το ξημέρωμα

Νιώθω ανάλαφρος
σαν πούπουλο κρυμμένο
σε μαξιλάρι
Γαλήνιος σαν σύννεφο
πριν τη βροχή
Ξημέρωμα και δε φοβάμαι
πια τους βραδινούς δαίμονες.

οι κατακόμβες

Πού να κρυφτείς;
Πού να λουφάξεις;
- τρομαγμένο πουλί-
Τα παλιά καταφύγια
έχουν πια ρημάξει
οι κατακόμβες εκθέτουν
οστά μαρτύρων
Εσύ ποιος είσαι;

θαυματοποιός

Νόμιζα πώς μου
είχε δοθεί η χάρη
“Να ο σαλός του Κυρίου”
θα κραύγαζαν
πώς θα έδινα πνοή σ’ ένα
πήλινο πουλί ο τρελός πίστευα.
Τι ματαιοδοξία Θεέ μου
Τι τραγική απογοήτευση.

ποιητική

Τα καλύτερα ποιήματα
στριμώχθηκαν σε
χαρτοπετσέτες και τετράγωνα
πακέτα από τσιγάρα.
Συλλέγω χαρτοπετσέτες
όλων των χρωμάτων
(οι στίχοι διψούν για χρώμα)
και κρατώ μ’ επιμέλεια
τ’ άδεια μου πακέτα
Έτσι, πιστεύω πώς κάποτε,
ένδοξους στην επιφάνειά τους
στίχους θα γράψω.

η λησμονια

Σιγά , σιγά τούς λησμονώ
ακόμα και τα τηλεφωνήματα
αραίωσαν
Ας ζήσουν όπως διάλεξαν
κι ας περάσουμε το υπόλοιπο
αναίμακτα
Η χάρη που μας δόθηκε στα νιάτα μας
ξεψύχησε
Σε κάθε βήμα λέοντες μας
σκάβουν το λάκο.

ο νεκροζώντανος

Δεν έχει στίχους να σε
κρύψει ο ποιητής
ακόμα κι ο θάνατος σε διώχνει
ζωντανός-νεκρός στοιχειώνεις
τους δρόμους
βροχή δεν ξεπλένει τα κρίματά σου
κι ο ήλιος, αυτός ο ήλιος δε ζεσταίνει
ποτέ τη ράχη σου.

Λαθροθηρία

Ποιήματα
Ποιήματα
παντού
πετάνε δεξιά κι αριστερά
κάθονται πάνω στα σύρματα
και πιάνουν κουβέντα με τα πουλιά
κρύβονται σε δέντρα σφαγμένα
Λαθροθήρες ποιητές τα κυνηγού

Σήμερα τα κύματα

Σήμερα τα κύματα
έγδερναν την παραλία
ο κόσμος βογκούσε πίσω
απ’ τις μάσκες
κι οι Άγιοι κλείδωναν
τις εκκλησίες τους.

Επί των ημερών

Έχω ξεχάσει πώς να μετρώ
τις μέρες
Σε πόσες μέρες φτιάχτηκε ο κόσμος;
Ποια μέρα αναπαύθηκε ο Δημιουργός;
Πόσες μέρες ξενυχτάμε τους νεκρούς μας;
Εκείνες (οι μέρες) πίσω από διπλά τζάμια
μου βγάζουν τη γλώσσα
ξεδιάντροπα αιώνιες
απάνθρωπα αθάνατες
Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη………..
Ξανά και ξανά
ονοματίζουν
το χρόνο που μας
απομένει.

Η αναμονή του Ποιητή Μ.Σ.

Ο ποιητής μόνος πια κι έρημος
δίχως δάχτυλα να πιάσει το μολύβι
και τα ποιήματα να το σκάζουν σαν
δραπέτες της νύχτας από τα παράθυρα
και το μπαλκόνι
κι αυτός να κουρδίζει καθιστός
ξεκούρδιστα ελβετικά ρολόγια
με το βλέμμα καρφωμένο
στη βυζαντινή εικόνα με τον
Άγιο-Φανούρη
περιμένοντας να του φανερώσει
τα κομμένα του δάχτυλα.