Ό,τι είχα για σένα στο δισάκι μου
το ξόδεψαν τα τρίστρατα
μαντεύοντας τα ξέφωτα που έρχονταν
σε σένα.
Κι εσύ επέστρεφες σαν κυνηγός τα ξημερώματα
σαν τον Νεάντερνταλ
με τα θηράματα
ανάποδα στη ζώνη κρεμασμένα.
Να ξεψυχούν των αηδονιών οι σπαραγμοί
σε κάθε μώλωπα
σε κάθε χτύπημα της μπότας.
Ο δράκος έγινες
και μόνο σκόρδο πια μυρίζεις. Το παραμύθι
το φονέψαμε.
Αν εξαιρέσεις τα κεντητά τραπεζομάντηλα
και τ’ αρραβώνα όσα χρυσαφικά
τίποτε άλλο,
μάνα,
δεν σου αξιώθηκα.
Τις μάνες ο κόσμος αποχαιρετά
με κοπετούς και βόγγους.
Με τα σανδάλια τα εξώφτερνα εγώ,
μάνα,
βουβή
σε κήδεψα.
Βραχνό πουλί, πάντα σε λάθος τόνο.
Όπως τα έλεγες
μάνα μου,
αποδείχτηκα.
Κοινωνικής μαθήσεως ανεπίδεκτη.
Κράτησα όλες τις κραυγές για τα ποιήματα.
Παράπλευρες ιστορίες,
μονόδρομες επιθυμίες που καταλήγουν
στο τίποτα και στα πάντα,
ίσως γιατί άθελα μας υφίστανται οι πιο όμορφες
ιστορίες ή τραγωδίες…
Κόψε λίγη από τη νυχτιά σου
να’ χω να σε ποθώ τα βράδια
σε υπνώδεις αγναντεύσεις της αφής
θα ‘ρθω να ξαποστάσω
σ’ εσένα που θεϊκά υπήρξαν
τα καλέσματά σου
χωρίς να το θελήσεις.
( Γι’ αυτό σου λέγω)
οι ομορφότερες ιστορίες
άθελά μας υφίστανται.
Χαλκιδική / Σεπτέμβριος 2004
Οι λέξεις αιωρούνται
σκόρπιοι στίχοι
σε κιτρινισμένα φύλλα τετραδίου
εικόνες σπασμένες
αινιγματικές
κάτι θυμίζουν
κάτι από το χτες
μπορεί από το τώρα
μια κούκλα πάνινη
μια κούνια με σχοινιά
κρεμασμένη
στη μεγάλη ακακία μιας αυλής
ποιας αυλής
ομίχλη
θολούρα
φωνές
εμβοές βασανιστικές
ακαθόριστες βοές
πρόσωπα αιώνια αγέραστα
άνοια
παράνοια
αέναο μειδίαμα
Παγωμένο οριστικά
Πληθώρα οι δοκησίσοφες και πολύγνωμες συμβουλές
σε προγράμματα, αρχές , αξίες και υποδείξεις
από ιθύνοντες του πνεύματος και δόκιμης σχολής,
από κρατούντες το κηρύκειο της προτροπής
να είναι οι μέρες μας ξέφωτο και ανοιχτό αγνάντι
στης ευτυχίας το σύνδρομο και της χαράς.
Αυτόκλητοι και σύστοιχοι ταγοί ιδεολόγοι,
τις εξουσίες νέμονται και την ισχύ κηρύσσουν
από του άμβωνος την ολκή και το θεωρείο,
μπροστάρηδες να φανούν σε δύσβατα μονοπάτια
κι εμείς ακόλουθοι και συναγμένο πλήθος
να τους θαρρούμε πρόκριμα στις επιλογές μας.
Πυκνή η καθημερινότητα από ονόματα και ιδέες ,
οι αυθεντίες ευδοκιμούν σε ομόλογους θιασώτες
με νεύματα χαιρετισμούς και πειθαρχίας λόγια,
να έχει η απλωμένη ομήγυρη επιλογές και ευθύνες
σε δήθεν αυτοδίδακτες χρήσεις και εμπειρίες,
βεβαίωση ομαδικού συλλογισμού και σωφροσύνης.
Αδέκαστοι ειδήμονες και λαοπρόβλητοι αρχηγοί,
δικάζουν την ευτέλεια και την προσαρμογή
σε θέσεις δουλοπρέπειας και τυφλής υπακοής,
με υπαινιγμούς, εξάρσεις και υπερβάσεις
να είναι οι επιλογές μας ρήτρες αυτοτελείς,
γράφημα προσωπικό και ολοκλήρωσης σκοπός.
Περιχαρή τ’ ακούσματα για τις κρυφές αλήθειες
αμφίδρομο το αναρώτημα στην αίσθηση του αγαθού,
να υψωθεί η σύμπτωση σε ταύτιση του λογισμού,
αισθήματα να αφομοιωθούν στη γνώση και την πίστη
να είναι οι επιλογές μας θέλημα διαπροσωπικό
κι ομόσπονδης αυτογνωσίας προσήκον γνωμικό.
Λυπάμαι τα ποιήματα,
που κάθονται οκλαδόν στα άσπρα σκαλοπάτια των Εκκλησιών,
στα βρώμικα πεζοδρόμια των πόλεων,
έξω από τα πολυσύχναστα καταστήματα,
γυρολόγοι στα απόμακρα χωριά και στις λασπωμένες συνοικίες,
με τους νηστικούς στίχους υψωμένους να ικετεύουν,
έναν επιθετικό προσδιορισμό, ένα καλολογικό στοιχείο,
ένα κόμμα, μια τελεία, μια ξεχασμένη απόστροφο,
μια λύση στο αδιέξοδο, μια μυστική φωλιά στον ποιητή κι έναν θάνατο.
Λυπάμαι εκείνα τα ποιήματα,
που δεν βλέπουν, δεν θέλουν να δουν,
δεν ακούν, έχουν σπάσει οι σάλπιγγες,
στηρίζονται σε ξύλινες πατερίτσες,
κάμνουν τους ανάπηρους.
Ακρωτηριασμένοι στην ψυχή
γεμίζουν με συγγνώμες και ευχολόγια τις ημέρες τους,
σαλιαρίζοντας πάνω από τους πληγωμένους ήχους των κερμάτων.
Κέρβεροι που φιλούν τους γυμνοσάλιαγκες των κύκλων της ποιήσεως.
Τι να τα κάμω αυτά τα ποιήματα;
Ελεεινά και τρισάθλια κουρέλια,
διπλά πλυμένα, απλωμένα ρετάλια στους ιστούς αραχνών,
σκεβρωμένα οστά που εκλιπαρούν ανάνηψη
των ανεπαρκών λόγων, των χαλαρωτικών εικόνων,
των απροσάρμοστων ήχων.
Να λοιπόν ένα πουλί, ένα νηστικό πουλί,
να μια μέλισσα, μια θυμωμένη μέλισσα,
ένα μαύρο χελιδόνι·
ένα μαύρο χελιδόνι,
είναι πάντα ένα μαύρο χελιδόνι που φέρνει την Άνοιξη.
Πάνω από τη φωλιά των ποιημάτων,
παίζει με τους τόνους, τα ουσιαστικά και τα επίθετα.
Παίζει με τους επαίτες, τους ληστές, τους δωρητές.
Παίζει με τη θάλασσα, το ποτάμι, τη λίμνη και το έλος.
Παίζει με τη ζωή, παίζει και με τον θάνατο.
Κλωτσάει τη σφαίρα να γίνει πάνινο τόπι στα πόδια ενός ποιήματος.
Ανοίγει μια κονσέρβα, μαχαίρι για την αυτόχειρα μνήμη μας.
Κι ακόμα λυπάμαι για τούτα τα ποιήματα.
Λίγα ξέρω για τη στίξη και τη μυστική συμφωνία του ποιητή.
Τέλος,
ύστερα από τη σταύρωση, δεν ξέρω αν είναι λάθος
η ανάσταση των ποιημάτων με αντίδωρο το ερωτηματικό.
Με τον απρόσμενο θάνατό του,
άλλαξε με μιας και τις καθημερινές συνήθειές του.
Δεν λαχταρά το φαγητό που του έδινες,
δεν ξεδιψά στο νερό που έχυνες στο πήλινο,
δεν κλωθογυρίζει από χαρά σαν έφτανες στη ξώπορτα,
δεν μυρίζει τις οσμές του κόσμου από την αγκαλιά σου,
δεν ψάχνει άλλο σκαμμένο πρόσωπο να δίνει το φίλημά του.
Μέρα και νύχτα κάθεται πάνω από το μνήμα σου.
Σέρνεται στο χώμα να σε γευτεί,
Ν’ ακούσει τη φωνή σου.
Ψάχνει τα δάκτυλά σου,
χώνεται κάτω από τα λουλούδια και τα στεφάνια
και σιωπά.
Η σιωπή τώρα
είναι ο πιστότερος φίλος του.
Μόνο κάπου – κάπου βαθιά μέσα στην άμπωτη της λύπης
ξεφεύγει ένα αλύχτισμα σαν στεναγμός θανάτου.
Με το μολύβι σβήνει ένα φως.
Έρχεται θάνατος
και σε τυλίγει σαν ένα πελώριο δένδρο με κίτρινα φύλλα.
Δεν στοχάζεται, πλην των άλλων
που θα φωνάξουν με δύναμη
και θα πούνε: Αθάνατος,
καθώς ένας μικρός λεμονανθός θα σβήνει.
Είναι ο Χειμώνας που λιώνει στη ζωή,
κι ανθίζει η Άνοιξη.
Η προσμονή σέρνεται με το φίδι
ανάμεσα στους στίχους του ευαγγελίου.
Είναι το ίδιο φίδι που μας έδωσε τη ζωή να τη ζήσουμε
και εάν προλάβουμε να ρωτήσουμε, λέμε: τη ζήσαμε;
Κι εσύ ζήτησες για μαξιλάρι το μπράτσο μου
και μέσα στο στρατσόχαρτο το όνειρό σου
σύννεφο να στάζει.
Η κραυγή σου πορεύεται,
καθώς το ατσάλι σπάει τη σιωπή
και το μαύρο τη γεύεται.
Το μάτι μου κλείνει σαν πόρτα,
σαν παραθύρι με πόμολο μια πένα
κι απλώνεται στις λιάστρες να το ξεράνει ο άνεμος.
Μέσα στο μέτρο σκάλισες την καμαρούλα σου,
σε διάφανο βάζο η στάχτη κι ένα γαρύφαλλο
στην κεφαλή.
Τότε δεν μπορείς να αποφύγεις τον μέλλοντα.
Ναυαγός στη γραμμή του θανάτου,
μ’ ένα μολύβι κουπί ως πού να φτάσεις;
η θάλασσα έβραζε, ωμή όπως πάντα
βαριά ανέπνεε κι αργά στον παφλασμό της
άφριζε και ξάφριζε και παλλόταν ρυθμικά
όπως πάντα
και μέσα στην κοιλιά της πράγματα πολλά
καρέκλες καναπέδες και φωτιστικά
γράμματα αιωρούνται, επιπλέουν νυχτικά
κρεμάστρες, Βιβλία, κουκλάκια παιδικά.
Λουλούδια βαλσαμωμένα απ’ την αλμύρα,
χέρια
Μέχρι να βουλιάξεις ειν’ το θέμα
Μέσα στις άλλες τέχνες
ξεχωρίζει η ποίηση
είναι τέχνη υψηλή
καθώς τις πίκρες εκφράζει
του λαού και τα όνειρα,
ο πόνος του ποιητή
και τα συναισθήματα
απ’ αυτόν ξεκινούν
και κτήμα γίνονται κοινό
όλων των ανθρώπων
όσων έχουν ανοιχτή την καρδιά τους
για να τη δεχτούν
της ποίησης τα άνθη
και το βάλσαμο της ψυχής
που αυτή δίνει
γι’ αυτό η ποίηση
είναι ξεχωριστή
μέσα στις άλλες τέχνες.
Μέτρησα πάλι
τα χρόνια που έχουν φύγει
και τα βρήκα δέκα έξη
ο χρόνος
δεν τα γιατρεύει όλα
οι πληγές και το κενό
υπάρχουν πάντα
αν και λίγο μαλακώνουν
η αγάπη της μάνας
η σοφία του πατέρα
λείπουν πάντα
η ζεστασιά στο σπίτι
το γονεϊκό χάδι
μια κουβέντα
που σε ενθαρρύνει
και σε δυναμώνει
όλα αυτά χάθηκαν
δέκα έξη χρόνια πριν.
Κάποιοι κερδίζουν τη ζωή
με κόπο και ιδρώτα
κάποιοι απολαμβάνουν
τα αγαθά
πίσω απ’ τα μεγάλα γραφεία τους
ο καιρός περνάει
τα χρόνια εναλλάσσονται
έρχονται χειμώνες
κι ύστερα καλοκαίρια
οι εργαζόμενοι απλώς επιβιώνουν
OL τρανοί θησαυρίζουν
αυτό θα γίνεται
όσο οι μικροί θα δέχονται
τη μοίρα τους
μέχρι να καταλάβουν
τη δύναμη του αγώνα
τη δύναμή τους
σαρώσουν την αδικία
και φέρουν τον Παράδεισο
επί της γης.
Ανεπαίσθητα,ανάμεσα από ψυχικές ισορροπίες
και πνευματικές ωριμότητες,
τον προσπέρασε ο σύμμαχος χρόνος
κι έμεινε έκπληκτος να παρακολουθεί
διαψεύσεις ομολογιών και βεβαιοτήτων,
αποκαθηλώσεις προσδοκιών και οραμάτων
με ανακόλουθες σκέψεις και βηματισμούς,
για τα ανεκτίμητα προσιτά και εφήμερα.
Με μιαν ανεπιτήδευτη νηφαλιότητα,
ως ανάγνωση και παραδοχή της αδυναμίας
να προλάβει ως συνέχεια το αύριο
και να θητεύσει σε δοκιμασμένα σχήματα
και συνάγωγες προοπτικές,
στάθμισε συνεπέστερη την αποδοχή
της μελαγχολικής αισιοδοξίας
από την επινόηση μια ανακομιδής.
Και ήχησε παρήγορα η πίστωση του χρόνου,
να μην είναι ο γλιτωμός επιστροφή
και η φυγή παραίτηση κι οδύνη,
αφού της ζωής τα όνειρα περισσεύουν
γι’ ακόμη μία θύμηση,ψυχής δημιουργία,
γι’ αποζητήσεις που λογιάστηκαν αυθαιρεσίες,
στ’ αδίδακτο της αρχής, στ’ αστάθμητο του τέλους,
μικρός ο κόσμος κι όμορφος στην ταπεινότητά του.
