Να τελειώνουμε

Είν’ ένας τάφος

που χάσκει μες τον ύπνο μου.

Στο πλάι με το φτυάρι του

ο νεκροθάφτης.

Αντε, μου λέει,

να τελειώνουμε!

....Κάθε μέρα που περνά....

Κάθε μέρα που περνά
μαζεύω και περισσότερο.
Λιγοστεύω, λιγοστεύω

ώσπου θα γίνω
η μαύρη κουκίδα

κλείνοντας τη μικρή μου πρόταση.

~~~

Είσαι εδώ
για να με προστατεύεις:
να εμποδίζεις τις σκιές να δράσουνε,
το θάνατο
να γίνει τρέλα.

Απόγευμα προς βράδυ (απόσπασμα)

Διαβάζοντας ένα νέο ποιητή


Λιτοί,
και υποβλητικοί οι στίχοι του.
Μπροστά τους οι δικοί μου ωχριούν.
Μου λείπει το θάρρος να τους παινέσω.

Ευθύνεται και η ποίηση

Πρέπει να ευθύνεται και η ποίηση
για τις ευκαιρίες που έχασα-
που δε μ’ αγάπησαν
δε με κατάλαβαν.
Πρέπει να ευθύνεται και η ποίηση
για όλα αυτά-
γι’ αυτή την απομόνωση.

Ο χρόνος φοβερός

Δεν αστειεύεται, νέε μου, ο χρόνος.
Ούτε πού θα το καταλάβεις
πώς θα βρεθείς “εκτός ζωής”.

Τίποτα πάνω του δεν προδίδει

Αντιμετώπιζε τις Κυριακές με ποιήματα.
όσο για τις υπόλοιπες ημέρες της βδομάδας
εργάζονταν
όπως και συ.

Ευγνωμοσύνη

Χρωστώ
ένα μεγάλο “ευχαριστώ’
στις λέξεις.
Ας είναι καλά.
Έδωκαν στη ζωή μου νόημα.

Το κομπολόι

Αποφάσισα να κόψω με την ποίηση,
κι όπως αυτοί
που βγαίνουνε στη σύνταξη,
αγόρασα κομπολόι.
Το μόνο που κατάφερα,
ν’ απασχολώ τα χέρια μου

Λάσκαρης Χρίστος (μικρό βιογραφικό)

Ο Χρίστος Λάσκαρης είναι σύγχρονος Έλληνας ποιητής.
 

Γεννήθηκε στο Χάβαρι Ηλείας το 1931 και από μικρή ηλικία έχει εγκατασταθεί στην Πάτρα. Το 2007 βραβεύτηκε  με το διεθνές Βραβείο ποίησης Καβάφη από το Ινστιτούτο Μελετών Ανατολικής παράδοσης Μοχάμεντ Άλι του Καΐρου. Πέθανε την Τετάρτη 11 Ιουνίου 2008 στην Πάτρα σε ηλικία 77 ετών.

Βιβλία του

• Απόγευμα προς βράδυ , έκδοση Γαβριηλίδης ,
  
• Δωμάτιο για έναν ,έκδοση Γαβριηλίδης ,
• Ποιήματα,(1978) , έκδοση Γαβριηλίδης , 
• Να εμποδίσεις τις σκιές ,(1982), Έκδοση Διαγώνιος
• Να τελειώνουμε,(1986) , έκδοση Διαγώνιος 
• Σύντομο βιογραφικό,(1991) , έκδοση Διαγώνιος ,
• Ποιήματα,(1995), έκδοση Μπιλιέτο ,
• Τέλος προγράμματος,(1997) , έκδοση Μπιλιέτο , 

Όλοι κοιμούνται

Και επιμένει η αυγή τα χρώματά της να προσφέρει
στους κοιμισμένους
απ' το βουνό προβάλλοντας,
και το αηδόνι το τρελό το τραγούδι του
κι η θάλασσα που παφλάζει στα κανάλια,
τον καημό της.
Όμως,
χέρι κανένα
το παράθυρο ν' ανοίξει δε σηκώνεται,
καμιά ψυχή να κρεμαστεί,
κανένα όνειρο
μες στη δροσούλα να βουτήξει.
Όλοι κοιμούνται.
Δεν ξαγρυπνάει πια κανείς.

Αντίσταση

Το ακατόρθωτο επιχειρεί η ψυχή
σ' αυτή τη ζωή
της πολυκατοικίας.
Τη μέρα
αντιστέκεται στο ασανσέρ,
το βράδυ στις τηλεοράσεις.
Και τα μεσάνυχτα
-που εξαντλείται ο θάνατος-
πληγώνει τα φτερά της στο φωταγωγό
για λίγο παιδικό φεγγάρι.

Φύρανε το ποτάμι

Φύρανε το ποτάμι
και οι ιτιές ξεράθηκαν
διώχνοντας όλα τα πουλιά.
Θυμάσαι το νερό γυναίκα;
Ήταν τα μάτια μας π' αδειάσανε.
Τώρα,
μείναμε μόνο εγώ
και συ
και τούτο το πανί
που σε βοηθάει να ξεσκονίζεις.
Λοιπόν, ξεσκόνιζε.
Σε λίγο θα φανούν οι ξένοι.

Θα μιλήσω γι' αυτούς

Θα μιλήσω γι' αυτούς
που δεν εγνώρισαν ποτέ τον έρωτα,
για όλους όσους πλάγιαζαν
το βράδυ μ' έναν ίσκιο,
που ένα φιλί
δε δρόσισε τον ύπνο τους,
δεν έσταξε στο στήθος τους
κανένας λόγος,
μόνο μια γεύση ερημιάς,
στα χείλη τους.
Γι' αυτούς θα πω,
που έζησαν σαν τις φρυγμένες στέρνες,
ολάκερη ζωή.

Θα κατεβαίνεις σκάλες

Θα κατεβαίνεις σκάλες,
κάθε πρωί θα κατεβαίνει σκάλες.
σαν άγαλμα προς τη θυρίδα για το εισιτήριο θα προχωρείς
κι ύστερα στην ουρά
-πάντα σαν άγαλμα-
που μες στο μάρμαρό του ονειροπολεί,
θα στέκεις.
Στο τραμ
πιασμένος στη χειρολαβή θα ταλαντεύεσαι
με το κεφάλι μες στη λύπη κρεμασμένο.
Στον Πειραιά,. η πρωινή ομίχλη θα σε πνίγει
και στο γραφείο οι συνάδελφοι.
Και θα ραγίζεις
και στα δυο η πέτρα σου θα σπα
καθώς απ' το παράθυρο στην προκυμαία θα κοιτάς
το πλοίο που ξεμάκρυνε-
σφυρίζοντας μες στην ψυχή σου.

Ελπίζουμε του χρόνου

«Του χρόνου», έγραφε, «αν είμαστε καλά
θα έρθουμε για λίγες μέρες να σας δούμε».
Μα πάντα κάτι τύχαινε κι ανέβαλλαν:
κάποια από κείνες τις δουλειές,
που δεν περιμένουνε.
«Ελπίζουμε του χρόνου, πρώτα ο θεός»,
ξανάγραφε.
Όμως διέκρινες κάποια παραίτηση,
πως είχε κουραστεί,
πως είχε κι ο ίδιος αρχίσει ν' αμφιβάλλει.

Στην κλινική

Την ετοίμασαν και με φώναξαν να ασπαστώ.
ήταν ένα δωματιάκι στο υπόγειο της κλινικής
καμωμένο για την περίσταση.
Ξαπλωμένη σ' ένα μαρμάρινο πάγκο,
μου φάνηκε πως κοιμόταν.
Τόσο είχε γαληνέψει.
Καθώς την κοίταζα μες στο καλό της φόρεμα
τη θυμήθηκα στο χωριό Κυριακή
που πηγαίναμε για την εκκλησία.
Τι γυρεύαμε σ' αυτό το υπόγειο!
«Μάνα», τραύλισα,
κι αναλύθηκα σε λυγμούς.

Νοσταλγία

Εκείνο που θα μ' ευχαριστούσε σήμερα είναι να άκουγα
ένα ευτυχισμένο ποίημα:
δυο λόγια για το Μαστραβίνη που εμέθαγε,
το Νώντα Ντάναση.
Βαρέθηκα να λένε όλο για την καταπίεση,
για οργισμένους νέους
και την εποχή μας.
Πεθύμησε η ψυχή μου λίγο Τραπαλόγιαννη,
το Ντούλο το μουγγό
να δέρνει μες στη νύχτα τη γυναίκα του,
και το Γκλανγκλάν τον ψειριασμένο.

Μέρες του '50

Επιστροφή σε χρόνια φτώχειας:
ασπρόμαυρη ζωή,
γεμάτη αξιοπρέπεια -
πού η σημερινή υπερπληθώρα.
Οι απολαύσεις μας λιτές:
κάνας Καβάφης,
κι αυτός δυσεύρετος.

Τα μεγάφωνα

Τρέφω
μια έντονη αποστροφή
για τα μεγάφωνα.
Έτσι όπως τα βλέπω
από πάνω μου να χάσκουνε,
μου θυμίζουν επίμονα
την εξουσία.

Το σύνθημα

Στη μάντρα του νεκροταφείου,
με μαύρα, κεφαλαία γράμματα,
το σύνθημα:

ΨΩΜΙ
ΠΑΙΔΕΙΑ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Σα να βλέπω τους νεκρούς
να διαβάζουν
και να χαμογελούν.

Η αγαπημένη του εποχή

Το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη του εποχή -
όχι τόσο για τα φρούτα του,
όσο γι' αυτούς
τους μακρινούς περίπατους μέσα στο βράδυ,
εκεί στις φτωχογειτονιές.

με τις καταβρεγμένες τους αυλές,
τα τηγανίσματα.

Παιδιά των ασανσέρ

Τραυματισμένα μου πουλιά παιδιά των ασανσέρ
μ' ακίνητα τα μάτια σας μπρος στις τηλεοράσεις
με κοιμισμένο το μυαλό και τις ψυχές νωθρές
καθώς γλυκά βουλιάζετε στις κεντρικές θερμάνσεις.

Κι όταν ξάφνου την άνοιξη βρεθείτε σε πλαγιές
μένετε να κοιτάζετε στις ίδιες νεκρές στάσεις
καθώς στα διαμερίσματα μπροστά στις τηλεοράσεις
και δε μεταλαβαίνετε τις θείες ομορφιές.

Εγκατάλειψη

Έβρεχε,
έβρεχε πολύ

κι είχε βουλιάξει η ψυχή
στην υγρασία.

ακόμη μια χαμένη Κυριακή,
εδώ, στην επαρχία.

Το Ποτάμι

Στέκει το φεγγάρι και κοιτάει
το ποτάμι, που πηγαίνει μοναχό,
κάποιος στο χορτάρι τραγουδάει
κρεμασμένος απ' τον ουρανό.

Και η νύχτα κάθε τόσο σταματάει
από άξαφνο του ποταμού λυγμό,
χαμηλώνει το φεγγάρι και ρωτάει
τι έχει και στενάζει το νερό.

Και πηγαίνει, όλο πάει το ποτάμι,
στ' ανοιχτού πελάγου το χαμό,
κάποιος μες στη νύχτα τραγουδάει,
για αγάπη και για χωρισμό.