Γιώργιος Ζεϊμπέκης (1888 - 1949)

Ο ποιητής Γιώργιος Ζεϊμπέκης (1888 - 1949), δάσκαλος στο επέγγελμα δίδαξε στα δημοτικά σχολεία Παπάδου, Πλωμαρίου και Μυτιλήνης (Αρρένων, Νυχτερινή Σχολή και Δ΄ ως διευθυντής).Οπαδός της Δημοτικής γλώσσας, συνεργάστηκε κατά καιρούς με εφημερίδες και περιοδικά του νησιού δημοσιεύοντας το έργο του που αποτελείται από διηγήματα, χρονογραφήματα και ποιήματα. Διατέλεσε  Γενικός γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου του Δημοδιδασκαλικού Συνδέσμου Λέσβου. 

Σχετικά με τον ποιητή μπορεί κανείς να διαβάσει στο βιβλίο  του Αριστείδη Καλάργαλη «Χρονογραφία - Ποίηση Γιώργου Ζεϊμπέκη»

Στη γυναίκα μου

Δεν αγαπώ τα κάλλη του κορμιού σου 
μηδέ την τρυφεράδα των ματιών σου 
ακόμα τα κοράλλια των χειλιών σου 
τη μουσική σαν παίζουν του καημού σου. 

Την λάμψην αγαπώ του λογισμού σου, 
ως φεύγω απ' την πηγή των στοχασμών σου, 
 και το γλυκό σκοπό των τραγουδιών σου 
 που μαρτυράει μια χαραυγή στο νου σου. 

Της τύχης δώρα εκείνα, που διαβαίνουν 
 και μόνο η θύμησή των μένει. Δώρα 
των Θεών τούτα ζηλευτά και μένουν. 
Έτσι κι εγώ στη λυπημένη χώρα 

τ' αχνάρια των ποδιών σου τ' ακλουθάω 
χωρίς άλλη ζωή να λαχταράω

Η τιμωρία του Προφήτου (απόσπασμα)

«Σ' ενός βουνού τα πιο ψηλά, τ' ανταριασμένα βράχια, 
 λιμέρια μόνο των αητών και των στοιχειών λιμέρια, 
 στάζοντας αίμα απ' τη ματιά, με ορθά μαλιά σα στάχυα, 
στέκει και βλέπει ο θάνατος με σταυρωμένα χέρια. 

... 

Ξάφνω από τ' άκρη του βουνού, με κυρτωμένη ράχη, 
 να ο Προφήτης φεύγοντας της Μέκκας τα τεμένη. 
 Τρέλλας ματιές ολόγυρα πετά και τρέλλα θάχη 
 κ' είν' όλη η όψη του χλωμή και αποχωματιασμένη. 

 ... 

Όλα διψούν εκδίκηση κ' η Μοίρα και οι Αιώνες 
κ' η τιμωρία τώγραψε στην πρώτη τη σελίδα: 
Πώς τα συντρίμμια να σταθούν μπροστά στους Παρθενώνες; 
 " -Είναι καιρός στη πρώτη σου να ξαναπάς πατρίδα"»...