Βασίλης Σπανός: Τα λόγια μου είναι μια μικρούλα ρωγμή...

 

Ένα_ ποτήρι_ πόνος.

Ο πόνος της ψυχής

ο πιο βαθύς

ο πιο μεγάλος

κρασί κόκκινο σε ποτήρι φίνο.

Τον γεύεσαι

και σπάζει το κρύσταλλο

απ' της ηδονής σου τη βία.

Οίνος αιμάτινος γίνεται, αιχμηρός

τον πίνεις μέχρι την τελευταία γουλιά.

**

Σ τ α _ β α θ ι ά _ ν ε ρ ά.

Στα σύννεφα θέλω ν' ανεβώ

να φύγω στον αιθέρα

να αλαφρώσω σε ψυχή

το βάρος να πετάξω.

Κι αν γκρεμιστώ σαν αστραπή

και πέσω σαν βροχούλα

θα κάψω τη μαύρη την σιωπή

και θα ποτίσω ούλα

τα ποιήματα της λησμονιάς

τα λόγια της αγάπης

κρυμμένος στα βαθιά νερά

σαν πόνος, σαν αντάρτης.

Θα σημαδεύω χάσματα

ρωγμές θα ξεσηκώνω

σεισμούς θα κάνω να μ' ακούν

όταν την γη ξαμώνω.

***

Μη μου σωπαίνεις.

-------------------------

Τα λόγια μου είναι μια μικρούλα ρωγμή

στέκονται μπροστά απ' το κλεισμένο σου στόμα

άστα να μπουν να χορέψει η ψυχή

άστα να μπουν να κυλήσουν στο αίμα.

Μη μου σωπαίνεις, μη μου κλαις, είναι άδικο

να νομίζεις το κελί σου παράδεισο

μην περιμένεις σαν κατάρα να βρεις την ζωή

κοιτάζοντας μέσα απ' το κλειστό σου παράθυρο.

Τα λόγια μου τρώνε μαύρες μέρες στη γη

φώτα κλειστά στο σκοτάδι, μια ωραία πληγή

ένας ξένος κατάδικος που ζητά την φυγή

παρ' τα και κάψε της σιωπής την γιορτή.

Πάρε τις θάλασσες που'χεις πιει στο ποτό

φύγε μακριά απ' το φόβο σου, που παίρνει κεφάλι,

άνοιξε χάρτες στο θολό σου μυαλό

σπρώξε τον έρωτα στου ονείρου την ζάλη.

Πάρε τα λόγια μου και βγάλ' τη σκουριά

κάνε το ταξίδι που ποτέ δεν πληγώνει

κόψε το νήμα που κρατάει τη θηλιά

βγάλε τη λέξη που σαπίζει σαν άνεργη πόρνη.

Πάρε την οργή σου και βάλ'την σε ράγες

και πες της θα φύγω, θα χάσω τα κλειδιά

για να πάω μονάχος σε μι' αόρατη μέρα

με μι' απόφαση, όρθιος,να χαράζω φωτιά.

Μαύρος αλέκτωρ / Βασίλης Σπανός.

Μαύρε αλέκτωρα πως τρέμει το λειρί σου,
πως καιροφυλακτείς το τρέμουλο της μέρας
σπασμός που σπάζει το πηχτό σκοτάδι των ωρών.
Πως φωσφορίζει η γλώσσα σου το πρωινό αστέρι
να βγάλει άγκιστρο η σκιά τη μέρα να ψαρέψει
κάτω απ'τα σκυλόδοντα στο χείλος του άβατου γκρεμού.
Μαύρε αλέκτωρα λαλούν και άλλοι επάνω στα μπεντένια
κουνούν ηδονικά τα σύμβολά τους,
θρονιάζουν την βαρβάρωση,
τρυπώνουν μες στα σπίτια μας την άλωση,
αδειάζουν την ζωή από οράματα με δίκρανα ταπείνωσης.
Σου πέφτει αλέκτωρα στο στήθος σου το χρέος
να βγάλεις καταιβάτη κεραυνό του Δία
η Αχέροντα που χύνεται στον Άδη
σαν μάτι από ποίημα που ανοίγει την ψυχοπομπή
και κλείνει την παράσταση του κόσμου.

Βασίλης Σπανός: Δύο (2) ποιήματα

Mελάνι βυθού

Κάθε χειρονομία μελανιού,
κάθεται πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί
κι εγώ ένα σίγμα η ένα νι λεπτομερειών.
Άλλοτε ένας οβελίσκος απογοήτευσης
κι'άλλοτε πάλι ένας πυκνωτής χαράς.

Οι εικόνες με λατρεύουν,
ορίζονται από την προσκόλλησή μου
και τις απαιτήσεις μου για νοσταλγικά τοπία,
είναι οι ελκυστικές μου ερωμένες,
κι'άλλοτε μικρές κυριαρχίες και στίγματα.

Όλα είναι μια εξόφληση εξηγήσεων,
μια κραιπάλη κινήσεων των δαχτύλων,
σταγόνες βαφής και χαμένα δόγματα
μιας θρησκείας χωρίς κεριά και αγίους,
γραμμένης στους τοίχους της μνήμης.

Έχω την ίδια θρησκεία,μ'αυτό το δέντρο εκεί,
με τα κόκκινα τριαντάφυλλα στο βάζο μου,
με τον αέρα που αναπνέω,
με το βότσαλο που κρατώ στα χέρια μου
κεντημένο με σχέδια βυθού και κυμάτων.

Το μπλε η το μαύρο μελάνι μου,
ζωγραφίζουν πάνω σε λευκό χαρτί
κάθε φορά,σαν σε καμβά,
την μορφή και τα πέταλα ενός σιωπηλού λωτού.
Ήθελα να είμαι μόνος.
Τώρα είμαι απλά μια υποθήκη.

**

Στέμφυλα και στάγματα

Τα στέμφυλα ως έκφυλα
σώματα ωραίων γυναικών
έδωσαν τους χυμούς τους
θυσία εις του Διόνυσου
το οργιώδες καύμα.
Πατήθηκαν οι ρόγες τους
με δύναμη κι'ορμή
εφηβικών μηρών
και αντρικών πελμάτων,
οδύνη κι'ηδονή ανταμώνοντας
μέσα στο ιερό του μυστηρίου
δισκοπότηρο
με ιδρώτα και άλατα
από μετώπες και υπέρθυρα
στεφανωμένα από βοστρύχους.
Έτριζαν οι βότρυες παραδομένες
σε μία τήξη
ωδίνων τοκετού παφλάζουσα
στάζοντας γλεύκος ερυθρό
γεμίζοντας τον κάδο
με ζάκχαρα,αμινοξέα και φαινόλες.
Φώναζε η μάνα από κάτω
πρόσεχε γιε μου μη γλιστρήσεις
κράτα ρυθμό παιδί μου
μην κουράζεσαι,
κι'ο έφηβος ο πατητής
συνεπαρμένος απ'την απόλαυση
του μυστηρίου του Διονύσου
σαν σ'έκσταση ερωτική
δεν άκουγε,δεν έβλεπε
μόνο βυθίζονταν
μες στην υγρή τη μήτρα
των έκφυλων στεμφύλων.
Όσο βυθίζεται η ηδονή
στο γλεύκος της οδύνης
τόσο γεμίζει η ψυχή
στάγματα κι'αποστάγματα
ευτρόπιας πανδαισίας
μ' ενός βρασμού το νόστιμον
στα χείλη της ζωής.

Φλεβοτόμος / Βασίλης Σπανός.

Είπα να κρεμαστώ σε ένα ποίημα,
δεν ήξερα όμως ποιο απ'όλα να διαλέξω,
σε ποιο κενό να βάλω το μυαλό μου να χωρέσει,
σε ποια θηλιά να γκρεμιστώ φωνάζοντας τις λέξεις
να 'ρθουν να δουν την μάταιη προσπάθειά μου να σωθώ.
Κι'αν ειν' το θέαμα σκληρό κι'αν λέξεις είναι οι θεατές
αυτοκτονώντας συλλαβές κι'άδειες ιδέες,
κενώνοντας τη συμφορά και τους συφοριασμένους,
βάζοντας με τα ίδια μου τα χέρια το μελάνι για να τρέξει,
από το στόμα μου,που πνίγεται
μέσα στο θόρυβο της ίδιας της ζωής,
μαύρο αίμα στις φλέβες των χαρτιών μου,
από την ακοή μου που ανατρέφει την ίδια φυλακή,τα ίδια μαντάτα,
δεν πρόκειται ποτέ μου να σωθώ,όσο κι'αν θέλω.
Είναι η θέληση μου για κενό ποιο δυνατή
απ' όλα μου τα βήματα,
κι'ο κρεμασμένος μου εαυτός
απ' τα ποιήματα γερά θηλικωμένος,
σαν απειλή που όλο θέλει ν'ακουστεί,
σαν τελευταία επιθυμία πριν το τέλος των πραγμάτων.
Θεατρικό το σκηνικό με μια καρέκλα γκρεμισμένη
από το βάρος του κενού και της γραφής μου,
κάτω απ'τα πόδια τα σαθρά των λέξεων και των σχημάτων,
που όσο κι'αν προσπάθησα δεν το κατάφερα να στερεώσω.
Κανένα ποίημα δεν στερεώνεται στο χώμα,
καμιά γραφή δεν στέκεται και σπάζει,
σαν τον αυχένα που του λείπουν τα οστά του,
όταν φυλλορροούν τα θέλω μέσα απ'τα χέρια κάθε μέρα,
όταν τα πρέπει όλο βλαστάνουν σαν αντένες
και τα σινιαλα τους

την ίδια την ζωή την οδηγούνε
προς στο κενό,στις άδειες λέξεις,χωρίς αντίκρυσμα,
χωρίς καμιά προσπάθεια έστω για μία διαφυγή.
Κενό μου αγαπημένο πως ν'αντέξεις,
ποίημα μου διαλεχτό και ξένο που να τρέξεις
να σώσεις ότι σώζεται ακόμη,ότι αντέχει,ότι πονάει,
ότι μες στα χαρτιά μου, καρφιά μου μπήγει,
ξεσκίζοντας την ύπαρξη,την ομορφιά αγνοώντας.
Ποια μουσική από εικόνες μπρος μου ν'ακουμπήσεις,
ποιους θεατές ν'ακούσεις που φωνάζουν,
πως μέσα μας βαθιά κλαίνε τα βράδια οι προσμονές,
τσακίζονται οι ιστοί,
σωριάζονται στο άπειρο και στους χειμώνες
πικρές ανάσες από στόματα πικρά κι' άλαλα χείλη.
Αυτοκτονούμε κάθε μέρα κρεμασμένοι
από ποιήματα,λέξεις και ιδέες,
που δεν κατάφεραν να συγκρατήσουν
το βάρος το λειψό μας,το παραγεμισμένο μας μυαλό,
και τα μακρόσυρτα φωνήεντα από τα αχ και τις κραυγές μας
από την ίδια την θηλιά της ερημιάς μας.
Ηθοποιοί και θεατές, εις μάτην της ζωής μας
παίζουμε κάθε μέρα το ίδιο έργο,
ακούγοντας τα ίδια μας τα λόγια,σαν ποιήματα φτηνά
με προσωπεία από θολές ματιές κι'άβουλες σκέψεις,
ένας μονόλογος
χωρίς απάντηση καμιά
απ'τα σχοινιά της ίδιας της θηλιάς μας.

Βασίλης Σπανός : Ψυχές,φωνές και δάκρυα ...

Ψυχές,φωνές και δάκρυα σε βρώμικα πεζοδρόμια,
χέρια που τρέμουν και ζητούν κουρέλια και τον οίκτο
από βιασύνες που περνούν πατώντας άδειες σύριγγες
με αίμα και σκόνη θάνατο χυμένο μες στις φλέβες.
Άστεγοι δρόμοι στη σειρά,τετράγωνα της νύχτας,
χτισμένα με χαρτόκουτα και βρώμικες κουβέρτες,
ξέφτια ζωής,μπαλώματα ραμμένα με τον φόβο
ζωές στεγνές από χαρά στην άκρη πεταμένες.

Των λεωφόρων η βοή στο ξύπνημα της μέρας
σκεπάζει με βαρύ παλτό της νύχτας της ρυτίδες,
μα δεν σκεπάζει το γυμνό της σώμα που ανασαίνει,
άθλιους,εγκατάλειψη,σκόνη θανάτου κι'αίμα.

Απασφαλισμένο ποίημα. ΄/ Σπανός Βασίλης

Και τώρα που το ροζ όραμα τσακίστηκε
στα σκαλοπάτια των στυγνών εξτρεμιστών του νόμου
τι θα πράξουμε άραγε;
Τα αποκρουστικά απομεινάρια ανθρώπων
θα συνεχίζουν να παράγουν
μεταξωτά ρετάλια κοινοποιήσεων,
ατσάλινων μέτρων εξόντωσης των ιθαγενών
που μπόρεσαν και στρίμωξαν τη ζωή τους
στις γωνίες μιας αποσβολωμένης ανάγκης.
Οι σφραγίδες των εκτελεστών
δεν σφραγίζουν μόνο κατασχετήρια,
κι'οι πένες τους,
δεν κατασκευάζουν μόνο νόμους,
αλλά πληγώνουν
και τον χάρτη της ρημαγμένης γραφής
των ποιητών.
Εκεί που οι σιωπές περιφέρονται
μετρώντας ξόανα ησυχίας
εμπρός σ'ένα απασφαλισμένο ποίημα.
Αυτόνομα δάχτυλα τρέμοντας πυροδότησαν
τον διανοούμενο καταστροφέα του,
που κατά βάθος ήθελε να πεθάνει,
κόβοντας τα ευνουχισμένα πέη
μιας εγκεφαλικής μαλάκυνσης
με πόρτες κλειστές,τυφλά ρόπαλα
και χημικούς ηδονοβλεψίες,
συντρίβοντας,
το αργόσυρτο μέτρημα
της αδιαφορίας και της παραπλάνησης
σάρκινων άψυχων ανδραπόδων,
υποταγμένων
σε μια ανίατη καπιταλομαρξιστική λογοκρατία.
Ποδοπατημένα τα δάκρυα,
μέσα σε αίθουσες
κολάρων απονευρωμένης δικαιοσύνης,
ράκη βεβήλωσης,
διασκορπίστηκαν από έναν κλητήρα
μηχανικό αγραβάτωτης ασυλίας
μπροστά στα μάτια μας.
Μια σελίδα ακόμη δεν μπορούμε ν'ανοίξουμε,
με το πλάνο να μεταφέρεται στα πεζοδρόμια,
εκεί,
που ένα αυθεντικό κορίτσι,
με μια πλεξούδα παντιέρα,
τολμά να κοιτάξει τον άνθρωπο στα μάτια,
για να δει κρυμμένες ιστορίες
και μικρές εκρήξεις,
από ένα απασφαλισμένο ποίημα
ερωτευμένο με τα παλλόμενα μεγάφωνα
και τις βιβλιοθήκες των δρόμων.

 Βασίλης Σπανός.

Τρία χαϊκού του Βασίλη Σπανού

Θέατρο ο νους
εμπειρίες γεμάτος
μνήμης και σκέψης.
--
Του εαυτού μας
η αίσθηση του εγώ
η συνείδηση.
--
Υπερδίκτυο
εσώτερης νόησης
δρων ενιαία.

Βασίλης Σπανός.

Βασίλης Σπανός : Ένα (1) ποίημα

Ζυγώνω την ανατολή στα όρη της Αστούρια,
αναζητώντας άλματα,απώλειες και προνόμια.

Σιγήσανε τα άλματα,το όνειρο απωλέσθη,
μέσα σε βρώμικα δουλικά που πήραν τα προνόμια,
σύγχρονοι γαιοκτήμονες που διάλεξαν τον κλήρο
σημαδεμένης τράπουλας της πόρνης εξουσίας.

Τα αίματα που γέμισαν τα ορυχεία της τήξης,
με δυναμίτες άνοιξαν στοές μες στις καρδιές μας,
για να κινήσουμε ξανά για ανατροπές και ρήξεις.

Είναι οι σταθμοί όμως μόνοι τους σε θέατρα σφαγών,
κι'οι γειτονιές δεν μάχονται πλέον Πασιονάρια,
γεμίσαν οι παλάμες μας με κίβδηλα νομίσματα
κι'είναι οι τσέπες μας παχιές μ'ευνουχισμένους όρκους,
που στήθηκαν σε μια σειρά στα τέσσερα τα άκρα
γεμίζοντας τα σκέλια μας μ'εμπόρια και φράκα.

Εκεί που φύτρωναν φωνές Hasta siempre δέντρα,
τώρα φυτρώνουν μηχανές ατέλειωτης συνουσίας,
σε σκοτεινά υπόγεια σήψης και προδοσίας.

Κομάντος κομαντάντε μου δε θα'βρεις να νικήσεις,
το ατιμώρητο το χτες μες στις αυλές της Δύσης,
σε δώσανε σαν το σκυλί σε έκοψαν κομμάτια,
αυτοί που καβαλήσανε το αίμα το δικό σου,
και που το .P a t r i a .o. M u e r t e. πνίξανε
στης Νέας Τάξης τα στυγνά και ψεύτικα ευαγγέλια.