πας, δεν φτάνει....

βίκυ τσιμπιρλή 16/5/18

Ο ΚΑΦΕΣ / Τσιμπιρλή Βίκυ

Χρόνια περίμενα να πιούμε,
εκείνον τον ρημάδη τον καφέ !
Κι όσον καιρό μεσολαβούσε, ως νά΄ρθει εκείνη η ώρα,
εγώ επένδυα πάνω του πολλά !
Ναι ! στον καφέ !
Και περνούσε ο καιρός και περνούσαν τα χρόνια
και δοσ΄του εγώ, να συνδέω την ύπαρξη μου,
μ΄ένα φλυτζάνι καφέ !
Να προσδοκώ πως στον πάτο του φλυτζανιού,
θα έβρισκα ν΄απλώνεται περιχαρές το αύριο !
Σχεδιασμένο ευκρινώς κατά πώς τό΄θελα,
και τό΄χα ερμηνευμένο !
Πως φέρνοντας τον στα χείλη μου,
θα κατάπινα μαζί κι όλες τις απαντήσεις,
στα τόσα ερωτήματα,
που χρόνια γουργουρίζανε στο βάθος της κοιλιάς μου !
Πως όλο κι όλο που μου έλειπε,
θα τό΄χα στην ουσία του,
να κελαρύζει ρέοντας, απ΄τη λευκή πορσελάνη,
ίσα μες στα τοιχώματα, των ευσεβών μου πόθων !
Στις φυσαλίδες και στο καϊμάκι του,
είχα πάρει το ρίσκο μου,
να πλέουν τα όνειρα μου !
Ένας αφρός που φούσκωνε,
λίγο πριν πάρει βράση !
Σαν έφτασε στην τελική, το πλήρωμα του χρόνου,
κι αν ο καφές που γεύτηκα,
μού΄μοιασε πιότερο φωτιά,
σαν του αλκοόλ τον οίστρο,
που λίγωσε και μέθυσε
την σάρκα και τον νου μου,
κι αν ξημερώθηκα άγρυπνος
από την ένταση του,
κι αν μέτραγα ολονυχτίς,
όσες, την μάντρα πήδαγαν,
ονειροφυσαλίδες,
κι αν ένιωθα στα χείλη μου,
βαρύ- γλυκό το άρωμα,
απ΄την επίγευση του,
κι αν έπινα το ίδιο μου,
το σάλιο, γιατί σ΄είχε,
ανάκατο με φρουτανθούς
κι εξωτικό σαν δείλι,

αυτό που μού΄μεινε στερνά,
ήταν το σκούρο και πικρό,
στεγνό, στυγνό και σκοτεινό,
φτηνό του κατακάθι....

Σ΄ΑΚΟΥΩ / Τσιμπιρλή Βίκυ

Μύριες σταλάζουν συλλαβές,
στα εγκάρδια χώματα μου,
θαρρείς φευγάτες της αυγής
την ροδαλήν υδρία,
μ΄ όλο που ξέκλεψαν το φως,
το ευώδες του πηλού σου,
μικρές, πολύλογες νεροσυρμές,
το φύτρο σου να θρέψουν,
υγροφιλώντας το ουρανούς
με το γλαυκό τους χνώτο.
Και να !! ακούω την που μιλά,
η απέθαντη η λέξη,
κόρη λευκή κι αμόλυντη
σε μίσχο αμαρυλλίδας ,
στιλπνή κι αλαφροίσκιωτη,
σαν ξωτικό της λίμνης,
τον ήλιο πασπαλίζοντας
στο μπλε μου παραθύρι,
άγγελμα πως ξημέρωσε
κι έχω μπροστά μου δρόμο,
όμοιο μ΄αυτόν που οδηγεί
σ΄ενός αγρού το Έαρ.....

βίκυ τσιμπιρλή