Μεταμορφώ(θ)εις / Όλγα Παπακώστα / εκδόσεις Πατάκη

 

Στο καλό

Ελπίζω να ξέρεις πως ό, τι ξέρεις δεν είναι για καλό

Το καλό με το καλό είναι ότι μπορεί να ξεκινήσει
Aνά πάσα στιγμή διαγράφοντας ό,τι ξέρεις
Δεν είναι πάντοτε καλό να ξέρεις το καλό
Το καλό δεν ξέρει τον εαυτό του
Καλό είναι να αρχίσεις τώρα το καλό χωρίς να ξέρεις
Αν εσύ είσαι καλός χωρίς να διαμαρτύρεσαι
Για την αφόρητη απουσία του
Το καλό με το καλό
Είναι ότι όταν το φωνάζεις έρχεται

η πίτα εκεί

Με γέννησε –την ξέρω
Ακόμη και στoν άλλο κόσμο

Μόλις της πω πως έρχομαι
Θα ανοίξει φύλλο σαν δαντέλα

Πάντων Πατήρ

ήμουν ερωτευμένη
άρα πρόσφυγας:

χωρίς να το πολυσκεφτώ
μπήκα στο ιντερσίτι

μέχρι να φτάσω στην Αθήνα
όλη μου η παιδική ηλικία

είχε βομβαρδιστεί

Όλγα Παπακώστα (μικρή αναφορά)

Η Όλγα Παπακώστα γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1966. 
Έχει σπουδάσει κλασική φιλολογία στο ΑΠΘ και  ασχολείται με την ποίηση και τις μεταφράσεις.

Μεταφράσεις:

• Τουσκουλανές Διατριβές του Κικέρωνα για τις εκδόσεις Ωκεανίδα. 

Ποίηση:

• Εκδόσεις Πατάκη / 2013 / Όχι ακόμη Κάρμεν.

Όχι ακόμη Κάρμεν: Ποιητική Συλλογή της Όλγας Παπακώστα (Εκδόσεις Πατάκη 2013)

«ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ»

Δεν έπρεπε να απογοητευθώ απ' τη Μόνα Λίζα.
Είναι γυναίκα πονηρή· ξέρει τι κάνει.

Ένα βράδυ ψαλίδισα το περίγραμμά της
και την απάλλαξα μονομιάς από
το λαδοπράσινο τοπίο που πρόσβαλλε
την ευφυΐα της.
Εν συνεχεία τεμάχισα το πρόσωπο, τα χέρια
το λαιμό της
σε οριζόντιες λωρίδες,
τις κόλλησα με UHU σε χρωματιστό χαρτόνι
της αρεσκείας μου,
αφήνοντας μεγάλα μεσοδιαστήματα
εις τρόπον ώστε να επιμηκυνθεί η θεία μορφή
σε σχήμα μεταφυσικό.

Τώρα η Τζοκόντα μου θυμίζει τζίνι
που μόλις βγήκε απ' το λυχνάρι.
Κάθε φορά που την κοιτώ,
«Καλά κατάλαβες», μου λέει,
«χαμογελάω».

Πείνα / Παπακώστα Όλγα

Ι
στοιχηματίζω πως το βλέμμα του
διαπερνούσε τον θύτη
έτσι κι εγώ
την ώρα που
εσύ
εμένα
προσπάθησε να μην το αναγνωρίσεις
ξέχνα το αίμα του
ξέχνα το σώμα
και τάισέ με
τάισέ με στο στόμα

ΙΙ
Πότε σκηνοθετεί και πότε υποδύεται. Στα διαλείμματα τρώει.
Τυφλούται γαρ ο φιλών περί το φιλούμενον.

ΠΑΛΙΟΜΙΣΟΦΟΡΙΑ / Παπακώστα Όλγα

Βρήκα προχθές την Κατερίνα στο συρτάρι, μια κόκκινη κουκκίδα στὰ Φηρά
δίπλα στη Ρούλα και την Τόνια.

Διακοπές χωρίς εμένα ή εγώ χωρίς εκείνες το καλοκαίρι του ογδόντα εννιά.

Ο έρως εργαζόμενος ίδρωνε τα σεντόνια.

Τώρα κόβω την τράπουλα κι ανακατεύω τα χαρτιά

Ώστε ουδείς να μην γνωρίζει ποια είναι ποια.

Η μια παντρεύτηκε μ’ έναν ζωγράφο από το Εκουαδόρ και ζει στο Σαν Φρανσίσκο.

Η άλλη τυραννάει παιδάκια κι έχει όλα τα βινύλια των Beatles.

Η τρίτη πρόσφατα με καταράστηκε.