Αρτέμης Αξαρλής : Τι είναι ποίηση

Από το συλλογικό έργο: Περί ποίησης / 2017

Άδηλο μέλλον / Αξαρλής Αρτέμης

Διαρρηγνύοντας τον ομφάλιο λώρο

της συνήθειας την σκέψη,

πέρα από τον συμβατικό ορίζοντα

της φαντασίας, να καλπάσει άφησα…

-Διερευνώντας, με το μάτι Πολύφημου,

αναντιστοιχίες γεγονότων

της ιστορίας ψίθυρο,

αφουγκράστηκα…

Επτασφράγιστες, αιώνων, πύλες

διήλθα αλώβητος προσμετρώντας

στην υπόσταση μου, των Θεών,

ειδικό βάρος…

-Διατηρώντας ως πρότυπο

εθνάρχες διδασκάλους

στα πανανθρώπινα,

συνταυτίζομαι απλοϊκά…

-Αντρειοσύνης γόνος προγενέστερης

δεινών, επερχόμενων την δίνη,

ίχνος ανυποψίαστο,

παρασύρομαι…

-Ατέρμονη, η του σύμπαντος πορεία…

-Απρόσμενο το τι, μέλλει γενεί…

Στο απευκταίο, άδηλο μέλλον!

Ο τρελός / Αξαρλής Αρτέμης

Πιστός φρουρός πίσω από κάγκελα,

με ψάθινο καπέλο η αρβύλες,

είτε εφορμάει, με την σπάθα του την ξύλινη

τρυπώντας των δαιμόνων του φοβίες

είτε απομένει απαθής, ν’ αφουγκράζεται

εκείνα τα κρυφά, που λέει ο τοίχος

ωστόσο, στην βολή του αν ταράζεται

μούντζες σκορπάει, η βρισιές, αδιακρίτως.

Μιλιούνια γύρω διαρκώς τ’ ανομήματα

τροφή εγκλημάτων, με την ματαιοδοξία,

στην έχθρα βάζουν ολομέταξη αμφίεση,

να δείχνει νύφη, τυλιγμένη μεγαλεία…

μα ευτυχώς, στον άδειο κόσμο του

κάτι του λέει, για τρελός, να μην περνιέσαι

μάθε την τρέλα την ωραία σου, να χαίρεσαι

γιατί οι παράφρονες, είν’ έξω, μην γελιέσαι!

Γυναίκα! / Αξαρλής Αρτέμης

Σαν κόρη, ερωμένη, μητέρα , αδελφή

τα πάντα για μένα, για μένα είσαι εσύ,

εσύ μ’ ανασταίνεις εσύ, με γεννάς

εσύ με πεθαίνεις και με τυραννάς,

σαν κόρη, ερωμένη, μητέρα , αδελφή

τα πάντα γυναίκα είσαι εσύ!

Για σένα η αγάπη μου, ο σεβασμός!

Ατέλειωτο πάθος και κάθε λυγμός.

Για σένα το μίσος μου και η οργή,

το χέρι μου δολοφονεί!!

Με σένα ανασαίνω μου δίνεις το φως

μακριά δεν υπάρχει από σένα σκοπός,

στ’ ουράνια με φτάνεις εσύ όταν θες,

στη κόλαση μέσα με καις!!

Για κάθε μου ψέμα, μεγάλη ντροπή

αιτία συνήθως, θα είσαι εσύ

η ελπίδα το όνειρο και η ζωή,

η έχθρα μου, η φυλακή.

Σαν γίνομαι λιώμα το ξέρεις γιατί

αγία και πόρνη,, στην ίδια ψυχή,

αστέρι που φέγγεις στο διάβα μου εμπρός

ο διάβολος και ο Θεός!

Σαν κόρη, ερωμένη, μητέρα , αδελφή

τα πάντα, γυναίκα είσαι εσύ!

Εγκράτεια / Αξαρλής Αρτέμης

Ναι, δεν έγινε εσκεμμένα

παρά ταύτα, ήταν, σε μένα

όπερ αυθορμήτως βγαίνει…

μου την είχαν λες, στημένη?

Έκτοτε στο, εδώ κι’ ενταύθα

προσκολλώ, ένα δια ταύτα…

η εγκράτεια στα πράττειν,

σε γλυτώνει από το…

φα την!

Η Ελπίδα και το όνειρο: Ποιητική Συλλογή του Αρτέμη Αξαρλή

http://www.easywriter.gr/ebooks/item/1671?fbclid=IwAR1nON72IqaiCekksV7Ig6B2GpZJtWJDgIA3TZvSfNkZ_dBQ6hb_PksOxZI

Η ελπίδα και το όνειρο / Αρτέμης Αξαρλής

http://www.easywriter.gr/ebooks/item/1671?fbclid=IwAR0IwS5pCy5ZNHGzxbvYaIyWMzRIiEm5NfpHNOxNw5Ls4x3-_HEo2-QKhyE

Άνθρωποι / Αξαρλής Αρτέμης

Σπυρί, σπυρί, συλλέξανε
σπόρους ανοησίας
τους σπείρανε, ξεφύτρωσαν
φυτά αλλοκοτιάς,
στον τρύγο πάνω τρύγησαν
καρπούς υποκρισίας
γεμάτους δηλητήριο,
φθόνου και πονηριάς…
…Μ’ αντί φθοράς, στιγματισμού,
της σκάρτης εσοδείας
απτόητοι μεθύσανε
από οίνο απανθρωπιάς
όποτε, στα πικρόχολα
άσματα ευθυμίας
σκέφτηκαν υποχθόνιους
τρόπους, διασποράς…
...Αφήνοντας χαιρέκακα
την μολυσμένη …γέννα,
να εξαπλωθεί επίτηδες
σε άσπιλους ναούς,
προσβάλλοντας ανήθικα
κάθε αθώο βλέμμα,
κάθε ζεστό χαμόγελο,
με πόθους, σκοτεινούς.
Ωστόσο, εκεί στης έπαρσης
και αφροσύνης μείγμα,
η φύση, άγρυπνος φρουρός
σε πείσμα όσων την βρίζουν,
για των ανέμων την φθαρτή,
αρρωστημένη ρίζα,
έφερε στείρες εποχές
και …θύελλες, θερίζουν!

Κάλαντα {μνημονιακά} / Αξαρλής Αρτέμης

Γεια χαρά νταν συνέλληνες,

για το φιλότιμο σας

τα κάλαντα μου δωρεάν,

θα πω, στο φτωχικό σας.

Χριστός γεννάται σήμερον

γιορτή είναι μεγάλη

μα αν δε μας δανείσουνε

οι Γερμανοί κι’ οι …άλλοι,

προβλέπω αντί για στόλισμα 

γιρλάντες , αστεράκια,

ελίτσες και ξερό ψωμί

φουφού, με καρβουνάκια.

Γεια χαρά νταν συμμέτοχοι

παλιοί νοικοκυραίοι

οι πονηροί τα φάγανε,

σε μας φόρτωσαν χρέη.

Χριστός γεννάται σήμερον

όπως χιλιάδες χρόνια

κι' εμείς ξαναγυρίσαμε,

στα τρύπια παντελόνια.

Δίχως λιλί στο κορβανά

βοήθα παναγία μας,

με άδεια τσέπη και καρδιά

τα δύσκολα μπροστά μας.

Γεια χαρά νταν συμπάσχοντες

αρχοντοφουκαράδες

μας πήρανε τα σώβρακα

μαζί και τους παράδες.

Χριστός γεννάται σήμερον,

με αδειανό τραπέζι

κι’ οι τριακόσιοι στη βουλή,

σαν τα παιδία παίζει.

Κολοκοτρώνη του Μοριά

από το τάφο σήκω

κι’ ούλοι μαζί άλλη βολά

όρσε, αντί για ψήφο.

Βασιλεύς των ρύπων / Αξαρλής Αρτέμης

Ρύποι ήχων, ρύποι στίχων,

ρύποι ευτελών εντύπων

γενικώς, κραιπάλη ρύπων

αυτοχθόνων και εποίκων.

Κατασκηνωτών κακίστων 

ρύποι, ατέλειωτων αχρήστων.

Δυσωδία εσμών μεγίστων

…καταναλωτών απλήστων!

Ρύποι αλλόθρησκης ασκήμιας

και εκπορνευμένης γύμνιας.

τετριμμένων θεαμάτων,

κι’ ενοχλητικών ασμάτων.

Ρύποι …αθλίως στοιβαγμένων 

δίκαιων κι’ αδικημένων

πάγκοινης γενιάς , πληβείων 

επί των πεζοδρομίων!!

Ρύποι …φίλων, ρύποι σκύλων

υλακτώντων και οργίλων 

φωνασκώντων πλανοδίων

δηλωμένων η αδήλων.

Ρύποι οσμών βοθρολυμάτων

…πάμφθηνων συναισθημάτων.

ψεύδους ρύποι, αμαρτίας

και αθρόας επαιτείας.

Ρύποι έργων, ρύποι λόγων,

της πολιτικής αφρόνων,

ευρυτάτης θυμηδίας

κι’ ανεξάντλητης βλακείας!

Εν ριπή οφθαλμού απορρίπτων

υπογράφω, εισέτι ρύπον 

μετά χλευασμού πριν είπων...

Έλλην, Βασιλεύς των ρύπων!

Που χάθηκες!

Που χάθηκες βασίλεμα

και νούφαρο της λίμνης, 

ονείρων μου τα βότσαλα

σαν έριχνα βαθιά?

Ανασεμιά υάκινθου

διαρκώς πως αργοσβήνεις,

στης πόλης την απρόσωπη

…ισόβια καταχνιά!!

Αμόλυντη, που χάθηκες

του κύκνου ομορφάδα,

στον ήλιο καθώς φτέριαζες

μια κάτασπρη ορδή.

Άνυδρες κοίτες άφησες

σε ποταμίσιο…διάβα,

να…πνίγουν το συναίσθημα

να αυξάνουν την οργή!!

Χλωμό ηλιοτρόπιο

απόγειρες στους ίσκιους,

που χάθηκες ανέπαφο

χωρίς να σε θωρώ.

Στη καπναιθάλη έσβησες

μαζί , με τους ιβίσκους?

Αυθόρμητα από μέσα μου

αυτό, δεν το μπορώ!!

Αηδόνι αργυρόηχο,

γλυκόλαλε ερημίτη,

στη ρεματιά βουβάθηκες,

που χάθηκες κι’ εσύ? 

Τώρα των αποκρουστικών

ασμάτων μόνο η θλίψη

αφύσικα και βαρετά,

μονότονα αντηχεί!! 

Που χάθηκες εννιάφυλλη

λευκή μου μαργαρίτα

που σε μαδούσα επίμονα

να βρω αν μ’ αγαπά.

Σβήνει η πλαγιά που άνθιζες 

γεμάτη αποκαΐδια,

το βλέμμα μου που να…απλωθεί

πλέον, με τι καρδιά!

Που χάθηκες γιορταστική

ομορφιά των χρυσανθέμων,

του φθινοπώρου π’ έφερνες

ολόγλυκη χροιά.

Κακάσχημη απομίμηση 

αυτό π’ ,έχει απομείνει

σ’ ένα καλάθι πλαστικό,

κινέζικη ανθεμιά!!

Που χάθηκες μεθυστική

ευωδιά των αρωμάτων,

πίσω από κάδους σκουπιδιών

που παίζουν τα παιδιά?

Τριγύρω μου καθολική

η έκλειψη χρωμάτων,

πέφτει βαριά , ασήκωτη

θαρρείς σαν…βλαστημιά

Αρτέμης Αξαρλής.