Τι πιο απλό από τη μοναδική αίσθηση

«Τι πιο απλό από τη μοναδική αίσθηση, τη στιγμιαία / 
όταν είσαι παντελώς βέβαιος πως δεν υπήρξε / 
ούτε θα υπάρξει ένα αμελητέο κλάσμα / 
του χιλιοστού του δευτερολέπτου / 
κατά το οποίο νιώθεις / 
απλώς / 
ως ένα κομμάτι αυτής της άφατης αλήθειας: / 
της φύσης.»

Το πιο σύντομο ποίημα

«Το πιο σύντομο ποίημα είναι αυτό για το οποίο / 

σπαταλήθηκε ο λιγότερος χρόνος / 

όχι για να γραφεί μα για να το συλλάβει ο ποιητής»..........

 «Οι επουσιωδέστερες σκέψεις, οι ασήμαντες σκέψεις / 

δε χρειάζονται ιλαρότητες, θλίψεις, πανηγύρια, κηδείες / 

στα ξεχασμένα μπαούλα των έλλογων αναμνήσεών μας / 

μπορεί να τις ανακαλύψουμε / 

στα πιο σπουδαία γεγονότα / 

ή / 

σε ένα τόσο σύντομο ποίημα.»

πόσο πολύτιμος είναι ο χώρος

«πόσο πολύτιμος είναι ο χώρος / 

στο μικρό μου γραφείο / 

και ο χρόνος / 

για να μοιράσω τον εαυτό μου / 

πάνω σε λίγες κόλλες χαρτί.»

Ναι, σʼ ακουμπάω

«Ναι, σʼ ακουμπάω / 

τώρα σου φιλώ γλυκά τα μάτια και τώρα καρτερώ / 

την ανταπόδοση που τόσο φλέγομαι να μη ζητήσω / 

για να μου δοθεί / 

έτσι, απλά, όπως θα άνοιγες το πορτάκι του κινητού σου / 

όπως θα έκανες εκείνη την γκριμάτσα στα κρύα μου αστεία / 

όπως θα μου ʽδειχνες σε μια παγκόσμια γλώσσα την αγάπη σου… / 

Μα τι σκέφτομαι όταν λείπεις, τι κάθομαι και κάνω ο έρημος / 

πονώ, παραλογίζομαι και κρυώνω… / 

Κρυώνω τόσο μα τόσο πολύ / 

όταν δεν είσαι εδώ.»

Εμφιαλώθηκα μια μέρα μέσα σε μια μποτίλια......

«Εμφιαλώθηκα μια μέρα μέσα σε μια μποτίλια / 

κι είδα τον κόσμο από μέσα / 

 κατάλαβα πως είναι να σε ξεκαπακώνει ο οποιοσδήποτε / 

να σε ανακινεί κάθε τυχάρπαστος / 

έμαθα να γαντζώνομαι στα τοιχώματα / 

να κατακάθομαι στον πάτο / 

διδάχτηκα να μεταβάλλω τη στάθμη μου / 

δε σκαρφάλωσα ποτέ, πάρα μόνο όταν / 

με αναποδογύρισαν. / 

Οι άθλιοι. / 

Έπεσα στο πάτωμα κι έγινα θρύψαλα / 

δεν είναι ζωή αυτή / 

να φοβάσαι να μη σε αναποδογυρίσει κάποιος / 

κάποιος που ʽναι τούμπα χρόνια τώρα /

 κι ακόμα να τον πάρουν χαμπάρι.»