Μάριος Αγαθοκλέους: Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός.

ΙΚΕΣΙΑ

Εμένα που ταπεινά σου προσφέρω
τα ποιήματα μου
ελέησέ με
χάρισέ μου
μια στιγμή στην αιωνιότητα
μια λεπτομέρεια του κορμιού σου
και σώσε με
από τη φρικτή δουλεία της γραφής.

**

ΔΥΟ ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΛΑΤΕΙΑ

I
Τη μάνα μου
θα μπορούσα να την κλείσω
σ’ ένα γυάλινο κλουβί
και να αφιερώσω την υπόλοιπή μου ζωή
στα δικά της θελήματα.

II
Το χέρι σου μάνα
γεμάτο ρόζους
και σαν με χαϊδεύεις
βαθιά με πληγώνεις.

Η ΑΝΕΛΕΗΤΗ

 

Στα πόδια σου
κατάθεσα τον εαυτό μου
και συ
αδικαίωτο με αφήνεις.

Η δικαιοσύνη σου
είναι σκληρή
και τιμωρεί
όποιον σε ποθεί
χωρίς την άδειά σου.

Στην κόλαση καταδικάζεται
του ανικανοποίητου
να γράφει
γελοίο κέρδος
ποιήματα

για σένα;

**

Ο ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ

 

Αυτά θα τα κρατήσω για μένα.
Σ’ ανθρώπου μάτι δε θα εκτεθούν
μα προπαντός σ’ ανθρώπου λογική.

Γι’ αυτό και δε με βλέπουν που τ’ απλώνω,
τις νύκτες χωρίς φεγγάρι,
στο σκοτεινό μου δωμάτιο.

Κανένας άλλος ας μην πληρώσει
γι’ αυτά που έφταιξα, πάρεξ εγώ.

Διπλοκλειδώνω λοιπόν από μέσα
κι ανοίγω στον τοίχο τα μάτια μου.

**

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

 

Όταν είμαι μαζί σου νοιώθω θαυμάσια.
Χωρία να πιω καν την παγωμένη μου μπάρα
λύνεται η σφιχτή μου γλώσσα
δραπέτης δειλίας εξελίσσομαι
κι αιχμάλωτη σού παραδίδω
την κουζίνα των μυστικών μου αισθημάτων.

**

ΦΘΙΝΟΥΣΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

Με ιστορίες διαστελλόμενες
μάχεται απεγνωσμένα
να αναρριχηθεί στο ενδιαφέρον
βαριεστημένων συνδαιτυμόνων.

Η υποψία της φθοράς τον πεισμώνει
και διηγούμενος οδηγείται

εκεί
όπου πια
δεν μπορεί

να υποχωρήσει με αξιοπρέπεια.

**

ΕΛΛΕΙΠΕΣ ΣΧΕΔΙΟΝ ΥΓΕΙΑΣ

Πέρασε κι αυτό στα ψιλά
της καθημερινότητας.
Ο χρόνος
είναι ο καλύτερος γιατρός.
Εκεί που ακόμα συνεχίζεται
η διαρροή λύπης
είναι στις χαρές του σώματος.

το παράπονο

Αγαθοκλέους Μάριος 

Τα φώτα που τρεμοσβήνουν στο βάθος,

οπωσδήποτε δεν είναι η «Νήσος τις έστι»,

όπως θα την αναγνώριζαν αμέσως

οι ευφυείς φιλόλογοι

και οι ευτραφείς κτηματομεσίτες.

Όμως το παράπονο που επιπλέει

στις λίμνες των ματιών,

είναι απόλυτα δικαιολογημένο.

Γιατί δεν είναι μόνο τα συρτάρια

που έχουν γεμίσει μυστικά,

είναι και το σώμα που αλλάζει.

Όταν θα ξανασυναντηθούμε

στο τέλος αυτού του λειμώνα στο νησί,

η ανομβρία θα μου έχει σκληρύνει τις παλάμες

και θ’ αποφύγω να σε χαϊδέψω τρυφερά.

Η γυναίκα με τα μαύρα

 Αγαθοκλέους Μάριος 

Όλα λοιπόν μπορεί να συμβούν.

Και νά’ με που την συνοδεύω

τη γυναίκα που έχω ποθήσει πιο πολύ

στο σκοτεινό δωμάτιο.

Μαύρο πέπλο της καλύπτει το πρόσωπο

και μαύρο φόρεμα το κορμί.

Είναι η χήρα των απόντων.

Τι θα ήμουν κι εγώ αν δεν την γνώριζα

παρά ένας απών των αισθημάτων μου

ανυποψίαστος την απουσία μου.

Τώρα οι λεπτομέρειές της

μου υγραίνουν τις νύκτες

κι ο πόθος μου αλλάζει το μυαλό.

Στο αύταρκες Ένα κατατείνω.

Ούτε Κερύνεια, ούτε Αμμόχωστος.

Άπτερος λύπη (ένα ποίημα )

Αγαθοκλέους Μάριος 

Καθότανε στην άκρη της

και αυλάκωνε κύκλους

στους υγρούς κόκκους.

Του φώναζε

"Τι κάνεις;"

Λες και δεν ήξερε

πως του λείπει

 και η λύπη του

είναι χωρίς φτερά