Εκεί στα Αετώματα , που τα κορμιά ευωδιάζουν
και των Κενταύρων τα αίματα , στοιχειώνουν τις βραδιές
θαρρείς θρηνούν τα μάρμαρα , ποτέ δεν ησυχάζουν
του Παρθενώνα δάκρυα , ραγίζουν τις ψυχές
γλυπτά που σας μαγάρισαν , αντί προσκύνημά τους ,
κληρονομιά σε ρήμαξαν , οι άδειοι ενοχής ,
αγάλματα τεμάχισαν , τα βάφτισαν δικά τους
κι αντί για σμάλτο βάλαμε , τον γύψο της ντροπής
Προπύλαια με ανάστημα , ναοί με δέους γνώση
και Ερεχθείου κόσμημα , που θέλγει διαρκώς ,
Ακρόπολη δεν βρίσκεται , ο ήλιος κι αν παγώσει ,
των γονιδίων καύχημα και των αιώνων φως
κόρες μοναδικές κι αθάνατες , στηρίγματα του κάλλους ,
τρέμει η φωνή κι η ανάσα μου , να μη σας αδικήσω ,
λόγια δεν βρίσκω και ρωτώ , καθηγητές δασκάλους ,
θέλω πολύ να παινευτώ , για σας όταν μιλήσω
τιμή στις Καρυάτιδες , που λάμπουν στους αιώνες ,
ποια μάτια κατορθώσανε , να μείνουν απαθή ,
ποια χείλη δεν παρέλυσαν , σε τέτοιους κολοφώνες ,
που ακόμη παραμένουνε , σε μία ξένη γη
μαρμάρων επανένωση , ζητάει δικαιοσύνη ,
ξεκίνησαν τα τύμπανα , σηκώνονται γροθιές ,
δεν είναι χάρη λύπησης , ούτε ελεημοσύνη ,
δικαίωμα στις ρίζες μας , στο αύριο στο χθες
στον τόπο που γεννήθηκαν , στον τόπο να γυρίσουν ,
Ελγίνειο αμάρτημα , η ώρα να κριθεί ,
ναι είναι νομοτέλεια , στο θρόνο να καθίσουν ,
Ελλάδα μου το δίκιο σου , το θέλει όλη η γη .
Ιωάννης Κακαγιάννης
