ΚΥΚΛΟΙ: Ποιητική Συλλογή της Λίνας Καράμπα εκδθείσα το 1972 (μικρό απόσπασμα)

οι
λέξεις
κύκλωσαν
το
σπίτι
κι
οι
σιωπές

από /παντού/μπάζει /η/παρουσία σου
σάλεψες /μέσα μου/κι/ύστερα/τίποτα

αγοράστε
γι
απόψε
λίγα
δάκρυα
παίξε...

...υπήρχαν εκεί νερά τρεχούμενα
στα σοκάκια
κι αρβύλες που χτυπούσαν την πέτρα
για να μετακινηθούν

άλογα που ελαφρύνονταν μεσοδρομίς
και τζιτζίκια κολλημένα στη μουριά
και στον ήλιο

έτσι παίζεται το παιχνίδι εκεί κάτω
χωρίς κουρτίνες....

...
…στο κέρδος ή το χάσιμο

θα έχουμε μια γάτα με λευκά σημάδια
κι ένα σκυλί να γνωρίζει τα βήματά μας από μακριά
θα έχουμε ένα τζάκι με παραμύθια και κόκκινα ξύλα
θα έχουμε λουλούδια φυτεμένα στο χώμα
και στα δέντρα πουλιά
θα φτιάχνουμε βραγιές και θα φυτεύουμε ντοματιές και φασολάκια

ξυπόλυτοι θα φοράμε καπέλο
...
χειμώνας

ψηλά τα χέρια /το περίμενες και ήρθε /από την ίδια πόρτα
από την ίδια διεύθυνση
εξέτασε τα παγωμένα στολίδια /την ώρα πού το περίμενες
σ έγδυσε από μουσεία τέχνης /από δωμάτια και δρόμους
από δέντρα και πρόσωπα /από ηλικία και μέλλον

με κεφάλι γερτό /κι ανοιγμένο στήθος σε άφησε
απλά σα ΝΑ είπε "τι κάνετε/σα να είπε "ωραία μέρα,,
το περίμενες και ήρθε
χειμώνας 

....
σε
τηλε -
αγαπώ

σε
τηλε -
φιλώ
ζεστά /σώματα /καλοριφέρ
ασφάλεια /τράπεζα

οι
τηλε -
πόλεμοι /πόσο /βαρετοί
τηλε -
ταξίδια
σε
τηλε
χώρες 

....

στολές - όπλα προτεταμένα — πως να πεις πως δεν το ξέρεις; — η μάνα πάνω στο ξεραμένο αίμα δεν ανοιγο­κλείνει τα βλέφαρα.
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΡΩΝΕ ΤΟ ΜΠΙΦΤΕΚΙ ΚΑΛΟΨΗΜΕΝΟ ΩΣ ΕΠΙ ΤΟ ΠΛΕΙΣΤΟΝ
ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΡΩΝΕ
τα μάτια των παιδιών με τις φουσκωμένες κοιλιές πνί­γονται στο ξεραμένο αίμα της μάνας
— μα τόσο μακριά πως μπορούμε να ξέρουμε; —
μέσα στο πηγάδι δεν υπάρχει υπνοδωμάτιο ούτε ύπνος. μέσα στο πηγάδι δεν υπάρχει σαλόνι ούτε ανάπαυση, οι σάρκες πηγαινοέρχονται πάνω στις εκρηκτικές ύλες. μόνο το πηγάδι επιζεί λίγο πιο πλατύ κάθε φορά είναι α­λήθεια.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΒΟΥΛΙΑΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΠΙΝΟΥΝ ΚΑΦΕ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΘΟΡΥΒΟΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΑΝΑΠΑΓΟΝΤΑΙ
ο γείτονας ανάσκελα κρατά στα χέρια του το εσωτερι­κό της κοιλιάς του
τα σκυλιά με τεντωμένο το κεφάλι ψηλά θρηνολογούν αδιάκοπα

ΔΙΑΤΑΓΗ : ΝΑ ΜΕΙΩΘΕΙ 0 ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ.
ΟΙ ΦΩΤΟ-ΡΕΠΟΡΤΕΡΣ ΝΑ ΑΠΑΘΑΝΑΤΙΖΟΥΝ
—μα ακρίβυνε το χαρτί, πώς να ξέρουμε;—

όλη η συλλογή: http://linakaramba.blogspot.com.cy/search?updated-max=2009-06-22T20:45:00%2B03:00&max-results=1&start=7&by-date=false

Διαστάσεις: Ποιητική Συλλογή της Λίνας Καράμπα (εκδόθηκε το 1974/ Κούρος) (μικρό απόσπασμα)

1

ο χώρος
με σύνορα προκαθορισμένα

από φωτιά κραυγή αναστέναγμα
και μη-με λησμόνει

παθητικός παραμένει στων ειδών τα περάσματα


φίλε μου


ανοιγοκλείνει χωρίς αντίσταση να προβάλει
στη δύναμη στο χρόνο
ο χώρος έχει πόρους και μυστικά περάσματα
ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ταπ ταπ τις σταγόνες

ταπ ταπ οι σταγόνες δραπετεύουν
διαρροή πληθυσμού και πιζάμες σταυρωμένες στα μπαλκόνια πολύ
χρωμες μονό
χρωμες
κίτρινο οικογενειακό συμβούλιο
πράσινο οικονομικό συμβούλιο
θαλασσί οικουμενικό συμβούλιο

αυγουλωτά γαυγίσματα
σε λιποθυμισμένες πλάκες
τα βήματά τους

καλημέρα στεριά


ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ
το τραγούδι σου ανέμελα να σφυρίζεις
με τα χέρια στις τσέπες

φίλε μου

το τραγούδι σου φύλαξε στις άδειες τσέπες 

2

χρωματιστά χταπόδια αγκαλιάζονται
υγρά και καθαρά -αγκαλιάζονται-
αλλαγές στα σχήματα στα χρώματα
-υγρά και καθαρά-
ίδια η γιορτή του νερού στα σώματα
γοργώ
σθενώ
ευρυάλη ανίσχυρες

στην αυλή οι κότες τινάζονται χωρίς κεφάλι

κι ο τοίχος μεσημέριασε
στα τατουάζ τα μονό
χρωμα τα μονό
χρωμα

σαν πηδάς τη φωτιά - σκοπεύω
μάζευε τα πόδια σου - τα χέρια
μάζευε δύναμη - σκοπεύω
τίναζε το κορμί ψηλά - την καρδιά
σκοπεύω



οι χορευτές στο πανηγύρι με τα πόδια στον αέρα
το μαντήλι- στο χέρι
ωπ

το μαντήλι στο χέρι δεσμός κι ανάμνηση
η αστραπή
κυνηγάει το δέντρο
το άοπλο

κι ο μελλοθάνατος
το μαντήλι στα μάτια δεσμός κι ανάμνηση
και μη – με - λησμονεί

ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ 
ο χώρος παθητικός παραμένει στων ειδών τα περάσματα
χωρίς γιορτή ο ερχομός ο μισεμός χωρίς φιλιά


φίλε μου

τις βαριές φύλαξε νύχτες στις άδειες τσέπες3

Δεν είχαμε ειδήσεις απ τους ναύτες μας
γι αυτούς μιλώ
που σκαρφάλωσαν στο κατάρτι
να σιάξουν το πανί τον καιρό εκείνο
-τ άσπρο πανί-

σ αγαπώ – τίποτ’ άλλο - ποτέ - πάντοτε - κάποτε

Οι λέξεις τα μεσάνυχτα φορούν παλτό
καλοκουμπωμένο -μαύρο παλτό-

κι είπε η φωνή ζητώ συγγνώμη
φορώ τα γυαλιά
τα μαύρα γυαλιά τα μεσάνυχτα

ωχ! οι ναύτες με τρύπιο παντελόνι
χωρίς πουκάμισο
με τον αέρα στα μαλλιά
με το κατάρτι αγκαλιά

οι ναύτες με τα δάχτυλα ευκίνητα στον αέρα

Τι αναστάτωση!

Να σφυρίζεις το τραγούδι σου
σ ένα κατάρτι
να σφυρίζεις το τραγούδι σου
από σκισμένα χείλια
να φεύγει το τραγούδι σου
να φεύγει το αίμα σου
να πυκνώνει το χώρο
η μουσική 
να σφυρίζει ο αέρας - να τραγουδά το στόμα σου
να τρίζει, το ξύλο - ν αρμενίζει το μάτι σου

σ αγαπώ – τίποτ’ άλλο - ποτέ- τίποτα - πάντοτε
πάντοτε
πάντοτε
χωρίς ζώνη στη μέση
χωρίς μαντήλι στο χέρι
χωρίς μαντήλι στα μάτια
χωρίς παλτό
χωρίς γυαλιά
-καθαρά και υγρά και ατέλειωτα – 
ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ

ο χώρος
παθητικός παραμένει στων ειδών τα περάσματα

κι η αγκαλιά του - κατόπιν αιτήσεως
κι η αγκαλιά του - μαντρότοιχοι συμπαγείς
κι η αγκαλιά του - σπασμένα μπουκάλια
κι η αγκαλιά του - μπηγμένα στο τσιμέντο
κι η αγκαλιά του - σταυρωμένα μάτια
και πόνος οξύς


επιστολές

στα τηλεφωνικά-σύρματα
κατοικούν φαντάσματα

"ΕΙΜΑΙ" επιμένουν "καλά..,"
"ΕΧΩ τροφή νερό πέτρινο τάφο··."
είπα να σου γράψω

Καλημέρα

1

στο δρόμο
η αρρώστια
παράφωνα τραγουδά
πατριωτικά εμβατήρια

δανεισμένα από καιρούς πιο παλιούς

με μια σημαία επικεφαλής ν ανεβαίνει ή να πέφτει
ανάλογα με τη μέρα

κανένας άνθρωπος
μονάχα πατριωτικά εμβατήρια
και όργανα συναχωμένα

ζώα αιματίσια που και που σέρνουν ξοπίσω τους
τρύπια τενεκέδια που κροτούν τις ίδιες νότες
κι εδώ στο υπόγειο
ο αναμμένος γλόμπος γυμνός ταλαντεύεται
να φτάσει ένα ρούχο να σκεπαστεί

προεξοχές παντού
εξοχές από παιδικά όνειρα γράφουν κύκλους σκιάς
στο υπόγειο

η αρρώστια μουρμουρίζει
πατριωτικά εμβατήρια
με μισή αναπνοή

σάπια σωθικά επιδεικνύονται
στο τραπέζι τής ανατομίαςστις γωνιές αρκουδίζουν των φοιτητών τα μάτια
κι ο πόθος τους - πυρετός σε στενό κρεβάτι
κι η σιωπή τους - νάρθηκας από σκληρό ύφασμα
κι η ομιλία τους - μικρές κομμένες λέξεις
σε παραμιλητό 

ΣΥΝΟΛΑ: Ποιητική Συλλογή της Λίνα Καράμπα που εκδόθηκε (Πελασγός) το 1978. (μικρό απόσπασμα)

Πτυσσόμενο πέρασμα

η γλώσσα
η μορφή
η έλξη
η απώθηση

Πραγμάτων οχήματα
και όντων σχήματα

Μακριά Κοντά Μακριά

Πραγμάτων ονόματα
και όντων ονόματα

Κοντά Μακριά Κοντά

Πέρασμα πτυσσόμενο
όπως τραπέζι
ή κρεβάτι για στενό χώρο

Γύρω - γύρω
οι σκληροπρόσωποι σημαδεμένοι
σφίγγοντας το στυλό τους έκτο δάχτυλο
δαχτυλίδι στολίδι φορώντας στο δάχτυλο το μικρό

σε μια έκταση με πόρτες
πόρτες γερές και παράθυρα
ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ
ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΥΝ
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
τα σχήματα

τις σχέσεις

ΜΕΛΑΝΩΝΟΥΝ
ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ εκατοστό το εκατοστό
τα σχήματα
τις σχέσεις

Μακριά Κοντά Μακριά
Κοντά Μακριά Κοντά



Ο άνθρωπος με το πάνινο καπέλο
άνθρωπος καθ όλα
Και το ζώο με σηκωμένα αυτιά
ζώο καθ όλα

Πορεία έντασης για καθημερινές ή αργίες
καθ όλα ευπρεπείς
Με τον τοίχο μπροστά ψηλό η χαμηλό
μα πάντα τοίχο
ή αντανάκλαση σκέψης αδιαπέραστης

Ο άνθρωπος με το πάνινο καπέλο
άνθρωπος καθ όλα
Και το ζώο με σηκωμένα αυτιά
ζώο καθ όλα
λιχνίζουν το βήμα λιγοστό
καθαρό
κάτι λίγο σα στάση

Λουλούδια — Αντικείμενα - Παραστάσεις
γνώριμες στο κενό
γλιστρούν και διαλύονται ίδιες και όχι
θίασος καλός καλόπιστος πιστός
π ακούει και δεν
ν ανασαίνει ο κόσμος


3ΕΑ

Και συ
υπνοβάτης
στο στενό πεζούλι της ταράτσας
α κ ρ ο β α τ ε ί ς στη χώρα ανάμεσα
και τη μη χώρα
με χέρια αλύγιστα πάνω απ το χάος
και μάτια ανοιχτά
αληθινός και όχι μα ωραίος αληθινά ωραίος
έτσι αποκλεισμένος στο δικό σου το βήμα
σαν κομμένος από όγκο σκιών που περίσσευες
α κ ρ ο β α τ ε ί ς

Κι είναι φορές
που μιλάς για άβυσσο
σε άσφαλτη γλώσσα

Και φορές
που ζωγραφίζεις σιωπές
στα περιθώρια των συζητήσεων

Κι είναι φορές
που η φλόγα του κεριού
προβάλει τις πλευρές σου
διαδοχικά
στον άσπρο τοίχο

Σε σύρματα απλωμένη
πότε η μια
κι η άλλη
απειλή διογκωμένη

Φορές που σκιές επί (Χ) σταλαγματιές στο νερό
απλώνονται μέσα στο ρίγος


4ΕΑ

Αόριστες στο μέλλον υποσχέσεις
ακροπατούν ζυγιασμένες σε διαψεύσεις
σκληρές στην αφή

Λιώνουν οι άκριες των δαχτύλων από πάλι κάψιμο
όλο και πιο μικρές διαγράφοντας τροχιές
Κι ο που περνάς αφήνεσαι στο στέγνωμα των μαντηλιών
στις πλαγιές σκιών που αναπτύσσονται γρήγορα
ή στη βατή λεπτομέρεια της βυθισμένης γιορτής
που βούλιαζες μαλακά ο που ποθούσες
ο που ποθούσα βούλιαζα μαλακά
στων ανοιχτών πόρων τα στόματα
αντέχοντας
γνωστών σχημάτων τη μεταλλαγή
σωριάζοντας δοκιμασμένη γνώση
γι αντίσταση στη μαγνητική έλξη

Πα
πυρωμένα - πυρωμένα δάχτυλα
το πυρωμένο άρμα τίναξαν ψηλά
Πα
Πυρωμένη- πυρωμένη ερώτηση
πύρινη γλώσσα στροβιλίζεται
ερευνά
διασπάται
κι επιστρέφει
σα στιγμή χωνεμένης γεύσης επιστρέφει
σαν ηχώ

5ΕΑ

Αρχικά μπερδεύεις τους θεατές στην αποβίβαση
στο χάραγμα που κατοικούν της πυκνής καμπύλης
Ύστερα ξέρεις

Ύστερα
πού πολύχρωμα επίπεδα πετρωμένης μορφής
προβάλλονται σε ταινία ασπρόμαυρη
Ξέρεις

Φυτά αργοσαλεύουν κρυφογελώντας σε γλώσσα άγνωστη

Ποιος θα μιλήσει στη δική μας;

Παιδιαρίζουν τα κτίσματα τ αγάλματα παίζοντας
κι εμείς τα κινούμενα σχέδια νυν και αεί
γέννημα θρέμμα του πλανήτη της γης
- SΑΥ CΗΕΕSΕ
- CHEESE

Οι προφήτες γύρισαν απ τ άλλο το πλευρό
ποιος θα μιλήσει στη δική μας;

Οι τελευταίοι μάρτυρες άφησαν την πόρτα ανοιχτή

Ύστερα ξέρεις

6ΕΑ

Οι ακίνητοι μαστοί του ανοιχτού ορίζοντα ταΐζουν τα δικά τους
Οι χρωματιστές μαχαιριές αποτελείωσαν το γκρίζο απομεσήμερο
Μπερδεμένα λόγια ανακατεύονται στο σκοτάδι

Δε σ ακούω
Δε σ ακούω

1ΕΒ
Μόνιμα καθιστός ο απλώς πέτρα σταθμός

και ίδιος
μόνιμα σκοπός ή απλώς θέμα
μόνιμα φτωχός

αν κι ένας - καθένας περαστικός κάτι αφήνει
μόνιμα στόχος

όταν τα σύνολα με δόνησης παλμούς
ανεβαίνουν τη μέρα

Κι όπως το λάθος γεγονός τρικλίζει χαχανίζοντας
με το φουστάνι σηκωμένο για τον μελλούμενο εραστή,
υπάρχει ρυθμός κοινός γι ασφάλεια
των που έγιναν πριν από σένα
και στον καιρό σου βέβαια με ή χωρίς εσένα
μα στον καιρό σου σίγουρα υπάρχει ρυθμός κοινός
υπάρχει μύθος κοινός και κοινό μυστικό
στο ρυθμό και στο μύθο


2ΕΒ

Δεν λύθηκε όχι ακόμα ο κόμπος που δέθηκε

μαρτυρία στο φως της πρώτης αυγής
Απειλή
στον ίδιο τόνο του χρέους
με ουρανό και παραλίες
σκεπασμένες μ έθνη
η απειλή
σκοτάδι νεκρόφιλο
μαρμαρώνει
τις συναγμένες αποχρώσεις της κίνησης
καθώς
συσπειρώνονται έκτακτα οι ενδείξεις της εξέλιξης
σε φόρμα ή κάτι ανάλογο
3ΕΒ

Η θάλασσά σου
η θάλασσά μου
χτυπιέται μ αφρούς
ζαλικωμένη λάθη
που απλώς κληρονόμησε

σφραγίδα στα επίσημα έγγραφα
το παλλόμενο πλήθος

Παντού
τα λάθος σύμβολα στείρα
η πορεία κι η έρημος το φορτίο

κι η πουλημένη οργή της γερής ράτσας
Η καχεκτική υπόκλιση
στο ντελικάτο έφηβο

κι ο φαλακρός πανικός
που τινάζεται τρέμοντας

η θάλασσά σου
η θάλασσά μου.

Κρατάς την καρδιά κλειστή στο ρηχό ύμνο
Για μια στιγμή
σκαρώνεις κανόνες φλύαρες αντανακλάσεις
για το χαριτωμένο έφηβο
που άγρυπνος φιλοδοξεί ένα παράπτωμα φρέσκο
Κιόλας αυξάνεσαι
σε δική σου και όχι έκταση
θολός και πυκνός
γεροντικές ταϊσμένος αρρώστιες
συλλέκτης νεκρών χαμένος στο λάθος γεγονός
που απλώς κληρονόμησες
μαζί με την πουλημένη οργή της γερής ράτσας

ΦΑΣΜΑ: Ποιητική Συλλογή της Λίνας Καράμπα που εκδόθηκε το 1985 (Εκδόσεις Πελασγός) (μικρό απόσπασμα)

ΓΡΑΦΗ ΠΡΩΤΗ

Χάνεται Χάνεται
Λιγοθυμιά χεριών
και δύσκολη ανάσα 

Ήταν παρθένο το φανέρωμα
Τιμή μου λέω τώρα ουρανέ
που αξιώθηκα να πληρωθεί
το γήινο τίμημα σε θυσία

Γιατί περπάτησα τα γήινα
τ αμύητα μάτια μου αμνό
σε ό,τι το είπαν Ενόραση
Παραμύθι ή άλλο Παράδεισο

Η ομορφιά πονάει φώναζαν
Ίσως όμως εγώ να το είπα
και η ηχώ

Πώς να το ξέρω;

Κατοπτρική αξιολόγηση της μύησης Της μύησης από είδωλα πρωταρχικά
Πρωταρχικά συνδεδεμένα με ονόματα Με ονόματα προσωρινής ταυτότητας
Ταυτότητας ταυτόσημης της δράσης Της δράσης του ενεργώ όταν πάσχω
Όταν πάσχω και ενεργώ στο Σύμπαν

Στο Σύμπαν που ανήκω όταν ΕΙΜΑΙ
ΕΙΜΑΙ και ΕΧΩ σα ρήμα βοηθητικό

Βοηθητικό κύκλο αστερέωτο με πολλαπλά δεσμά παράγωγα εμφανίζει το διπλό πένθος
της σταγόνας στο κάτοπτρο Στο κάτοπτρο θόλος και το πτώμα σεμνό ερμητικά κλεισμένο
και πάντοτε κάθετο επιμένει πως ΕΙΝΑΙ ένα κλειδί ατομικό
σε φθαρτές παλάμες

Οι παλάμες αποκρύβουν αναμνήσεις Αναμνήσεις αποκάλυψης του κώδικα
του κώδικα ανθρώπινης αποκάλυψηςΑποκάλυψης πειθαρχίας κι οίστρου
Κι οίστρου δαιμονικού προγονικού Προγονικού αιχμάλωτου στη σύλληψη
Στη σύλληψη και πορεία της τόλμης
Της τόλμης του ΠΑΝΤΟΥ
Γιατί ΤΩΡΑ

ΤΩΡΑ

χαραγμένα ΤΩΡΑ
χυμώνουν τη δόνηση
και τινάγματα καυτά ανυψώνουν στρόβιλοι το αστρικό μου σώμα
σε πρωτόγνωρα τοπία πύρινα αποκλειστικά 

Παραλλαγμένη η παραίσθηση του φωτοστέφανου στο ΕΝΑ
Και ω ονειρική πυροβασία και ω πανηγύρι λυτρωτικό πελώρια πόρτα υπερκόσμια
ΔΕΟΣ της διαδρομής ω ΦΩΣ

και ω αγνοημένη καταγωγή

Εγγραφή μελωδίας Άπειρου μ ανάλαφρη αρματωσιά Γης

Γης πρώτη αίσθηση το απέραντο μ ομφάλιο λώρο άκοπο το θαύμα και των ματιών

ο πρώτος λόγος σπασμός της σπίθας της πρώτης

Κόβω τη μάζα μου με το ξυράφι κι η έκσταση διαλύει την πυρά του πιεσμένου ΕΙΜΑΙ

με ΑΠΕΙΡΟ

Βοηθητικοί κύκλοι αστερέωτοι μετεωρίζουν σταγόνες το ΑΙΜΑ

Το αίμα ανάβλυζε τελειότητα Τελειότητα της ύστατης ώρας Ώρας να διασπαστεί ο κλοιός
Ο κλοιός των σημείων στίξης Στίξης που πάγωσε σε τελεία

Τελεία μιας τρύπας στο λώρο
Στο λώρο που έχει προέκταση Προέκταση νεαρό ερωτηματικό

Ερωτηματικό απολιθωμένο στα οράματα Στα οράματα των μοναχών σημαδεμένων

Σημαδεμένων
επί τον χρόνο των πεδιάδων μιας φύσης
επί τον χρόνο των παλλόμενων φεγγαριών
επί τον χρόνο της δικασμένης ομορφιάς
σε λάμψη τιμωρία αιώνια

Και τα βουνά

οξύτητα πατέρα κυριαρχική
Και η θάλασσα

αποτύπωμα μητέρας αρχικής
Κι ο ουρανός

μ όλο το φως καταματωμένο
Σαν άνθρωποι εξάντλησαν τη στιγμή δώρο

Και τότε να 

Να εκεί εδώ
Εδώ κι εκεί
Εκεί παντού
Παντού πάνω

Πρόβαλε φασματικά το απόλυτο Το ατεμάχιστο τώρα σύμπλεγμα
Το διπλότυπο μεθύσι ανάσταση Στη στιγμή διπλής μετάγγισης
που έριξε στη σκιά της άφωτα Τα λίγο πριν φαινόμενα ορατά

Ορατά τα όρια και βατά Βατά από αιφνίδιο άλμα
Άλμα δυνάμει υπέρβασης Υπέρβασης Μάχης Κρίσης
Κρίσης θεμελιακής και σπαραγμένης Σπαραγμένης όπως πνεύματα φωτεινά
Φωτεινά ολοζώντανα και κατάπληκτα

Κατάπληκτα τα βλέμματα τα φιλημένα Τα φιλημένα στο κούμπωμα αστραπής
Αστραπής θαύματα μας παραφυλάγουν Τα μάτια ανοίγουν την πρώτη γραφή

ΑΛΦΑ: Ποιητική Συλλογή από τις εκδόσεις «Πρόσπερος», Αθήνα,1988 της Λίνας Καράμπα

Δεν γελάω πια
Αυτό το καλούπι με στενεύει
Φοράω χειροπέδες στη σκέψη μου
Οι εγκληματίες μου στριμώχνονται στην πόρτα
της Τυφλής
Μπαίνουν οι λύκοι
την ώρα που σχολιάζω
την αρμονία των εύηχων κουδουνιών
που κρέμασε το ποίμνιο στο λαιμό του
Κλειστή πόρτα οδηγεί σαν ανοίξει
σε πόρτα κλειστή που θ ανοίξει
σε πόρτα κλειστή
που θ ανοίξει σε λαβύρινθο

Ο Μινώταυρος ζει

Καφές το πρωί
Κέφι για κουβέντα
Ήταν ωραία η Πατρίδα μου Λευκή και Γαλάζια Πάνω στο πλοίο Για το χαμό
Ασταμάτητα γύριζε γύρω από τον εαυτό της και γύρω από τον Ήλιο
«Ο Πατέρα μου ο Ήλιος κι η Σελήνη η Μάνα μου...»
Φωτεινή κηλίδα στην τροχιά της και θα χαθεί
Φτάνει να το πάθει την ώρα του ΑΛΦΑ
Κοχλάζει το ΑΛΦΑ
ΑΙΜΑ

Τι είδους μουσική εκπέμπει το ΑΙΜΑ;

Ένα πόδι στο στόμα
Ένα βρέφος
Ένα λείψανο άθαφτο
Περιφέρονται οι κήρυκες άνεργοι
Μιμούνται ένα ξεκίνημα μπλόφα οι αγύρτες
Ηλικιωμένες εφημερίδες γαβγίζουν ακίνδυνα
Δυσκολεύομαι να δεχτώ τη μέρα τρελή
Καρτποστάλ χαυνωμένο από ηρεμιστικά
Πουλιέται πανάκριβα στους μετανάστες
Μανταλάκια για να στεγνώνουν όσοι σμίγουν κι όσοι χωρίζουν

Χρωματίζονται έντονα οι γηγενείς

Ο Ήλιος ο Πατέρας μου λογαριάζει τα δρώμενα
Η Σελήνη η Μάνα μου διδάσκει Ιστορία
Πόσο καιρό σε καρτερώ
στα περιθώρια των μαχών
και στις κορυφές των βουνών που παρέμειναν
σημαδεμένη σελίδα αυτή της κιβωτού ή
η τελευταία του παραμυθιού
που έζησαν αυτοί καλά
και μας
μας πήρε ο ύπνος
Δίχως αξία
τα στρώματα των θρήνων όσο κι αν είναι αναπαυτικά
για να στερεωθεί το γιαπί χτυπάμε τα καρφιά στο κεφάλι
Τι μου γυρίζεις με τέτοιο κεφάλι
σε μέρες και περιοχές ανοικοδόμησης
και επιτέλους
γιατί επιμένεις να περιφέρεις λάβαρο τα θλιμμένα μάτια
στα σημεία σύγκρουσης
και κλαπ και κλαπ το μαστίγιο αφήνει τα ίχνη του
πάνω στις αποφάσεις σου
Πλησιάζει το ερωτευμένο μάτι
το παντρεμένο το διπλανό τουΑψηφά τους κινδύνους το ένστικτο
Τι μου αφήνεσαι να σε δαμάζουν
με την επιστήμη των διαταγών και των ενοχών χαλινάρι
Τα άλογα
πέρασαν
σε άλλες εποχές
Πόσες φορές προσπάθησες ν αποκρύψεις τα πτώματα
Σε άλλες εποχές πέρασαν τα άλογα
Φυτρώνω μια ωραία μέρα
Αναπηδώ στο πλάι σου
Σου τρίβω τα χέρια
Σε τρέχω στους γιατρούς
και Συ Δαίδαλος κάθε πρωί
μια μάζα κόκαλα και ΑΙΜΑ κάθε βράδυ

Και καλά να φωνάξεις ΑΑΑλφα
πολλαπλό Άλφα
με φωτεινή ουρά κομήτη
να φωτολουστούν τα πατήματα
των όσων προπορεύτηκαν

Και καλά να κρατάς το στόμα ορθάνοικτο στο ΑΛΦΑ
ν' ανθίζουν εύθραυστοι τόνοι να δίνουν έκφραση στο βλέμμα
Όμως χωρίς άσκηση αυτοσύνθεσης
πόσο μπορείς να κρατήσεις;
Δοκιμασμένος περίπατος
ξεροβήχει φρόνιμα
Κερδίζει χρόνο
Αναπηδούν τα νερά πάνω στις πέτρες
Τυφλός ιερέας διαχωρίζει τη θέση του Αποσύρεται
Είμαστε άραγε οι τελευταίοι
που μυρίζουμε το γκρίζο αέρα
τέτοια εποχή με μπράτσα και μπούτια γυμνασμένα
με κεφάλι τετράγωνο και «πιστεύω»;
Δημοπρασία αργότερα Διασκευασμένα καταφύγια
Υπάρχει ελπίδα; Αυτό μόνο
Ευχαριστώ
Εφτά διαπιστώσεις πάντα αλάνθαστες
Εκτιμήσεις στη δευτέρα ή την τρίτη
Απόγονοι στη νιοστή
Αγκύλη
.....

«Πήγαμε»
Ανασαίνει παλλόμενη αργά με τον αέρα να βολτάρει
από τα χείλια στον ουρανίσκο

Χημική σκέψη προκαλεί την πρώτη αντίδραση

Ξεκινάς
με ένα δευτερόλεπτο την ημέρα
Είσαι εναντίον του ουρλιαχτού
Είσαι εναντίον του πάθους
Και ψύχραιμα
Και ήρεμα
Και απλά και πάμε: Έτσι:
ΑΑΑΑΑΑΑ ΑΑΦΑ ΑΛΦΑ ΑΛΦΑ

«Είδαμε»
Κακή ισορροπία από τα δόντια στα χείλια

«Μάθαμε» 
Τα ίδια με τα παραπάνω

«Φύγαμε» 
Έτσι μιλάς Όπως μιλάς όταν κανένας δεν σ ακούει
Έτσι γελάς Όπως γελάς όταν κανένας δεν σε βλέπει
Έτσι γεννάς Όπως γεννάς

Ονειρεύομαι κάποτε
πως η χορεύτρια γλώσσα δραπέτευσε
στον ανοιχτό κάμπο ή τη θάλασσα κι από κει
ανεβοκατέβηκε στον ουρανό τόσες φορέςόσες φορές χωράει ο έρωτας στο δευτερόλεπτο

από: http://linakaramba.blogspot.com.cy/search?updated-max=2009-07-06T08:00:00%2B03:00&max-results=1&start=3&by-date=false

ΛΑΑΣ: Ποιητική Συλλογή της Λίνας Καράμπα που εκδόθηκε το 1998 (Αρμός) (Απόσπασμα)

Χίλια συν χίλια + 3:

Ο Άσσος το έχει δίπορτο
Μια αχτίδα παντιέρα σε βρήκε πάλι
στους καμένους δρυμούς ν αναβλασταίνεις τα δέντρα
και ν απαγγέλλεις Όμηρο

Εν Ειρήνη οι πόθοι μου
Άνθη αποξηραμένα της περασμένης Άνοιξης

Στα πέλαγα μπαλώνεις τα πανιά δισυπόστατος πάντα
και καθόλου πρωτότυπος
ούτε λιγότερο άντρας
όταν σκεπάζεις τον πυθμένα της θάλασσας με το χαμόγελο σου

Ποιος σε διόρισε οδηγό;

Χίλια συν χίλια + 4

Ποιος σε διόρισε οδηγό;

Κυκλώνας λέξεων
χωρίς τελεία
Αστική συγκοινωνία
Αστική τάξη
και «Μηλίτσα πούσαι στο γκρεμό»

Κορώνα - Γράμματα και προτιμάς Κορώνα
ΝΑ δεσπόζεις απλούστατα
Έκπτωτος υπαινιγμός της Σύνταξης
χωρίς ανάλογη παράσταση
Καλά Καλά
Σηκώνεται κουρνιαχτός από χαλάσματα
Αξιότιμοι πολίτες ανακαλύπτουν το πυρ

Σταυροκοπιούνται

Χίλια συν χίλια + 5

Σταυροκοπιούνται

Επειδή η τραγωδία είναι γεγονός
κι ατενίζουμε την οικουμένη από ύψος διαφορετικό
-Έλληνες εμείς από λίγο ψηλότερα-
κι επειδή κατοικούμε σ αυτούς τους τόπους
που ψάλλουν τ άστρα της αυγής
και τ άλλα τ άστρα της νύχτας
γνωρίζουμε από έρωτες
κι από θάνατο γνωρίζουμε
και από ανεμοστρόβιλους
που σαρώνουν τη λεπτή σκόνη των ερώτων
από τη πλάστιγγα τη λαμπερή
με των νεκρών τα πνεύματα ζυγοσταθμίσματα

Επειδή η κωμωδία είναι γεγονός
κι ατενίζουμε την οικουμένη από ύψος διαφορετικό
-Έλληνες εμείς από λίγο ψηλότερα-
γνωρίζουμε από έρωτες
κι από θάνατο γνωρίζουμε

Χίλια συν χίλια +6

Κι από θάνατο γνωρίζουμε

Η επανάσταση ακονίζει τροχούς
Κάποτε το αίμα φουντώνει
Το φως φέρνει ειδήσεις
Προετοιμάζονται στο σκοτάδι
Το σχήμα σου κλειδωμένο καιροφυλακτεί
Για την ηδονή μιλούσες
της χρυσαλλίδας
Για τη μοιραία οδύνη της ανάμνησης
Για επανάσταση μιλούσες
Για το φως

Σ' ακουμπάω και λιώνω
λαμπάδα

Χίλια συν χίλια + 7

Σ ακουμπάω και λιώνω
λαμπάδα
Χρυσαυγής καιρός έρχεται
να συντριβεί ο ανέραστος
και να εκβάλει ο εραστής τις λύπες του

Τι σου πρέπει να μάθεις;
Ποιος έλυσε τους δεσμούς με το θάνατο;
Ποια σοφία μυρίζει βασιλικό;
Ποιος αντλεί νερό από τις πηγές κι επικαλείται τ όνομά σου;

Πλήρης απόγνωσης η Γη
-έτσι λένε-
Οι χωρικοί οριοθετούν
τις κτήσεις τους
-έτσι λένε-

Αρχίζουν το τραγούδι

Χίλια συν χίλια + 8

Αρχίζουν το τραγούδι

Τα κίτρινα άνθη
πάνε και δεν πάνε σχολείο
Χρωματίζουν
τα εκάστοτε συνέδρια
κι αναπολούν
τη σπασμένη χορδή του Σαββατόβραδου

Μονόλογος με τσάντα
Ο Γελωτοποιός παραμένει Μπαλαντέρ

Δίκτυα Επικοινωνίας
Δίκτυα Κατασκοπείας
Μεθάνε κι αντέχουν οι Σύνεδροι
Χαμογελώ μέσα στο τσόφλι του αέρα
Χαμογελώ

Υγρό φιλί ζαλίζει τους ήλιους
Χέρια ιδρωμένα ποζάρουν για εξώφυλλο

από : http://linakaramba.blogspot.com.cy/search?updated-max=2009-10-28T14:00:00%2B02:00&max-results=1&start=1&by-date=false

ΕΦΤΑ (7) : Ποιητική Συλλογή της Λίνας Καράμπα εκδοθείσα το 2007

1.

   Να μιλήσεις
   Μια ζωή δε φτάνει

  Να σιωπήσεις
  Μια ζωή δε φτάνει

 Να ψάξεις τη ζωή
  για τ αλάτι της

   Μια ζωή δε φτάνει

2.

Εφτά ψυχές
Εφτά ζωές
-μπορεί και περισσότερες-
Εφτά πληγές
Εφτά χρονάκια σα νερό

Θαύματα καθημερινά
Κι ένας μονάχα κίνδυνος
 ΕΓΩ

3.

Δε θ άφηνα ποτέ το φόβο
να σκαρφαλώσει στο παράθυρο!

Σώμα με σώμα
Στόμα με στόμα
Γλώσσα με γλώσσα
πλέξαμε γέφυρα
να περάσει
ο γιος

Κι ύστερα έκραξα
από μικρόφωνο
σε μεγάφωνο
κι από βουνό
σε βουνό
φορές εφτά
το όνομά του

Οι Σειρήνες
           έπιασαν δουλειά
                          χτυπώντας κάρτα
                                                  να δέσουν
                                                            το τραγούδι
                                                                       με την ηχώ
                                                      Φορές εφτά
Πολλά τα ελέη σου


Περνάω περγαμηνή
στο ράμφος μου
Να σου μεταφέρω τα νέα

                                                       4.

                                                      Άσφαλτος δρόμος
                                                      κάτω απ τα πόδια μου
                                                      να κυλάω
                                                      όλο και πιο μακριά
                                                      στον απέναντι τοίχο

Συνταγές παμπάλαιες
με πολλά εισιτήρια
για τους αγώνες επιβίωσης

Μεγάλοι κύκλοι
ανεβάζουν τη μέρα
στο φεγγίτη

Εικόνες με αποσιωπητικά

5.

Νυχτώθηκα
με δυο λακκάκια
στα μάγουλα

Το ένα για νερό
Τ άλλο για μύρο




Κι ένα μυστικό
φυλακισμένο
στο κρύσταλο
του χιονιού

Να προδίδει τη θέση μου
με τ άρωμά του

Αστροφεγγιά σε εκκρεμότητα
Σκέψου Φαντάσου Πράξε

6.

Φωνητικά αρχέγονα
να τα κάνεις τσουλήθρα
σε Αλκυονίδες μέρες

Μετακομίζω
                  πάραυτα

                             σε παντομίμα
                                            Εμπιστεύομαι
                                                    τα καρφιά του σταυρού
                                                                                στα χέρια σου

Χρειάζομαι ένα σπίτι
με ζεστό νερό
μέρα νύχτα
Να λούζω τους νεκρούς μου

Έρχονται τώρα πιο συχνά
Μου χαϊδεύουν το μάγουλο
ή τα μαλλιά
σαν υπονοούμενο
ή αεράκι

 
7.

Με άλλα λόγια
«εις χουν
απελεύσεις»
κι όλα τ άλλα
τ ακούω βερεσέ




8.

Φέτος πετάω χαρταετούς
                                   Μεγάλα ρόδα κλείνω
                                   στο μέσο των χειλιών

                                                   Γραμμές της παλάμης
                                                   κομμένες κοντές
                                          
                                           Ανθίζω
                                                      Επιστρέφω «ΕΓΩ»

Τα πολλά «Σ ΑΓΑΠΩ»
                                   στοιχίζονται
                                              για ν αναφέρουν:

                                           «ΕΞΩ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ» ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ
                                          «ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ» ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ
                                                                                        όπως πάντα

9.

Όπως πάντα ευωδιάζεις
                      Αφήνεσαι στο φύσημα των ανέμων
                                                               Γυρίζει και πάλι ο έλικας
                                                               της καρδιάς
Στην καρδιά
                κυκλοφορεί
                          μόνο αυτός
                                   Κύκλος αυτός
                                                Κυκλώνει
                                                            αυτός
                                                                   Και πάλι
                                                                             κύκλο
                                                                                Κυκλικά η έξοδος
                                   ενδίδει στο φως

Πηγαινοέρχεται ο σοφός μετανάστης. Το αίμα απορροφάει το βράδυ
Tι αγωνία!
                Κυρίως την ώρα
                             που ο Μεγάλος φίλος
                                    κρύβει στο κατώφλι μου
                                                              τις συλλαβές
                                                  πίσω από την πλάτη
Να μετρήσεις τον τρόμο σου
Μια ζωή δε φτάνει

10.

Σταματάμε συχνά
                    στη Μεγάλη Παρασκευή
                                         σαν αστραπές που γειώθηκαν
                                                                  Συνομιλίες χαμηλόφωνες
                                                                  κρυσταλλώνουν επί τόπου
                                                                                  την εικόνα
                    Υψωμένα πανώ

Ο αέρας της γης
               μυρίζει προδοσία

Να προσγειωθεί ο άγγελος
                             τώρα που ασφυκτιάς
                                       στο άνοιγμα της φτερούγας 

Λίνα Καράμπα (βιογραφικό σημείωμα)

Γεννήθηκε στη Λάρισα. 

Είναι καθηγήτρια Αγγλικών και Δημοσιογράφος

Εργάζεται στη Δημοτική Ραδιοφωνία Λάρισας από την ίδρυσή της το 1989, μέχρι σήμερα.

Ποιητικές Συλλογές:

·         Κύκλοι, εκδόσεις «Λάρισα», 1972

·         Διαστάσεις,εκδόσεις «Κούρος»,Αθήνα,1974

·         Σύνολα, εκδόσεις «Πελασγός», Λάρισα,1978

·         Φάσμα, εκδόσεις "Πελασγός", Λάρισα,1985,

·         Άλφα, εκδόσεις «Πρόσπερος», Αθήνα,1988,

·         Λάας,εκδόσεις «Αρμός»,Αθήνα, 1998,

·         Εφτά (7), "διαδίκτυο",2007,

·         Λ όπως Λάρισα,"διαδίκτυο",2008

·         2009, "διαδίκτυο",2009

Είναι Ιδρυτικό μέλος της Λογοτεχνικής Ομάδας και του περιοδικού "Λαρισαϊκά Γράμματα" και  Ιδρυτικό μέλος της συντακτικής επιτροπής του λογοτεχνικού περιοδικού "Γραφή" του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Λαρισαίων.

Περισσότερα στην ιστοσελίδα: http://linakaramba.blogspot.com.cy/

Λ όπως ΛΑΡΙΣΑ

Πρόλογος

Κάποιοι ακόμα ονειρεύονται
Ταξιδεύουμε μέσα στο χρόνο
και μέσα σ αυτή την πόλη που μεγαλώνει
κάθε μέρα μαζί μας

Ταξιδεύουμε αγαπώντας τον πλησίον
όπως μας δίδαξαν
καλώς ή κακώς
είτε αυτός μας πληγώνει
προβάλλοντας έναν άθλιο εαυτούλη
τροχοπέδη στο δρόμο μας
είτε κρατώντας ανοιχτές τις πύλες
της καθημερινής συναλλαγής
ενώ η Άνοιξη τραβά το δρόμο της
στο φως του λιγωμένου ήλιου
με παντός είδους εκδηλώσεις
δώρο στις εποχές που έρχονται
μη μας προφτάσει η παλίρροια των καιρών

Σημείο αναφοράς το Αρχαίο Θέατρο
Τα χέρια μας αμήχανα ψηλαφίζουν τα μάρμαρα

Σημείο αναφοράς η πόλη μας

Βλέπαμε πάντα το ποτάμι
                        να χύνεται στον ουρανό

Σημείο αναφοράς η χώρα μας

Εκ γενετής Έλληνες δηλώνουμε περήφανοι
Εκ γενετής περήφανοι δηλώνουμε Έλληνες

Ανιχνεύουμε τη μετάλλαξή μας σε Ευρωπαίους πολίτες

Διαδηλώνουμε
κρατώντας την ψυχή μας αναμμένο κερί
επίμονα αντίθετοι στην όποια αδικία

Η φωνή μας αναβοσβήνει ασταμάτητα

Φάροι στην ξηρά όσοι ανοίγουν δρόμο
Αργά - αργά λιχνίζουμε την ανάσα του σούρουπου
ν ακολουθήσουμε τη μουσική της αρχικής ιδέας
Μη σπαταλήσεις την οργή σε λάθος καταστάσεις

Υπάρχει ακόμα
το φεγγάρι

να φωτίζει στο παράθυρο

διαλύοντας

το σκοτάδι

Υπάρχει

το μυστικό σου όπλο

που θα χτυπήσει

τα σήμαντρα

όταν έρθει η στιγμή

Για την ώρα

σφίξε

στην αγκαλιά σου

την πόλη σου

και άντεξε τους κραδασμούς σου

Το σίγουρο είναι

ότι κάποιοι ακόμα ονειρεύονται

όταν δεν έχουν ύπνο

                                                 ***

ΕΝΑ

Επειδή

υπάρχει αδυναμία ανθρώπινη

                                                 ένα κενό

           μια έκφραση παράξενη

κι εσύ τριγυρνάς
με μια αδυναμία ανθρώπινη
                                                ένα κενό
         μια έκφραση παράξενη
η νύχτα αξημέρωτη
κόβει βόλτες πάνω - κάτω
ανήσυχη

Αναριγά το δάπεδο
                             γιατί
                                  ωριμάζεις
                                            συνοδεία ονείρων
                                            κι η εποχή
             σκεπασμένη με κουβέρτα
μετράει τα υπολείμματα – της σιωπής                            Όταν σβήνει το χαμόγελο
                           τα θηρία εισέρχονται
                           στις σπηλιές

Κοιτάζω με τα χείλη σφιγμένα
Πόλη βυθισμένη στην ανάσα του Αίολου
με τα αμείλικτα κτίρια να της δένουν το πόδι
                                       Παίζει κρυφτό στο Φρούριο ο Σοφοκλής
                                       Παριστάνεται το δράμα του «Λαρισαίαι»                                        Κουβεντιάσαμε πολύ
                                                   στο Αρχαίο Θέατρο
                                                             μπροστά σε παιδιά
                                                                                    αμίλητα

ΔΥΟ

Οδός Αιόλου
στη Λάρισα
- όπως κι αλλού –
με πυκνή βροχή
και καινούρια αποθέματα
Ανάσα μου
                                   Λοιπόν,
                                   με βλέπεις τώρα;
                                   Ζήτησέ μου
                                   το αρχικο γράμμα
                                   Λ όπως Λάρισα
                                                          Σ έχω δει σε λιακάδα
                                                          να προχωρείς
                                                         διέξοδος και ποταμός
Ποταμός να λουστεί η Νύμφη
που καίγεται
καθώς η πόλη
καίγεται συθέμελα
«και πυρ θέλει καταφάει τη σάρκα αυτής»

Σ έχω δει να πετάς αδιάβροχος
σ εποχές βροχών και θλίψης
Να σβήνεις με φωτιές
τα οικογενειακά πορτρέτα
σε είδα
                                     Σε είδα να προχωρείς διέξοδος και ποταμός
                                     Σε είδα να διδάσκεις σοφία σε σιωπηλά παιδιά

                                                                       Μη φοβάσαι
                                                                       Μη φοβάσαι
                                                    Γυάλινοι καημοί
                       κρατούν τα άνθη στο όνειρο
αγάπη μου

ΤΡΙΑ

Αναρωτιέμαι κατά πόσο οι άγγελοι
                       μνημονεύουν τη λάβα
                       στη βασιλεία των ουρανών
                                              και κατά πόσο οι λαβύρινθοι
                                                                       ευδοκιμούν στη μοναξιά

Σου προβάλλω το Λάμδα
παιδί του Λάμεδ του Φοίνικα
που το φωνάζουν βούκεντρο
                                  και Λάμδα όπως Λάρισα
                                              που βάφει τα χείλη κόκκινα
                                                                   κάθε που δύει ο ήλιος

Τα άλογα
μένουν ακίνητα
για προτομές  Παρατηρούν

τη δοκιμασία
της μνήμης

Στήνουν αυτί
στο ρήγμα
και
στην παράβαση
 

                                                            Ποιο άτι
                                                            Ποιο μάτι
                                                            αντρίκιο
                                                            θα διασχίσει
                                                            τον κάμπο
                                                            να σε βρει
                                                            για να δανείσεις
                                                            ΦΩΣ
                                                            στη νύχτα
                                                            που θάρθει

ΤΕΣΣΕΡΑ

Μουσκεμένα φύλλα από διάφανα νερά
                      δέχονται ικεσίες από στεγνά αγκάθια
                            εγγύηση για το ταξίδι σου στο λίβα του μεσημεριού

Θα λάμψεις σήμερα
μέσα από τα σύννεφα

Θα φλυαρήσουν οι δρόμοι
με τις δάφνες και τους νικητές

Τα χιλιάδες φωτεινά σου είδωλα
                                        μυρώνουν τα υπόγεια
                                        δροσίζουν τις δεντροστοιχίες
                              ν ανθίσει ο κάμπος ομορφιά
                      να πάθουν οι άντρες
            κι οι γυναίκες να ζηλέψουν
το σκάσιμο του άστρου στο μέτωπο

"Άνοιξε" λέει "τα μάτια σου
ο Φίλων ο φιλόσοφος
ο ιστορικός Πολύκλειτος
κι ο Αναξίλαος ο νεοπυθαγόρειος
                                τραγουδούν στα πόδια σου
                                φέρνοντας το μέλλον στο παρελθόν
                                και το παρόν στο μέλλον"

Το Αλκαζάρ παραμένει πανέτοιμο

ΠΕΝΤΕ

Φτάνει
      Φτάνει
      Τα νερά ανοίγουν χιλιάδες βλέφαρα
      Λικνίζεται η κόρη απαράλλαχτη θεά
      Τινάζει το κεφάλι στον καθρέφτη
                  Εξετάζει τη φύση
                     Χαμογελά
                    Αναδύεται
Κορίτσια και αγόρια ακολουθούν τρέμοντας τρυφερά από έρωτα

Πως τινάζεται η μάνα
          με τον ύπνο ακόμα αγκαλιά
                                             και θυμάται
να υψώνονται πάνω από το τζάκι τα λόγια των φίλων
για νεογέννητα μωρά στα πάρκα της πόλης
για την αρμύρα της θάλασσας
του Αγιόκαμπου

Για την τελευταία σκέψη που ξεβράζει την ομορφιά
Για την τελευταία Σιωπή
           που παγώνει το δάκρυ 

Η μορφή μου στη φωτογραφία

            κρατάει ακόμα

το χαμόγελό μου
σεμνό

ΕΞΙ

Ν ανοίξει η μέρα
Ν ανοίξει η αυλαία

 



Φυσάει φιλάρεσκα
στον Όλυμπο

Ανθίζει η ζωή
στον Κίσαβο
















Με όψη υγείας
μεγαλώνει
η Λάρισα
χαϊδεμένη
από θνητούς
και
αθάνατους



Η Νύμφη
πλέκει τις ώρες
                  αθέατη
          με Δελφικό χρησμό
          για τον Αλεύα τον Πυρρό
                   για τους Ταγούς αέναα
        για μας που ενεδρεύουμε αλοιφή
για τους τριγμούς της μέρας

Ποιητές τρυπούν τα σύννεφα για τα βεγγαλικά
                             Απολιθώνονται κάποτε            
Διηγούνται σκηνές από το έργο
της Δευτέρα Παρουσίας

ΕΠΤΑ

Πρώτη σκηνή:
Πουλί γρήγορο στον ουρανό που ήσουνα
         Αγιόκλημα με κάποιο φέγγος της αυγής
                                                 προς το ξημέρωμα

Ζουμ στην πυγολαμπίδα που ξεχάστηκε
κι απόμεινε να φωτίζει το γιασεμί

Κάτασπρο μάγουλο
περιορισμένης ευθύνης

Αίσθηση από άρωμα και οπτασία
στην κορυφή της προσμονής
το απροσδόκητο
               με τη μορφή χεριού
ελευθερώνει το γυμνό στήθος της κόρης

Πλούσιοι ξεχειλίζουν οι θησαυροί
και λάμπει υπερκόσμια η αυγή και πάλι

Παίζει το δικό της το παιχνίδι
η μοναξιά των δέντρων αγάπη μου

Ε, λοιπόν, ναι

Η μάγισσα περπατάει στα νερά του Πηνειού
                   – όπως σου τάλεγα –
ελέγχοντας τις όχθες

Απαράλλαχτη λάμψη
Εικόνα ελληνική και άφθαρτη

Παραμένει νομοταγής

ΟΧΤΩ

Ανεβαίνει ο πυρετός
Η Νύχτα κλωσάει την Άγια Στιγμή
Την Άγια Ώρα

Βυζαίνει την ιστορία η πόλη
Κεντάει τους θεριστάδες
του μεσημεριού
με το τσίπουρο και το σκορδάρι
η πόλη

Ανηφορίζει την έγνοια και τη ζήλια η γειτονοπούλα

Μοιράζει η πολιτεία επιδόματα
Κι εμείς με την κιθάρα παραμάσκαλα
για ένα ξενύχτι αλλιώτικο
περασμένο στις χορδές
να σφενδονίζουμε
τα ροζ σκιρτήματα του παραμυθιού
στις απέναντι ψευδαισθήσεις

Μοσχοβολάς
Με ποιόν να μοιραστώ τον κόμπο του ιδρώτα στο πρόσωπό σου;

Κόρη του Πελασγού
που γυρίζεις το πρόσωπο στο φεγγάρι
να φωτιστείς

Φως η ίδια και αστέρι

ΕΝΝΕΑ

Αρκετά τις είδαμε
τις τόσες μεταμφιέσεις

Άμεμπτος περνάει ο καιρός

Σ ακολουθώ και σχολιάζω τ αναρριχόμενα
Κάθε πρωί κινδυνεύει το χαμόγελο να σβήσει
να στεγνώσει πια η υγρασία του Λάμδα
να μπερδευτεί η μνήμη στο σκοινάκι που παίζει
η πεντάχρονη

Σκουπίζει τα πόδια στα θαύματα
ενώ η Νύχτα εγκυμονεί τη λατρεία των πιστών

Ερώτημα πρώτο: Μ αγαπάς;
Ερώτημα δεύτερο: Θα μείνουμε
ή θα φύγουμε;
Ερώτημα τρίτο: Τι κάνουμε αύριο;

Λάγνες σιωπές
απαντούν
όπως πάντα

 

 
ΔΕΚΑ
 
Η Νύμφη Λάρισα
είναι ΑΣΤΕΡΙ
Υπογράφει
ΑΥΤΟΓΡΑΦΑ 
 
 
 
 
 

ΕΝΤΕΚΑ  Ο κάμπος
της Λάρισας
ψαλιδίζει
το μουστάκι του
δίπλα
στο ποτάμι

Αστράφτει χαμόγελα

Ζεσταίνει
ο ήλιος
το καταμεσήμερο

Η λεύκα
ανυψώνεται
πάντα

Η Ειρήνη
ξύνει το μολύβι
και
υπογράφει
το αυτόγραφο

ΔΩΔΕΚΑ

Κατά τα άλλα
συστέλλομαι
και
διαστέλλομαι

Ουρανός
μαζί
και
γη

Αγορεύω συνήθως
«Πιστεύω» λέω
«Νομίζω» λέω

Όταν σιγήσει ο ήχος της φωνής
αρχίζω μοιρολόι

Ζωή
μαζί
και
θάνατος

Χωράω σ ένα αυτόγραφο:

"Από τη Λάρισα
                       Σε σένα
                           Με αγάπη"

ΔΕΚΑΤΡΙΑ

Συνεχίζεται η παρέλαση

Γι αυτό σου μιλώ

Γλείφουν λαίμαργα τη Γη τα παιδικά μάτια
Ήσουνα μαζί μου στον όλεθρο

Γι αυτό σου μιλώ

Βλέπω σημάδια
Μονόφθαλμους καημούς
γλάστρες με βασιλικό

Γι αυτό σου μιλώ

"Θεέ μου
τι θ απογίνω"
ακούγεται από πάνω
κι ύστερα αγαπημένη φωνή στο τηλέφωνο
Γι αυτό σου μιλώ

«Είσαι όμορφη» λέει
«Στάζει αίμα το χείλι σου» λέει
κι απ το παράθυρο πηδάει στο σπίτι
σαν κλέφτης
ο έρωτας

Γι αυτό σου μιλώ

Γιατί
χιλιάδες άγγελοι
κουβεντιάζουν
το μέλλον σου
Έλα μωρό μου
Θα με δεις
να γεννιέμαι
Θα σε δω
να γεννιέσαι 
Γι αυτό σου μιλώ

ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΑ

Η Λάρισα
ιππεύει ανήσυχη
σήμερα

Ανυψώνεται
με τα κόκκινα μαλλιά
φλόγες καπνίζουσες
καλώντας τα παιδιά της

Τα γαυγίσματα
του σκύλου
παντού
στον αέρα

Φωνάζουν «ήμαρτον»
οι φταίχτες
και σχεδιάζουν
την καινούρια παράβαση

"Θα ευφρανθείς"
της λένε οι κόλακες
"όταν έρθει ο καιρός"

Ύστερα
θα φορέσεις
στραβά
το καπέλο
με το διπλό
τριαντάφυλλο
και θ αφήσεις
το σώμα σου
στη γλώσσα
του επιφωνήματος
"για πάντα"

Η Λάρισα
εξατμίζει το δάκρυ
σήμερα

Στο
το χέρι
έχει ένα λεκέ
από
αυτόγραφο

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ

Αχ, οι λέξεις
Οι λέξεις – κλειδιά
Η λέξη «Λάρισα»
Η λέξη “Los Angelles”

Τι να πρωτοθυμηθείς…

Σαν να μην έφτανε η αγωνία…

Σκορπίζομαι…

Καρφώνω

τη φωνή μου

στο δέντρο

σαν καρδιά
για να δεις
μέσα από μένα
την παπαρούνα
στον κάμπο

που μοιράζει

αυτόγραφα

                                                ΔΕΚΑΕΞΙ

Όταν

έγινε λόγος

για την ομορφιά σου
ο κάμπος
μπήκε στο δωμάτιο

Αργοκινήθηκαν

τα σπαρτά
να χαιρετίσουν

Η ταραχή

της κίνησης

ισοφάρισε

την αταραξία

του Ολύμπου

Όσο

για τον Κίσαβο

έκανε

πως δεν βλέπει

ΔΕΚΑΕΠΤΑ

Το χειροκρότημα
                 ακολούθησε
                          παρατεταμένο
Διασταυρωμένα
                βλέμματα
                     στην άμμο
                         του Πηνειού
               και στο Αρχαίο Θέατρο

Παιχνίδι μνήμης
               για τις Γκορτσιές
                               στο χωράφι

Υπογράφουν

οι Λεύκες

αυτόγραφα

πάνω στο κορμί
της Λάρισας

Ανασαίνω
το θαύμα



ΔΕΚΑΟΧΤΩ

Γιατί
είμαι η Λάρισα
και διαθλώ
τις αχτίδες σου
το Φθινόπωρο
και την Άνοιξη

Τα λογχίσματα
των ερώτων σου
μετατρέπω
σε πληγές

Γνωρίζω
τα μυστικά
του χρόνου
και της ίασης

Παγώνω
τα άλλοθι
για την κόλασή σου
              στην κατάψυξη
του Χειμώνα

Είμαι η Λάρισα
     και
     το Καλοκαίρι
     θα με βρεις στα παράλια

ΔΕΚΑΕΝΝΕΑ

Το Καλοκαίρι
                   καίω
                   στο λιοπύρι
                       τα χειρόγραφα
                                  της νιότης σου
                                
                                  Γιατί γνωρίζω
                                  τα μυστικά
                                  του κάμπου
                                  και
                                 της καλαμιάς
                                 Τρεχούμενα νερά…
                                 Είμαι ωραία
                                 και μοιράζω
                                 αυτόγραφα                                  κάθε Άνοιξη
ΕΙΚΟΣΙ

Θα γυρίσω
την πλάτη
στο μοναχικό
δάκρυ

Θ απλωθώ
          σταθερά
          στον τόπο μου

Θα κλείσω
           το δρόμο
                 γι αλλού

Οι οδηγοί
      θα βρίζουν
          κορνάροντας
                              επίμονα
Θα κάνουν
υποθέσεις
                    Θα ζητούν
                    εξηγήσεις
                                           Θα παίξουν
                                          το ρόλο τους
                     Τέλεια
Στο τέλος
της τρίτης πράξης
                  θα υποκλιθώ
Εγώ
η νύμφη Λάρισα
κόρη του Πελασγού
                       πανέμορφη
AYTOI
θα χειροκροτούν
                       επίμονα
Στο τέλος
θα ζητήσουν
αυτόγραφο

ΕΙΚΟΣΙ ΕΝΑ

Η γνώση
έρχεται
από κει
που το χωράφι
δακρύζει
κι οι παραπόταμοι
πνίγουν τις σκέψεις

Ποτίζουν
τον αέρα

φορές εφτά

ν αρχίσει

το τραγούδι

ο Πηνειός                                     

Νερόχορτα οικοδομούν

στις όχθες

Τη νύχτα

ξυπνάει το παράπονο

Εκεί που η γη
συναντάει τ αστέρια
ΕΙΚΟΣΙ

ΔΥΟ                                                                                                 

Ξεκινάει

η παρέλαση

-όπως
το πρόβλεψες -

Κοιτάζουν
μπροστά
τα παιδικά
μάτια

Ήσουνα μαζί μου
στον όλεθρο
και στο θρίαμβο

Βλέπω τα σημάδια
         Μονόφθαλμοι καημοί
                  και γλάστρες με βασιλικό
                                                για βάλσαμο

Ακούγονται παντού τα:

«Θεέ μου

τι θ απογίνω»

κι ύστερα εσύ

-αγαπημένη φωνή-

στο τηλέφωνο

Λες : «Είσαι όμορφη»

«Θέλω να σε δω, τώρα»

Απ το παράθυρο
πηδάει στο χώρο μου
                      σαν κλέφτης
                      ο έρωτας                     
Μου κλείνει το μάτι
μου προσφέρει
αυτόγραφο

ΕΙΚΟΣΙ ΤΡΙΑ

Μέσα στα χρώματα
                     των άστρων
                     και στα αυτόγραφα
           ανασυντάσσονται
τα ψυχοσάββατα

Ανατέλλει και δύει το δάκρυ
Τα νυν και αεί ασπίδα                                     Ιπτάμενος ο ερχόμενος                       Η Μεγάλη Νύχτα
                      θα έρθει στην ώρα της

Κι οι ταξιδιώτες

ΕΙΚΟΣΙ ΤΕΣΣΕΡΑ

Λαρισαίοι ποιητές
τρυπούν τα σύννεφα
για τα βεγγαλικά

Διηγούνται σκηνές
                        από το έργο
                              της Δευτέρας Παρουσίας
                 Απολιθώνονται κάποτε
          Αναρωτιέμαι
κατά πόσο οι άγγελοι
                μνημονεύουν τη λάβα
                             στη βασιλεία των ουρανών
                                            και κατά πόσο οι λαβύρινθοι
ευδοκιμούν στη μοναξιά

ΕΙΚΟΣΙ ΠΕΝΤΕ

«Γυάλινος θόλος
                    προφητεία
και τεμάχιο χρυσού» Με γνωρίζεις;
Ανθολογείσαι συνεχώς στο δάκρυ μου
                                   ενώ υποδύομαι τη θάλασσα
                                  και κοροϊδεύω
                     όπως πάντα
τα φινιστρίνια
τους ένοχους θεατές
τη φολιδωτή πανοπλία των κριτών
                                 τις χαίτες των αφρόνων
την ωμοπλάτη του πολέμου
                     και την ευρυχωρία του ψεύδους
                     που προβάλει λαμπρό

Αχ Τι ωραία!

ΕΙΚΟΣΙ ΕΞΙ

Άστρο μου
            Άστρο μου
                        Αστέρι μου
Τι γνωρίζεις
          από πάλη σώμα με σώμα
                          από Ελληνική Φουστανέλα
                                           και Μαραθώνιο πάθος;
Επιμένεις να αιωρείσαι
στον ιστό της αράχνης
αγνοώντας το χρόνο
το ρυθμό της ανάσας
το σπαρτάρισμα της μνήμης
και την κραυγή της Εκάβης
αλίμονο

Μ άγγιξες καπνός
σε μπλε βαθύ
και «αμήν» και «πότε»

ΕΙΚΟΣΙ ΕΠΤΑ


Το πρόσωπό σου χαλάσματα
                  να κρυφομιλάς κρυμμένος
                                                   τα βράδια
στο ραντεβού σου με τη Μοίρα
για τα αγέννητα παιδιά σου
Νυν και αεί

Με γνωρίζεις;
Φωνάζω στον ύπνο μου
Φοβάμαι

Προσπαθώ να καταλάβω το ΣΗΜΕΙΟ

Το τέλμα της κλασικής κοίτης
θα δώσει πίσω
                 ποτέ
τον ερωτύλο Μεγαλέξανδρο
                              στο ιερό της συλλατρείας;
                                       Ποιος σε ζωγράφισε
                     ερχόμενο σε πολιορκία
απόκοσμο συγγενή προφήτη
και πώς το λένε; Πώς το λένε; «Με το φιλί στο στόμα
ή με το μύθο του πραματευτή»;

Η ομορφιά σου

πλησιάζει την υπερβολή

Με αφομοιώνει

ΕΙΚΟΣΙ ΟΧΤΩ

Γνωρίζεις
       τα ύποπτα σημεία
                    του αισθηματία
                    που λαξεύουν τον ίσκιο
                                                  της μνήμης
                                να κρεμαστείς
                                και πάλι
         για να μαρκάρεις
το βοριά;

Βλαστημώ και τραβιέμαι
                  γυαλιστερή απόχη
                                       και ενοχή
                        που σφίγγει
          ρούχο στενό
τη Χώρα μου

Με γνωρίζεις; Υποδύομαι τον ωκεανό
                                            Ασωτία χορτάτη
               προωθώ το παιχνίδι
σε άλλη Ήπειρο

                                    Φοράω
                                    τη φλόγα μου
                                    βραδάκι
                                   στην αυλή
                                   με το μέλι
                                  τα χείλια
 
                    για σένα

ΕΙΚΟΣΙ ΕΝΝΕΑ

Δαυλός πλησιάζει τα γεγονότα
και γυροφέρνει ανεμπόδιστα
το σεβαστό αεράκι του ρυθμού
στα σπασμένα ποτήρια
στο χώμα
στο ξεχασμένο ζεμπέκικο

Μα
φιλικό το φεγγάρι
            και οι μέρες ανοίγουν
                             ευχές γενεθλίων
                                       και κάρτες γιορτής

Δειλινό σε χαρτί περιτυλίγματος
                       Σχολιάζω το αρχαίο κείμενο
                           Σχολιάζω το ΣΗΜΕΙΟ της Μαρίας
                                                                   της Μαρίας μου
Δε φοβάμαι
Σ αγαπώ
ΤΡΙΑΝΤΑ

Που
καταντήσαμε
– που θάλεγες
κι εσύ –

Κεραυνοί
έκαψαν
τα σπαρτά

Το Ταμείο
έκλεισε
                               
Λάθη δεν αναγνωρίζονται
μετά την απομάκρυνσή σου
Και στο κάτω – κάτω πολύτοκες φωνές κι ανισόπεδος λόγος μεριμνούν
για την πάσα ερήμωση
Ανελεήμονες
Ασεβείς
Ξένοι
Ξε
Ξ                                               Τι θυμάσαι από εφιάλτες
                                              Από ρομφαία δίστομη
                                              Και ποια μέρα                                               άνοιξαν οι ουρανοί
                                              Και ποια νύχτα
                                                       κατέγραψαν οι νεκροί
                                                                             το βλέμμα σου
Πάνω σε ποια φτερούγα πλάγιασε το πουλί που λάβωσαν οι κυνηγοί

Μάτια μου
Προς τι η σιωπή
όταν ραγίζει η ώρα
–που θάλεγα κι εγώ- γυαλί!

ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΝΑ


Λουλούδια
στο νερό
Ερώτηση:
Ροή
προς τα πού;
-που θάλεγες
κι εσύ
αν δεν σφράγιζαν
από παντού
τη φωνή σου
επιστολή
ν ανοιχτεί κάποτε-

Γιατί οι ψαλμοί
του Κλήρου
μετράνε
το χώμα
στη χούφτα;
«Χους» και λοιπά
Ραγίζει το άσπρο
Γλιστράει
η μέρα στην όχθη

Ήχοι ποτηριών
και άλλοι ήχοι
κάποτε
Ελευθερία με ψηλά τακούνια ηχεί στις πλάκες

Δραπετεύεις ανάμεσα στα δάχτυλα
που σφίγγουν τα δικά μου
Στο άλλο χέρι η κάρμηλος
και χαραγμένες εντολές στο δέρμα
Ρεύμα και ρουφήχτρες

ΤΡΙΑΝΤΑ ΔΥΟ

Κυλάει
τα δικά του
το ποτάμι

Κι εσύ
μεσοδρομίς
αλεξικέραυνο
ξαπλώθηκες
να γειωθείς
με θάνατο

Ερώτηση:
Ροή προς τα πού;
Δημοσιογράφοι
θα τρέξουν
να σε ρωτήσουν
Παιδιά θα τρέξουν
να σε ρωτήσουν

Θνητός δε θα μάθει την απάντηση

Τώρα μπορώ μπόρες μπορώ αλεξικέραυνο τώρα κεραυνούς μπορώ να κρατήσω στα χέρια μου αστραπές μπορώ λουλούδια ροές και ρίγη τώρα μπορώ το τέταρτο Ευαγγέλιο «εν αρχή ην ο λόγος…» μπορώ

Κυλιέται κατάχαμα η αχτίδα
Τυλίγει το πνεύμα σου
Σκαρφαλώνουν
τα σκαλιά
Να
τα σκαλιά
σκαρφαλώνουν
απ τη σάρκα στο πνεύμα σου

ΤΡΙΑΝΤΑ ΤΡΙΑ

Ανυψώνεται η ψυχή σου στο φως

Και
κάτι
θέλησες
να μου πεις
με το στόμα σου μήλο

Ορδές θνητών
κάτω απ τα φρύδια

Το ποτάμι κυλάει ακόμα
Οι γωνίες των λυγμών θολώνουν
καθώς δέντρα καθρεφτίζονται στο νερό

Δάσος και πουλιά κι ο βυθός ένας ουρανός άλλος

Τώρα
μπορεί

να βρέξει
από κάτω
προς τα πάνω
Μπορεί

Πλησιάζει το φίδι
με μαύρη καλύπτρα

Μπορεί…

Λυγμοί και τύμπανα
Καλό ταξίδι και καλή αντάμωση

(Τα ίδια λόγια κάθε που χωρίζαμε)