Πάβελ / Καταβούτα Ράνια

Δεν κατάλαβε πώς εξαφανίστηκε ο εντός του άνθρωπος. Πως έφυγε από μια σχισμή, κάπου ανάμεσα σε μια ανάσα και ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Πως σκαρφάλωσε από μέσα του, πέρασε τα στενά των βρόγχων, ανέβηκε την τραχεία, κολύμπησε στα ιγμόρεια και γλίστρησε απ’ τα ρουθούνια. Έτσι βγήκε, σαν αέρας. Πώς ήταν το όνομά του; Δύσκολα θυμάται… “Πάβελ. Πάβελ Κόχουτ..” επαναλάμβανε μουρμουρίζοντας ανάμεσα απ’τα δόντια. “Πάβελ Κόχουτ” σαν ξόρκι τρανσυλβάνιο που τριγυρνούσε πίσω από βαριές πόρτες κι ομίχλες.

Και έτσι έμεινε άδειος ο μέσα του εαυτός. Το ξόρκι πήρε φεύγοντας όλα τα αισθήματα και όλες τις σκέψεις.

“Πόσο καιρό συμβαίνει αυτό;”. Άνοιξε τα μάτια και τρόμαξε.

Η σιωπή των νερών / Καταβούτα Ράνια,

Συμμαχώ
Με τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας
-κουβαλώ τα θηρία εντός μου-
Κανείς Ποσειδώνας δε θα ταράξει τα νερά
Σπονδή αφήνω  ηδονικά μυρωδικά και τα σεντέφια
δίπλα στα άσπρα βότσαλα
να τα πάρουν τα νερά
έτσι όπως θα ’ρχονται γαλήνια και σιωπηλά
στις παρυφές του δέρματός μου.

Ράνια Καταβούτα (μικρή αναφορά)

Η Ράνια Καταβούτα είναι Φιλόλογος και γράφει Ποίηση.  

Διατηρεί το ιστολόγιο: https://razzrania.wordpress.com./

Αθήνα, Ι / Καταβούτα Ράνια

Πέρασε η ώρα
Πέρασε η νύχτα
Δεν ήρθε το άσπρο σύννεφο
Ψέμα κι ο αττικός ουρανός
Χωμένος στην άσφαλτο τρέχεις στην Πατησίων
Πολυτεχνείο σε είδα να φοράς τα χιόνια σου
Φεγγάρι σ’ έψαξα αλλά ήσουν μέσα μου
Δεν έχω λέξεις αλλά νερά που τρέχουν
Και μνήμη που τριγυρνά με λεωφορείο
Ζωοδόχου Πηγής, Ασκληπιού, Ακαδημίας
Αγρίμι που δεν μερώνει κι όλο γλείφει τις πληγές του
Θαρρείς το τρέφει το αίμα του
Σαν χάθηκε στα δάση.

My angel by the sea / Καταβούτα Ράνια

Περπατούσε και σκεφτόταν, περπατούσε και σκεφτόταν. Τα όνειρά του ταξίδευαν κάθε μέρα στο γκρι. Μελωδίες σπάνιες και ξαφνικές έρχονταν από τη βαθιά σήραγγα του μυαλού του. Δεν έβλεπε τα ρούχα που έβαζε, δεν κοιτούσε στον καθρέφτη, τι να δει από το άδειο βλέμμα; Μάζευε φωτογραφίες, τραπουλόχαρτα, ξερά φύλλα, ανάσες και αφές από παλτά που βγήκαν στα πρωτοβρόχια. Πάντα στις τσέπες του είχε κάτι, να χαρίσει στα παιδιά, να δώσει στον άστεγο, να ξεγελάσει τον άνθρωπο που έφυγε. Μια μέρα κατέβηκε στη θάλασσα, στην ασπρόμαυρη παραλία. Τα φτερά του έτρεμαν, κάπως κρύωνε. Δεν πήγε να μαζέψει κοχύλια, δεν πήγε να χαζέψει τα πουλιά, ούτε να πάρει τις ψυχές. Βαρέθηκε την τόση ησυχία και γλίστρησε για πάντα στα νερά.

Γιατί ήθελαν να γίνουν θάλασσα / Καταβούτα Ράνια

Ήθελα να μιλήσω
Να βάλω τα γράμματα στη σειρά
Να φτιάξω λέξεις
Να βάλω κόμματα, τελείες και θαυμαστικά
Και κείνα τα κάπως απόμακρα αποσιωπητικά.
Μα…κάπως ξέμπαρκες κείτονται οι λέξεις μου
Πέφτουν με τη βροχή
Μα δε φυτρώνουν
Όλο τρέχουν, όλο τρέχουν
Βιάζονται να φτάσουν στο λιμάνι
Να σαλπάρουν
Πολύ τις ξέρανε η στεριά
Και κείνες δεν αντέχουν
Θέλουν να γίνουν θάλασσα.