Αθήνα

Έλληνα λαέ ρήγα λαέ λαέ απελπισμένε
Τίποτα πια δε σού ’μεινε να χάσεις παρά μόνο
Τη λευτεριά τον έρωτα της λευτεριάς του δίκιου
Τον σεβασμό τον άπειρο που έχεις για τον εαυτό σου […]

Απελπισμένε συ λαέ πίστευε μόνο στ’ άρματά σου
Για ελεημοσύνη σού τα δώσανε κάνε τα συ Ελπίδα 

Όρθωσε την ελπίδα σου στο μαύρο φως ενάντια
Στον ανελέητο θάνατο που μπρος σου δεν αντέχει
Λαέ απελπισμένε μα ήρωα εσύ λαέ 
Που ενώ λιμοκτονείς λιμάζεις για πατρίδα 

Μεγάλος και μικρός μαζί στο μέτρο του καιρού σου
Ελληνικέ λαέ παντοτινέ των πόθων σου αφέντη
Η σάρκα και το ιδανικό της σάρκας συζευγμένα
Η λευτεριά και το ψωμί θελήματα της φύσης

Η λευτεριά σα θάλασσα που εκτείνεται στον ήλιο
Και το ψωμί σαν τους θεούς που σμίγει τους ανθρώπους
Αληθινά και φωτεινό και δυνατό αγαθό μας
Πιο δυνατό κι απ’ τους εχθρούς κι από τον κάθε πόνο.


Πωλ Ελυάρ, Εκλογή ποιημάτων,
μτφρ. Τάκης Βαρβιτσιώτης, Αρμός, Αθήνα 2007

Χάρις στην αγάπη

Κατήργησα το δωμάτιο όπου κοιμάμαι, όπου ονειρεύομαι,
Κατήργησα την εξοχή και την πόλη όπου περνώ
Όπου ονειρεύομαι ξυπνητός, όπου ο ήλιος ανατέλλει,
Όπου, μέσα στα σβησμένα μάτια μου, το φως σωρεύεται.

Κόσμος στην τύχη, χωρίς επιφάνεια και χωρίς βάθος,
Θέλγητρων που αλησμονήθηκαν ευθύς μόλις αναγνωρίστηκαν,
Η γέννηση κι ο θάνατος ανακατεύουν το μίασμά τους
Μες τις πτυχές της γης και του ουρανού που μπλέχτηκαν.

Τίποτα δεν ξεχώρισα μα έκαμα την καρδιά μου δυο.
Αγαπώντας, τα πάντα δημιούργησα: πραγματικό, φανταστικό.
Έδωσα τη λογική της, το σχήμα της, τη θέρμη της
Και τον αθάνατο ρόλο της σ' εκείνη που με φωτίζει.