ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ της Λυγερής Ζωχιού

 

      Πίνακας της Λυγερής Ζωχιού 

 
Τέχνες…
Η αγκαλιά του Θεού
 
Η αλήθεια είναι ήσυχη
και το ψέμα φωνάζει, θαρρώ
 
Η συνέπεια των εποχών
που απουσιάζει…
 
Να μην ξεχνάμε τις λίγες όμορφες μέρες
 
Την αλήθεια μόνο μπόρεσα
με το τίποτα που είχα στα χέρια μου
 
Η δυστυχής ανταμοιβή της εργασίας
 
Δανεικά…
Τα βουνά, οι θάλασσες, τα σύννεφα
Όλα…
 
Το εσωτερικό φως καλύτερα
που δεν έχει σκιές…
 
----------------------------------------
 

 

          Λυγερή Ζωχιού

         ……

Ένα θυμωμένο κύμα
σαν  την τελευταία ελπίδα
που πάλευε ν΄ανασάνει και μόνο εγώ άκουγα

          ..

Ας προσκυνήσουμε λοιπόν
τον πόνο του εφήμερου
κι ας ξεφορτωθούμε
τη σιγουριά μας
Έτσι…
Γιατί κάποιος
πάντα τυχαίνει
να κάνει  κάτι λάθος…
Στις όχθες του καλοκαιριού
θέλω ν΄αφήσω τη σκιά μου να ξεκουράζεται
από των άλλων εποχών τη βιασύνη

          …

Μια καρέκλα με φόντο τη θάλασσα…
Να ξαποστάσει το σώμα κι η καρδιά

          ….

Με το ανήσυχο μπλε της φθινοπωρινής θάλασσας
στα κλειστά μάτια

          …..

Ένα γαϊτανάκι φόβων
Που ταΐζεται από την καθημερινότητα των λαθών

          ……

Να αγκαλιάσω πάντα ήθελα
τις σκέψεις
που μες  στην καθημερινότητα έχουν ξεχαστεί…    
 
 
 
 
                                            Λ.Ζ.
 
 

Λυγερή Ζωχιού: Σκέψεις και [2] ποιήματα

 

 

Ω!

Παρακαλώ μην σβήσετε εσείς

Γλυκές

Των παιδικών των χρόνων αναμνήσεις…

 

Ποιήματα…

Μικρές κεκαλυμμένες προσευχές

 

Ο κόσμος

Θα έπρεπε να είναι γεμάτος

Από χαρούμενες νεραïδούλες και ευγενικούς πρίγκηπες

Θαρρώ…

 

Εκεί που βολεύονται…

Εκεί θα βρεις τις περισσότερες φορές τους ανθρώπους

 

Ο ήχος της σιωπής και του θανάτου

Ο ήχος του λάθους…

 

Μανιασμένος στροβιλοκοπούσε ο άνεμος

Έξω από το ασημένιο κουκούλι μου

 

Πόσο λίγος ο άνθρωπος

Σαν δεν αγαπάει…

 

Είναι σαν κάποιες μέρες η συννεφιά να είναι αρκετή

Κι ο ήλιος να περσεύει

 

Τότε…

Εγώ με τα γοργά βήματα της Αφροδίτης

Κι η μάνα μου με τα αργά του Κρόνου

 

Κι η ζωή συνεχίζεται με ό,τι έχει απομείνει

Και το συναίσθημα γυμνάζεται

 

Το χειροκρότημα είναι για φόβο…

Μη κι οδηγήσει σε μαλακό κρεβάτι

Κι όνειρα τρυφηλά…

 

Πονάει πολύ σαν σου ξεκολλάνε χρόνια ζωής

Για να κάνει τα κέφια της η ιστορία

 

Το καλοκαιράκι…

Πολύτιμο κολιέ κάτω απ΄το πουλόβερ του χειμώνα

Eίθε…

Ποτέ μη σβήσει η ανάμνηση της φτώχειας

και φτωχύνω

 

Τίποτα δεν θα γίνει αγαπητέ μου

Κανείς δεν θα έρθει εκεί πάνω

Αν δεν κατέβεις…

 

Είμαστε οι άνθρωποι

Που έχουν ανάγκη απ΄την παρουσία μας

 

Νομίζω συνήθως…

Οι αριθμοί οδηγούν στα χρήματα

και τα γράμματα στους επαίνους

 

 

ΠΕΣ ΜΟΥ
 
Πες μου τί βλέπεις;
Καθώς το βλέμμα σου αχόρταγο, θαυμαστερό
γλΙστρά γοργά από κανάλι σε κανάλι
αυτού του θαυμαστού τοπίου, του ξέγνοιαστου
κι από μεγαλειώδη κάστρα σε κήπους πλουμιστούς
Ολοφόρτωτους αρώματα, χρώματα και φροντίδα
Πλούτος και ομορφιά που δεν χορταίνεις
Πες μου τι βλέπεις;
Τις αλυσίδες και τα σκυφτά κορμιά
Τα δάκρυα και τον ιδρώτα
Τον πόνο που δεν βγάζει άχνα
Πες μου τα βλέπεις;

 

 
ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΛΑΖΙΟ ΟΥΡΑΝΟ
 
Στάσου εκεί
Ψηλά
Με όλο το γαλάζιο σου
Κουβέντα να πιάνεις με το βλέμμα μας
Βλέπεις πως σ΄αγκαλιάζει;
Και μην ξεχνάς τις μέρες της βροχής
Γοργά να ξαναντύνεσαι
το αγαπημένο χρώμα

Λυγερή Ζωχιού : Έξι[6]ποιήματα

 

ΕΛΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ
 
ΕΠΙΛΟΓΗ
 
ΜΙΑ ΜΕΡΑ
 
ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ
 
ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ
 
ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ
 
 
      --------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
ΕΛΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ
                                                                                             
 
Έλα
Να φτιάξουμε ένα ποίημα
Για να γκρεμίσουμε έναν τοίχο
Να χτίσουμε μια γέφυρα
Για να στολίσουμε το τίποτα
Να ξεγελάσουμε την έλλειψη
Ν α ξεσκεπάσουμε τον φόβο
 
Έλα
Να κάνει κόντρες η χαρά, η λύπη κι η ελπίδα μας
Ν'ανοίξει ένα παράθυρο στο φως
Να κλείσει η πόρτα στην ανία
Έλα, να φτιάξουμε ένα ποίημα
Να φτερουγίσει λεύτερο ένα περιστέρι
Να λαμπυρίσει μια σταγόνα δάκρυ
Να αποκτήσει νόημα η ανάσα μας
Να έρθει ολάνθιστη η άνοιξη
Ν'ανθίσει τ' αγριολούλουδο στην πέτρα
 
Έλα
Να ταξιδέψουμε όπου θέλουμε
Χωρίς να κάνουμε ένα βήματα
Να βγει η ψυχή τη βόλτα της να κάνει
Ήρεμη κι αλαφριά μετά να ξαποστάσει
Πάνω σε ένα σύννεφο ή σ' ένα αστέρι ...
 
 
 
 
 
 
                                                                        Λ.Ζ.
 
 
 
 
 
 
 
ΕΠΙΛΟΓΗ
 
(Όταν θα ακουμπάω στη νοσταλγία,
να μην ντρέπομαι)
 
 
Κι όταν με ρώτησαν
σαν τι μαχαίρι θέλεις να'σαι συ
του ψωμιού ή του θανάτου
είπα πως θέλω να'μαι του ψωμιού
γιατί μ'αρέσανε τ' αληθινά
κι αυτά θέλουνε τη ζωή
κι όχι τον θάνατο
 
Κι ας ήτανε βουνά ψηλά μπροστά
και άβυσσος τάφρος τριγύρω
 
Και βλέμματα παγίδες
 
Και σούσουρο ψευτιάς σερνότανε
πάτωμα γλιστερό
 
Και φίδια χόρευαν σφιχτά μ' αετούς
 
Διάλεξα τα στενώματα
το χώμα που ακούει και γιατρεύει
αν το σεβαστείς
κι ανηφοριές, κατηφοριές για σκηνικό
 
Μα και το βλέμμα που σηκώνεται στον ουρανό
κι απλώνει τη χάρη και τη λεύτερη ανάσα του παντού
 
Τί μ' έκοφτε;
 
Αφού κι η θάλασσα μου έκλεινε το μάτι από μακριά
μακριά άφηνα κι εγώ τις λίμνες και τους βάλτους
 
 
 
 
 
 
 
 
 
                                                                            Λ.Ζ.
 
 
 
 
 
 
 
ΜΙΑ ΜΕΡΑ
 
Μια μέρα
που δυσκόλεψαν λίγο τα πράγματα
και μου' βαλαν το δίλημμα
μου πήρε λίγο χρόνο είν' αλήθεια
 
Και σκέφτηκα πως είν' ανώφελο να ξεγλυστράς
να χάνεις την ψυχή σου
για να γλυτώσεις λίγη ανούσια ζωή παραπάνω
κι έναν ασήμαντο θάνατο
 
Κι όσο να'ναι
ένας μας πέφτει κι είναι κρίμα
να μην είναι καθώς πρέπει
κι άξιος λόγου
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
                                                                         Λ.Ζ.
 
 
 
 
 
 
 
ΤΗ ΛΙΜΝΗ
 
Σ' εγκλωβισμένα νερά ταξιδεύεις
κι αναρωτιέσαι γιατί δεν είναι θάλασσα
 
(Στο άδειο βλέμμα της συνήθειας)
 
 
 
Πώς να ζητήσεις απ' το φίδι να γενεί αετός
και ν' αποχωριστεί το χώμα του;
Πώς να ζητήσεις απ' το βαθύ σκοτάδι
να δώσει χώρο σε μια σπιθαμή φως;
Κι από τον βολεμένο νου να δώσει τόπο
σε μια σπιθαμή ελευθερία;
Ίδια περπατησιά και μαθημένοι δρόμοι το κατόπι
Πώς να πατήσεις νέα μονοπάτια
και καινούργιους δρόμους;
 
Σκουριά και φαγωμένα τα γρανάζια της μηχανής
και γερασμένοι οι επιβάτες
Οι καημένοι...
Ανυποψίαστοι και υποψιασμένοι
Αναμενόμενο και θλιβερό το έργο σ' επανάληψη
 
Χίλια μίλια μακριά η θάλασσα
Γύρω μονάχα λίμνη
Κι ούτε ένα βότσαλο να την ξυπνήσει
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
                                                                         Λ.Ζ.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ
(Η ξελογιάστρα)
 
 
Έτσι είν' η ζωή
 
Σε ξεγελάει μ' ένα απαλό αεράκι
Μ' ένα χαμόγελο μέσα στη συννεφιά της μέρας
Με ένα χάδι του ήλιου
 
Έτσι είν' η ζωή η ξελογιάστρα
 
Σε ξεγελάει μ' ένα καλοκαιράκι
Μ' ένα ουράνιο τόξο
Με μια παρέα όμορφες νότες
Μ' ένα κελάηδισμα
και μια αξέχαστη αγάπη
 
Γιατί η ζωή είναι ξελογιάστρα
και αγαπά όπου θέλει
και διαλέγει όποιον χορεύει στον ρυθμό της
και πολύ δεν περιμένει
 
Γιατί έτσι είν' η ζωή
και όποιον θέλει τον πιάνει απ' το χέρι
και τον μπάζει στα παλάτια της
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
                                                                           Λ.Ζ.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ
 
 
 
Να κάτσει κάποιος να δώσει λίγο χρόνο
Ν' ασχοληθεί λιγάκι με τα σύννεφα
Με το σκόρπισμα των ηλιαχτίδων πάνω στα πρόσωπα
Με το άγγιγμα της αγάπης στην ψυχή
Το απαλό αεράκι που διώχνει την άβολη ζέστη
Με του περίπατου τα ζευγαρωμένα βήματα ένα απόγευμα
Να κάτσει κάποιος να δώσει λίγο από τον χρόνο του
Ν' ακολουθήσει το πέταγμα του γλάρου το καλοκαιράκι
Το κύμα που δροσίζει την καυτή αμμουδιά
Ν'απλώσει την καρδιά του στο ηλιοβασίλεμα
Ν' αφουγκραστεί την ανάσα της άνοιξης
Ν'απλώσει το χέρι να χα'ι'δέψει ένα πεσμένο φύλλο
Ν' αποδεχτεί το λίγο του χωρίς απόγνωση
Ν'απλώσει με χάρη τη ζωή του στη ζωή
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λ.Ζ.
 

'6 ποιήματα' Ποίηση - Αφήγηση Λυγερή Ζωχιού

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ / Ζωχιού Λυγερή

 

Πίνακας της Λυγερής Ζωχιού 

 

 

 ***

Στην καταχνιά της ματαιοδοξίας

η αποτυχία φώτισε τον δρόμο

 

.

 

Όσο έχει γοργό βήμα ο άνθρωπος

μη τον φοβάσαι

Δεν θα πέσει

 

.

 

Όταν δεν είχε πια κανέναν

ένοιωσε πως έβγαλε ένα δέρμα παραπάνω

 

.

 

Το ίδιο μέρος

είναι αυτό που χθες δεν ήταν το ίδιο

 

.

 

Ανάμεσα απο δυό ποτάμια στήσαν την κάθε μέρα τους

Μα ήταν πολύ δύσκολο γιατί είχε πολύ χειμώνα στην ψυχή τους

 

.

 

Μνήμες φωτός κρατώ μόνο

 

.

 

Να χαρίζω τα βήματά μου

Όχι να τα δανείζω

 

.

 

Δεν είναι κακή η λεωφόρος

Είναι που τά'χει πολλά στο πιάτο κι έτοιμα

 

.

 

Σήκωσε ο θεός τα κύματά του

σαν άκουσε

πως δεν θα πήγαινε η ''κόρη'' του στη θάλασσα

 

Λ.Ζ.

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ KAI AΛΛΑ / Ζωχιού Λυγερή,

 

Πίνακας της Λυγερής Ζωχιού

 

 

 
Άλλα παπούτσια
κάνουν άλλα τα βήματα
και τ' άλλα βήματα
κάνουν άλλο το δρόμο
 
Λ.Ζ.
 
 
Eυτυχισμένος μεταφορέας
μετάγγισης φωτός
Που το σημαντικό προστατεύει
 
Λ.Ζ.
 
 
Ένα μικρό κομμάτι φως αφημένο μέσα μας
Να το κάνουμε κάτι ...
 
Λ.Ζ.
 
 
Ο σωστός δρόμος
είναι ο δικός σου δρόμος
 
Λ.Ζ.
 
 
Δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο
Ήταν απλά κάτι μοναδικό
 
Λ.Ζ.
 
 
Όμορφα ν' ανασαίνεις
χωρίς να παίρνεις τον αέρα κανενός
Λ.Ζ.
 
 
 
 
Οι ευκολίες είναι το δύσκολο
 
Λ.Ζ.
 
 
 
 
Μακριά απ' τη βουή του τίποτα
γεννιούνται όμορφες μελωδίες
 
Λ.Ζ.
 
 
Mικρές χορεύτριες της ρεματιάς
με τα κουρελιασμένα απ' τον βοριά φορέματά σας
Τον χορό σας παρακαλώ μην σταματάτε
 
Λ.Ζ.
 
 
Επίγειοι μικροί παράδεισοι
πεταμένοι εδώ κι εκεί
Μικροί εσείς παράδεισοι
Φτηνά χαλίκια
με ωραίο περιτύλιγμα
όμορφων πετραδιών
Αφήστε με στο μονοπάτι μου
 
Λ.Ζ.
 

''ΤΕΜΠΕΛΙΓΚ Το ξωτικό που όλο βαριόταν'' (σε γραφή Braille) της Λυγερής Ζωχιού

 

''ΤΕΜΠΕΛΙΓΚ

Το ξωτικό που όλο βαριόταν''

(σε γραφή Braille)

(Λιγα λόγια για την έκδοση αυτή)

 

O Tεμπελίγκ ...

 

Ένας μικρός παραμυθένιος ήρωας ανάμεσα σε τόσους άλλους του χάρτινου κόσμου των παραμυθιών που πάντα γεννιούνται για να μας πουνε τις δικές τους ιστορίες και να μας μεταφέρουν τις ιδέες τους, τα όνειρά τους και να μας ταξιδέψουν.

 Ο Τεμπελίγκ λοιπόν σκέφτηκε πως θα ήταν μιά όμορφη ιδέα να ταξιδέψει την μικρή του ιστορία και στα παιδιά που μπορούν να τον γνωρίσουν και να τον αγαπήσουν με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο.

 Μέσα από την γραφή Braille ο Τεμπελίγκ θα γίνει φίλος τους και θα μπορούν να παίξουν μαζί του με το Παιχνίδι Mνήμης με κάρτες που συνοδεύει την έκδοση αυτή καθώς και να ακούσουν την ιστορία του μέσα απο το CD που συνοδεύει την έκδοση επίσης.

 Μου έδωσε μεγάλη χαρά η προσπάθεια αυτή καθώς και το αποτέλεσμα της.

 Ευχαριστώ πολύ την Eθνική Ομοσπονδία Τυφλών για την βοήθεια στην πραγματοποίηση αυτής της έκδοσης.

 

Η συγγραφέας

Λυγερή Ζωχιού

 

ΚΟΜΜΑΤΙΑ / Ζωχιού Λυγερή

 
 
 

 
 
 

(Άπλωνε την ψυχή του σε κομμάτια

Na τα μοιράσει

Του ήτανε πολλά ή δεν του φτάνανε

Δεν καταλάβαινε ...)         Λ.Ζ.

 

 
 
 
Τον ουρανό ...
 
Όλο τον κοίταζε
Πως  απο κει κάτι καλό θα'ρθεί
ή οτι κάποιος θa γιάτρευε
την ανοιχτή πληγή του
 
Αδύναμη κι αθώα ψυχή
έρμαιο, φρούριο αφύλαχτο
Tέσσερις γκρεμισμένοι τοίχοι
γεμάτοι ζωγραφιές
 
Kάτσε φαντάσου ...
 
Κι ήτανε καλοκαίρι που να πάρει
Κι όλο έγραφε
λες κι ήτανε φθινόπωρο
ή χειμώνας ...
 
 
 
Λ.Ζ.

AΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ της Λυγερής Ζωχιού

 
 

 
 

Λίγη ησυχία παρακαλώ
Να αφουγκραστούμε την αλήθεια
 
Λ.Ζ.
 
 
Τάλαντο που εξαργυρώνεται
χάνει την αξία του
 
Λ.Ζ.
 
 
Πόσο
να απαλύνει τον πόνο
ένα ''Αν ...''
 
Λ.Ζ.
 
 
Πάντα
θα σχηματίζω την καρδιά μου
πάνω σ' ένα τζάμι
θολό και παγωμένο
 
Λ.Ζ.
 
 
Αυτές οι παλιές γυναίκες
θαρρείς κι αντέχανε τα πάντα
Λ.Ζ.
 
 
 
Aχνάρια όταν βρω
θα ψάξω το δρόμο που ανοίξανε
Και ας χαθώ
Λ.Ζ.
 
 
Αυτός ο ήχος της σιωπής
και των υπόγειων κραυγών
που ακροβατούν κι ελπίζουν
Η πόλις εάλω ...
Λ.Ζ.
 
 
Ποτέ για πάντα τελικά
Μόνο για όσο ...
Λ.Ζ.
 
 
Στους άνεργους καιρούς
τρέχει η ζωή
να κάνει τις υπερωρίες της
Λ.Ζ.
 
 
Kορφές ...
περήφανες μοναχικές κυράδες
Λ.Ζ.
 
 
Σαν θες να δώσεις
το πώς ειν΄το λιγότερο ...
Λ.Ζ.
 
 
Aυτά τα μάτια ...
Γεμάτα άδεια βλέμματα ...
 
Λ.Ζ.
 
 
Άμα δε σε κυνηγάει κάτι μέσα σου
Κανένας δε σε κυνηγάει
Λ.Ζ.
 
 
Καθένας φωνάζει ένα όνειρο
κι όποιος ακούσει
Λ.Ζ.
 
 
Αθάνατα δεδομένα
Θνησιγενή καθημερνά
Λ.Ζ.
 
 
Όταν απέχει κανείς απ' τα ''μικρά''
και βλέπει την μεγάλη εικόνα
δεν υπάρχει θάνατος
Λ.Ζ.

AΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ : Λυγερή Ζωχιού

 

 

Κάποιες στιγμές

 

θα ήθελα να σκορπιστώ

 

χίλια κομμάτια γαλανού ουρανού

 

πάνω από μια καλοκαιρινή θάλασσα

 

Λ.Ζ.

 

 

Μην κάνεις πως δεν βλέπεις την αστραπή

 

Λ.Ζ.

 

 

Εκείνες οι καμπάνες της εκκλησίας

 

ήταν σα να καλούσαν σε επανάσταση

 

Λ.Ζ.

 

 

 

Πάθος είναι

 

να μην μπορείς χωρίς

 

Λ.Ζ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Έντιμοι με το συναίσθημα

 

Και να ταιριάζουνε οι δυό

 

Να τρέχουνε προς την ίδια κατεύθυνση

 

Κι όχι ο ένας γύρω απ' τον άλλο

 

Λ.Ζ.

 

 

 

Ένα υπέροχο ημερολόγιο

 

Χωρίς ημερομηνίες ...

 

Λ.Ζ.

 

 

 

Να σε ξέρουνε με τ' όνομά σου

 

Τότε ίσως ...

 

Μάθουνε τι έχεις στο κεφάλι σου

 

Λ.Ζ.

 

 

 

Το τέλος της έμπνευσης  ...

 

Το τέλος του πόνου

 

Κι ο θάνατος

 

Λ.Ζ.

 

 

 

 

 

 

 

 

Θέλω να δω

 

πόσο μακριά μπορεί να πάει

 

όλο αυτό

 

Λ.Ζ.

 

 

 

Τους ανθρώπους σήμερα

 

τους διακατέχει μια λανθάνουσα

 

αίσθηση παντοδυναμίας

 

Κι ένας αδιόρατος φόβος

 

να προλάβουν

 

να ζήσουν την ματαιότητα

 

Λ.Ζ.

 

 

 

Απο μικρή θυμάμαι

 

αγαπούσα τους ανθρώπους

 

που πατούσαν γερά

 

τα πόδια τους στα σύννεφα

 

Λ.Ζ.