Εφέτος / Γκούμας Γιάννης

 

Τα όνειρα είναι προνόμια άνευ σημασίας,

η αθλιότητα της ζωής έχοντας καταπιεί

όποια καλοσύνη.  Είμαι ένα ζωντανό μοντέλο μοναξιάς.

Σκιαγραφημένα σε συννεφιασμένο φόντο Απριλιάτικου ουρανού,

ένα σμήνος πουλιών μοιάζει με στοιχεία στίξης.

Κάτω στον κήπο τα δύο ματάκια μιας αδέσποτης γάτας

κοιτάζουν προς τα πάνω προσπαθώντας να μου ρίξουν

μια ματιά και να απηχούν τη λάμψη της επιθυμίας τους.

Εφέτος, το Πάσχα, την Κυριακή, 16 Απριλίου, θα γιορταστεί

μαζικά (σεκταριστικά) από τους Ορθοδόξους,

Καθολικούς και Προτεστάντες.  Δεν ξέρω πώς πρέπει

να εκπληρώσω τη γυμνή μου ύπαρξη.  Πέρσι κοίταξα

αλλού. έχοντας αφεθεί να είμαι ο εαυτός μου.

Και η απόλυτη σιωπή δεν είναι και τόσο σουρεαλιστική

ώστε να μην με καταλαβαίνει.  Δεν έχω παρά

μια φωνή, αλλά ως ποιητής πρέπει να ψάξω

τις λέξεις να την ντύνω, λέξεις που όλοι

να παίρνουν το κολάι.

Νεραΐδα του δειλινού / Γκούμας Γιάννης

Όταν ο ήλιος γείρει
Και πριν το φεγγάρι ανατείλει
Βγαίνει η Νεραΐδα του δειλινού
Τα ολόχρυσα μαλλιά της λαμποκοπούν
Ήλιος γίνονται και φεγγάρι
Της νύκτας σταματούν το σκοτάδι
Στα γαλανά της μάτια
Τις νύκτες κοιμάται ο ουρανός
Απ’ τα φιλήδονα χείλη της
Μια ανάσα δροσιάς
Γίνεται καλησπέρα
Διαβαίνει το γεφύρι και χάνεται
Πριν το φεγγάρι ανατείλει
Η λάμψη της κρύβεται στο όνειρο
Γλυκιά γίνεται προσμονή
Του άλλου δειλινού

ΟΧΙ

Απεχθάνομαι τον πόλεμο
Μα πιότερο απ’ όλα
Απεχθάνομαι το φασισμό
Τα ζύγιασα τα πράματα
Κι’ ΟΧΙ είπα στο φασισμό

Έρωτας / Γκούμας Γιάννης

Όταν πλημμύρισες
Τη σκέψη μου
Δεν άφησες χώρο
Για τίποτε άλλο

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Να ένα ρόδο, το ρόδινο του ονόματός του.
Το άρωμα να νοηματοδοτεί την σιωπή.
Δίνοντάς το, προσθέτω λίγα ακόμα δευτερόλεπτα
ως απόδειξη πως κάποτε ήμουν εδώ.

Γιάννης Γκούμας

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ

του Γιάννη Γκούμα 

Ξυπνητήρι καταρροϊκό,

παντόφλες σε ετοιμότητα για τα πόδια,

ουρανός με γκρι τσόχα καλυμμένος.

Εμφανίζω το πουλί μου στον ηδονοβλεψία καμπινέ,

συνιστώ το πρόσωπό μου στο ξυράφι,

και αφήνω τον κόσμο να συμπυκνωθεί στ’ αυτιά μου.

Η ζωή μου είναι το μόνο δώρο που είναι δικό μου να κάνω

σ’ αυτό τον καταναλωτικό εγωισμό των ανθρώπων.

Συγγνώμη για την ποιητική αδεία, αλλά εάν απελευθερώσω

τη λαβή μου σχετικά με το ποιος είμαι, θα αφανιστούν όλοι.

πλένω

Πλένω τα πιάτα
που έπλενε η μητέρα μου
και η μητέρα της πριν απ’ αυτήν.
Τα σκουπίζω καλά καλά
και τα τοποθετώ πίσω
στο ντουλάπι.
Πηγαίνω στο παράθυρο
και γέρνω το κεφάλι.
Η παραλία πέρα γυαλίζει
σαν κολλητική ταινία.
Με λύπη σκέφτομαι: ποιος θα υπάρξει
να συνεχίσει τούτη τη δουλειά;

Τετάρτη σήμερα. Και τι;

Τα δέντρα μού θροΐζουν την «καλημέρα» τους

(κι ευχαριστώ το βοριαδάκι γι’ αυτό)

καθώς της κάμαρας το παντζούρι ανοίγω.

Και το πουκάμισο στην απλώστρα

κι αυτό λικνίζεται για να με χαιρετίσει.

Το ανταποδίδω κάνοντας πιπί,

να κρατώ με το δεξί αυτό που εντέλει

είναι η πραγματική μου αλήθεια.

Το ρολόι κάνει τικ-τακ διακριτικά

για ένα επίλογο στον πρόλογο

που παραμένει αφανέρωτος:

τι είδους άνθρωπος δεν ήμουν

και πόσο ήθελα να είμαι.

Ο καθρέφτης του μπάνιου

με αντικαθρεφτίζει ειρωνικά

καθώς ξυρίζομαι να είμαι το πρόσωπο

που δεν γεννήθηκα να είμαι.

Αυτό είναι όλο;

Κάτω στον κήπο

ανάμεσα στην ρουνική αλφάβητο φυτών

το διατονικό κράξιμο περιστεριών

μου λέει για το υπέρτατο μεγαλείο να πετάς.

Και στην άσχημη διάθεση που ήμουν

είπα: Ώστε αυτό όλο είναι η ζωή!

Ένας ασύνδετος ήχος που χάνεται

για πάντα! Ώστε οι ιδέες μου δεν είναι

παρά κρίκοι αλυσίδας, λεκέδες στο μυαλό.

Μια ακόμη μέρα θα μου αφήσει τις φωτογραφίες της

για το λεύκωμα μιας στιγμιαίας πραγματικότητας.

η επίσκεψη

Χτύπησε το κουδούνι της πόρτας.
Με καρδιά προβαρισμένη για τον ήχο,
βάδισα μέσα από πέπλα μνήμης
και άνοιξα την πόρτα σ’ έναν τέταρτο αιώνα
απουσίας, είκοσι-πέντε χρόνια ανακωχής
με πλάτη και μήκη.
Δακρυσμένοι πέσαμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.
Φιληθήκαμε, λες και φιλούσαμε εικόνα.
Σταθήκαμε μετά λίγο πίσω να δούμε πόσο νωχελικά
μεγάλωσαν τα χρόνια προς το τώρα.
Αυτό ήταν πράξη πρώτη. Πράξη δεύτερη θα μπορούσε να ’ταν
μια πρόβα τζενεράλε γδυσίματος, εάν το ρόλο που κάποτε παίζαμε
δεν τον σερβίραμε ως κρασί στα ποτήρια μας.

(Αυτή η χώρα μας εκμεταλλεύεται ......)

«Αυτή η χώρα μας εκμεταλλεύεται για να υπάρξει,
κι εμείς την εκμεταλλευόμαστε για να υπάρξουμε.
Είμαστε σαν μανταλάκια σε απλώστρα δίχως ρούχα.
Είμαστε ατρόμητοι σαν τον κεραυνό,
απειθάρχητοι σαν τον άνεμο,
ανεύθυνοι σαν τα πουλιά
που αφήνουν κουτσουλιές παντού.»