Στην άκρη του παράδεισου

Το γέλιο και το δάκρυ σου κοιμούνται αγκαλιά
Αχ, να μπορούσα να κρεμάσω ανάμεσά τους δυο φιλιά

Στην άκρη του παράδεισου

Θ΄ ανοίξω με τα χέρια
καινούργιο δρόμο για να ρθω
Κι αν δε θυμάσαι τ΄ όνομά σου
θα σου το πω

Θ΄ ανοίξω τα συρτάρια
κρυμμένο χρόνο για να βρω
Κι αν δε θυμάσαι τ΄ όνομά μου
θα σ’ αγαπώ

Στην άκρη του παράδεισου

Τα γνώριμα τα σώματα ξυπνάνε χωριστά
Αχ, να μπορούσα να τα δω σ΄ ένα κρεβάτι ταιριαστά

Στην άκρη του παράδεισου

Θ΄ ανοίξω με τα χέρια
καινούργιο δρόμο για να ρθω
Κι αν δε θυμάσαι τ΄ όνομά σου
θα σου το πω

Θ΄ ανοίξω τα συρτάρια
κρυμμένο χρόνο για να βρω
Κι αν δε θυμάσαι τ΄ όνομά μου
θα σ’ αγαπώ

Στην άκρη του παράδεισου

Όσα αγάπησα ( Σε φόντο κόκκινο )

Στο βλέμμα σου διαβάζω
λόγια που μείναν αφανέρωτα
Δεν πρέπει αλλά γιορτάζω
για τον ανείπωτο τον έρωτα

Στο ’να χέρι μου δεμένα
όσα διάλεξα και κράτησα
Στ’ άλλο χέρι μου κρυμμένα
όσα χωρίς να θέλω αγάπησα

Κόκκινα σημάδια σε πουκάμισο λευκό
Μια μαχαιριά που μ’ έκοψε στα δυο

Το σώμα μου ρωτάω
ποιο δρόμο πρέπει να περάσουμε
Απ’ το μυαλό ζητάω
λίγο ν’ αφήσει να γελάσουμε

Στο ’να χέρι μου δεμένα
όσα διάλεξα και κράτησα
Στ’ άλλο χέρι μου κρυμμένα
όσα χωρίς να θέλω αγάπησα

Κόκκινα σημάδια σε πουκάμισο λευκό
Μια μαχαιριά που μ’ έκοψε στα δυο

Τα στέφανα τ΄ αμίλητα

Άμα τους δω ζηλεύκω τους
τους άσπρους τους λεμοναθούς
που τους φιλούν οι μέλισσες
τζι ύστερα κάμνουν μέλι

Είχα τζι εγώ στην πόρτα μου
πλατύφυλλους βασιλικούς
Μα εμείνασιν αμύριστοι
Κανένας δεν τους θέλει

Τωρά θωρώ ξαναθωρώ
τα στέφανα του γάμου μας
πάνω που το κρεβάτι μας
περίλυπα τζι αμίλητα

Τωρά μετρώ ξαναμετρώ
τα χρόνια που περάσασιν
τζι εκλείσαν τζι εμαράνασιν
τα σιείλη μου τ’ αφίλητα

Άμα τες δω ζηλεύκω τες
τες πέτρες ούλλες του γιαλού
που τες φιλούν τα κύματα
τζιαι γίνουντ’ ασημένιες

Είχα τζι εγώ στα σιέρκα μου
βρασιόλια του παλιού τζιαιρού
Μ’ αλλάξαν τζι εγινήκασιν
καδένες σιδερένιες

αγιόκλημα

Εμύριζεν αγιόκλημα τη νύχταν το φιλί σου
Μα εφύσησεν ο άνεμος τζι επήρες το μαζί σου

Τον ουρανόν παρακαλώ να σ’ απολησμονήσω
Μα με το φως το γαλανό φέρνει σε πάλε πίσω

Σα δαχτυλίδιν που έχασεν την πέτραν του στο χώμα
Μέραν τζιαι νύχταν πεθυμώ της νιότης μου το χρώμα

Είπες μου πως η αγάπη μας για πάντα έννα ζήσει
Τζι η νύχτα υποσχέθηκεν να μεν το μαρτυρήσει

Εκράτουν σε τζι εκράτας με τζι έτρεμα μέ σε χάσω
Μα ο ήλιος του μεσομερκού ζητά να σε ξεχάσω

Σα δαχτυλίδιν που έχασεν την πέτραν του στο χώμα
Μέραν τζιαι νύχταν πεθυμώ της νιότης μου το χρώμα

Χριστούγεννα

Χιόνι στο περβάζι
το κρυφοκοιτάζει
κι η ματιά του στάζει
όνειρα

Φέρνουν οι αγγέλοι
βάλσαμο και μέλι
στην καρδιά που θέλει
θαύματα

Σμύρνα και λιβάνι
και χρυσό στεφάνι
Σμύρνα κι όλ’ αλλάζουν
και γλυκοχαράζουν
Χριστούγεννα
Χριστούγεννα

Σμύρνα και λιβάνι
και χρυσό στεφάνι
Γέλα κι όλ’ αλλάζουν
και γλυκοχαράζουν
Χριστούγεννα
Χριστούγεννα

Κόκκινο λαμπιόνι
μόνο στο μπαλκόνι
σβήνει μες στο χιόνι
χάνεται

Φέρνει τ’ αεράκι
χάρτινο αγγελάκι
κι ένα βαλιτσάκι
χρώματα

Σμύρνα και λιβάνι
και χρυσό στεφάνι
Σμύρνα κι όλ’ αλλάζουν
και γλυκοχαράζουν
Χριστούγεννα
Χριστούγεννα

Σμύρνα και λιβάνι
και χρυσό στεφάνι
Γέλα κι όλ’ αλλάζουν
και γλυκοχαράζουν
Χριστούγεννα
Χριστούγεννα

Αχ τριανταφυλλιά μου

Αχ τριανταφυλλιά μου
εγελάστηκα,
πάνω στα γλυκά σου αγκάθκια
σαν πουλλίν επιάστηκα,
που της μοίρας τα σημάθκια
εμοιράστηκα.

Χτύπα δυνατά,
ξύπνα τη ζωήν που χάσαμε,
τα όνειρά μας που χαλάσαμε
να `ρτουν το πρωί.
Χτύπα δυνατά,
να τ΄ ακούσει το ξημέρωμα,
να μας φέρει το φανέρωμα
την ανατολή.

Αχ τριανταφυλλιά μου
επροδώθηκα,
μέσ΄ του πόνου το παλάτι
νύχταν εκλειδώθηκα,
που της μοίρας το γινάτι
επληρώθηκα.

Χτύπα δυνατά,
ξύπνα τη ζωήν που χάσαμε,
τα όνειρά μας που χαλάσαμε
να `ρτουν το πρωί.
Χτύπα δυνατά,
να τ΄ ακούσει το ξημέρωμα,
να μας φέρει το φανέρωμα
την ανατολή.