Η θλίψη του σώματος.

Να μη σας εμποδίζω, είπε. Κι άλλαξε όνειρο.
Με τα χρόνια, είπε, με τα χρόνια αισθάνομαι ένα χνούδι
στην ψυχή μου. Όταν φυσάει θέλω να φεύγω.
Στην άπνοια απλώς λέω ψέματα.

Περιποίηση

Τα λινά σεντόνια να στρώσεις
Ν ανοίξεις τα παράθυρα καλά να φύγουν οι δύσκολες αναμνησεις
Ν αρωματίσεις παντού με ροδόνερο.
Α… και λουλούδια. Στο βάζο. Κατά προτίμηση ορχιδέες.
Να μη μας βρει η νυχτα απεριποίητους.

Πόλεις

Είναι κάτι πόλεις
Άδειες από όνειρα παιδιών
Γεμάτες κρυφές ενοχές
Και επιθυμίες ανισσόροπων μυαλών
Που βυθίζονται.

Είναι κάτι πόλεις
Γεμάτες από ανθρώπινα στοιχειά
Αχαρτογράφητες σχεδόν
Με το σπαθι του θανάτου και τη ρομφαία του αναπόφευκτου
Δίπλα σε άντρες που μυρίζουν τσιγάρο και άγονο σπέρμα
Που βυθιζονται.

Σ’ αυτές τις πόλεις
Περπατώ τα απογεύματα

Πίνω τον καφέ μου στο μαγαζί της πλατείας

Και γυναίκες που σκουπίζουν η μια τα δάκρυα της άλλης από τα μάγουλα
Και βυθίζομαι.

Το αίμα

Εν Ονόματι Κυρίου,
νύχτες μαρτυρίου
και δαίμονες.

Σου ζήτησα φωτιά,
μα εσύ να κάψεις τα φριχτά
της μνήμης μου,
επέμενες.

Τι ειν’ ο άνθρωπος, τι το μυαλό του;
Σκιά και σύννεφο, σιωπή και Αίμα.

Ποιος ξέφυγε ποτέ απ ‘ τον εαυτό του;
Για να μας δείξει την οδό
και το νερό το σιωπηλό
που πνίγει το είδωλό του.

Εν Ονόματι Κυρίου
χαρτί εισιτηρίου,
για την Ανάσταση

Μου ζήτησες αργά
να κατεβάσω τα ρολά,
στης τρέλας την παράσταση.

Τι ειν’ο άνθρωπος, τι η καρδιά του;
Σκιά και σύννεφο σιωπή και Αίμα.

Ποιος ξέφυγε ποτέ απ’ τον εαυτό του;
Για να μας δείξει την οδό
και το νερό το σιωπηλό,
που πνίγει το είδωλό του.

Τι ειν ‘ο άνθρωπος, τι το μυαλό του;
Σκιά και σύννεφο, σιωπή και Αίμα

Ποιος ξέφυγε ποτέ απ’ τον εαυτό του;
Για να μας δείξει την οδό
και το νερό το σιωπηλό,
που πνίγει το είδωλό του.

Τι ειν ‘ο άνθρωπος, τι η καρδιά του;
Στον βίο του Ασώτου θα το βρεις.

Ποιος βγήκε κάποτε απ’ τα όνειρά του
χωρίς τα χώματα κάποιας πληγής;