Μετασταση(1995)

  (γραμμένο με αφορμή τους βομβαρδισμούς στη Βοσνία και γενικά την Γιουγκοσλαβία)

Πάλι θα δεις,
ταπεινωμένα τα μπουλούκια των ανθρώπων,
να χαιρετάνε πια στερνά
τις γειτονιές που ζήσανε μαζί για χρόνια αμέτρητα.
Μέσα στις λάσπες και το θάνατο γυρίζουν,
κι ο αγέρας γύρω τους βαρύς και ακατέβατος,
της προσφυγιάς το χώμα, γράμμα από τον ίδιο κουρελόχαρτο.
Ο ήχος του Καλάσνικωφ
Φαντάζει στους νεκρούς σαν Κυριακάτικη καμπάνα.
Αλίμονο στους ζωντανούς που θα πεθάνουν,
τους πρέπει μια Σταύρωση χωρίς Κρανίου Τόπο.
«Κι΄ο σπόρος του πολέμου μην ξεχνάς πως δεν γνωρίζεις που χτυπά και που θερίζεται.(Δόξης Άγγελος «Χαϊδάρι»)»
Και ο καθένας από μας
ανήμπορος σε μια γωνιά,
θα περιμένει τη σειρά του ξορκίζοντας της μοίρας του το κάλεσμα.

η Σερβοπούλα (Ιούλιος 1994)

(γραμμένο στη Σερβία)
 
Δύο κόρες που σε ράγισαν πολύπαθη καρδιά μου
εκεί, απάνω στου χωριού το πανηγύρι.
Δυο φλόγες που τις έβλεπε κι΄ο ουρανός κι΄αυτός ακόμα δάκρυζε.
Και μού΄λεγες βρε Λέανδρε πως χάλασα
Κι΄η αιτία; Δυο μάτια μαχαίρια ντυμένα τη θάλασσα
Μια Σερβοπούλα μπήκε στο μυαλό μου και σε μια στιγμή το σάλεψε.
Και άλλο που δεν ήθελε καταστροφή να γένει
με πήρε και το βλέμμα που ταξίδεψε στο άπειρο το μάγεψε.
Και τώρα που θα φεύγω μακριά σου
η θύμηση σου ελάχιστο σημάδι θα μου μείνει
Και κάπου αυτήν την όψη θα ξεχάσω.
Μα σαν θα αντικρίζω του Ξενοφώντα τούτη τη βουλή(την θάλασσα)
Το τελευταίο αντίο σε σένα που ούτε το όνομά σου ξέρω θα σου στέλνω
Και μού΄λεγες βρε Λέανδρε πως χάλασα
Κι΄η αιτία; Δυο μάτια μαχαίρια ντυμένα τη θάλασσα

Ως χθες

Ως χθες περνάν απ΄ το μυαλό μου οι σκηνές/
μα ήρθαν τα χρόνια και έφυγαν όσα κι΄αυτά που ζω/
σκυλί να ήσουν το σώμα σου θα σέβονταν οι Αττίλες…
Κολύμπαγες στο βράχο που γεννήθηκες/
Και εγώ γεννιόμουν μακριά στην Κολονία/
ξένες γυναίκες μου τυλίγαν τα σεντόνια στο κορμί.
Ενάλιος ο πέπλος σου, πως κάλυπτε τη γύμνια σου/
Γαλάζιο απέραντο παντού, χρυσό το φως του ήλιου/
αντανακλώντας πέρα στις ακτές της Μικρασίας.
Στα ξένα φως δεν είχα, μα μου έδωσαν ψωμί έστω πικρό/
εσένα σου΄λαχε εδώ να σε βιάσουν/
άνανδροι που μετέφεραν γαλέρες της Μερσίνας.
Μήνες δεν άντεξα εκεί και πάλι επέστρεψα/
εσύ σε ποια πατρίδα να παλιννοστήσεις;
Ευχή να έχεις και κατάρα/
όπως κοιμάσαι ελεύθερα στη Πάφο, να σηκωθείς στο Ριζοκάρπασο

Υπάρχουν κάτι μνήματα που΄ναι φυλακισμένα/
που΄ναι θαμμένοι ήρωες και θέλουνε να βγούνε/
δεν τους κρατά το χώμα αυτό κι΄ας είναι ματωμένο/
είναι βαρύ το σκέπασμα και αντοχή δεν έχουν.
Δεν έχουν πια υπομονή κι΄ας μείναν από δέρμα/
Το αίμα που ποτίστηκε θέλουν να πιάσει τόπο/
Θέλουν να γίνει ένα δεντρί ψηλό σαν κυπαρίσσι/
σαν και αυτά που απέμειναν αχώριστό τους ταίρι.
Να φθάσει ως τον ουρανό, τον ήλιο να καλύψει/
να γίνει σκότος καταχνιά σε ετούτα εδώ τα μέρη/
γιατί ο ήλιος ειν΄ χαρά, δαμέ πια μόνο θλίψη.
Τουλάχιστον, τουλάχιστον στον πόνο μας μην παίζεις/
Σεβάσου αυτά τα κόκαλα που και νεκρά μιλάνε/
σεβάσου αυτά τα μνήματα την ποσπασιά ζητάνε !

Τηλλυριά 1964

Πάει καιρός ! Συμφορά μου! Τηλλυριά σε συλήσαν/
σε αρπάξαν γεράκια σε πετάξαν στο δρόμο/
με πληγές ανοιγμένες και το αίμα να τρέχει.
Σα ποτάμι χωρίζει η ψυχή μου στα δύο !
Ούτε πέντε δεν ήσουν λευτεριάς αγνά έτη/
οι ναπάλμ τους προσφέραν τα παιδιά σου στο Θρόνο/
Μα θυσία μην κλάψεις και ποτέ μην πενθήσεις/
γιατί το αίμα ποτίζει της ψυχής μας το δένδρο.
Των εμπόρων τα κτήνη δεν χορταίνουν με πόνο/
και έτσι σπέρνουν τον τρόμο να γευτούνε τη λεία/
μα ο αιώνας γυρίζει και μαζί και η μοίρα/
όλων όσων προάγουν τις πατρίδες των σκλάβων.
Κι΄αν σε πρόδωσαν τώρα και σ΄αφήσαν στο πόνο/
λίγα χρόνια πια μόνο θα τους πάρει η μπόρα.
Και γνωρίζω την θλίψη ! Συντροφιά σου τα βράδια !
Και ότι αφήνει σημάδια λευτεριά καρτερώντας.

Μηνολόγιο: Τη 20η Ιουλίου 1974

Αχαιούσα ακτή μια γης ποτισμένη με αίμα/
Μια ζωή κυνηγώντας να σπάσει τα δεσμά της θανής/
Χρόνια τώρα προσμένεις, χρόνια τώρα σε γέμισαν ψέμα/
χρόνια τώρα φωνάζεις «λατρευτή λευτεριά μου αργείς;»
Τρεις δεκάδες τα έτη, της σκλαβιάς, της φυγής και του μίσους/
σε ποια χάρτα να γράψεις,
και αυτί θα ακούσει τα ρητά της οργής/
θύμα εσύ τραγικό, των Εθνών του ασίγαστου πάθους/
ομορφιά βιασμένη προσφορά στο βωμό της ντροπής.
Μια πατρίδα, μια χώρα, μια πόλη διχασμένη στα δύο/
προσφυγιά αμφοτέρων, μετοχή πιο πολλών
μα οιμωγής μια κραυγή/
τί κι΄αν έξω σε καίει λιοπύρι στην ψυχή σου το κρύο/
μα το τρέπεις σε ψύξη που δεν κλίνει αυχένα στη γή

Πρεσβύτες

Δεν φταις εσύ γερόντισσα που στην πατρίδα σου ξέρασαν πρώτη τη φωτιά/
ούτε και συ γέρο Αντρέα από τον Μουσουλίτα.
Γι΄αυτό άλλοι αποφάσισαν γιοι του Δαν χωρίς να σας ρωτήσουν.
Αυτοί που δε λογάριασαν το πόνο και τη θλίψη/
αυτοί που δεν λυπήθηκαν το κλάμα των παιδιών.
Αφού η ζωή σας δεν είχε αύριο/
αφού το μέλλον προμηνύονταν μακάβριο/
μόνο το τέρμα είχε νόημα, μόνο το τέρμα
Η προσφυγιά σαν ρούχο δεν σας πάει/
και η αγάπη στην πατρίδα πιο δυνατή από τον έρωτα/
η ζωή είναι κενή, πολύ κενή για να΄ναι πρόφαση/
αφού ο χρόνος σταματά στη Σαλαμίνα/
αφού στη Λήδρα η μνήμη δεν πεθαίνει/
κάποιοι, πρέπει, να γίνουνε θυσία
Και συ γερόντισσα και συ Ανδρέα, σαν δύο ακοίμητες εστίες/
φάροι που οδηγούνε στη ζωή τους ναυτικούς

Γεσθημανή

Στης Μεσογείου την καρδιά η πόλη μου χωρίζει/
ο πόνος μου που να γραφτεί γιατί να μαρτυρήσει.
Τείχη των Αναστεναγμών δεν έχω για να κλάψω/
μήτε σοκάκι να διαβώ ο νους να λησμονήσει.
Όσο κι αν θέλω να ξεχνώ η μνήμη τριγυρίζει.
Πίσω θα ‘ρθει. Μέσα απ΄ της Λήδρας τη γραμμή/
σαν δω τα μισοφέγγαρα στον ουρανό τα βράδια,
τα σπίτια μας απέναντι, τα σπίτια μας σημάδια.
Χρόνια καρτέρησα πανσέληνο μα Γολγοθά μο;y δώσαν/
έναν σταυρό κι αυτόν μισό κι οι μαθητές προδώσαν.
Λειψής πατρίδας μαχαιριές μού πρόσφεραν οι φίλοι/
στο διεθνές το μαγαζί πικρό βαθύ ποτήρι.
Κι όταν τα λόγια της Νεσιέ ακούω από το Γιώργη/
αναζητώ Γεσθημανή να με λυτρώσει.
Μόνη στον κόσμο απέμεινες και πόσα χρόνια κλείνεις/
του χρόνου θα προσευχηθώ στην Λευκωσιάς τον ουρανό/
για ένα ολόκληρο φεγγάρι !