Γιώργος Κοροπούλης / βιογραφικό

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΟΠΟΥΛΗΣ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. 
Σπούδασε Οδοντιατρική. 
Από το 1980 εργάζεται ως διορθωτής και επιμελητής κειμένων και αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Κατά καιρούς, εργάστηκε επίσης ως παραγωγός στο ραδιόφωνο και συνέγραψε κείμενα για ντοκυμαντέρ και ταινίες. Μετέφρασε ξένους ποιητές. 

Ποίηση:

Αντιύλη  / 2006 Γεσθημανή / 1985 Ουκ έστιν ώδε / 1985 Ποιήματα χωρίς ιδιότητας / 2009 Τρίτον από της αληθείας / 1998 Fin amor /2000 Ανθοδέσμη (Ποιήματα και τραγούδια για μια νύχτα) / 1994 / Συλλογικό έργο Αρχή Σοφίας / 1990 Ελλειπτική / 1996 Τριώδιο / 1991/ Συλλογικό έργο περισσότερα: https://www.protoporia.gr/author_info.php?authors_id=913648

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΠΕΡΟΥ / Γιώργος Κοροπούλης

Τώρα τα μάγια μου χαθήκαν

κι η δύναμή μου λιγοστεύει:

οι στίχοι απ’ το ’να αυτί σας μπήκαν

κι απ’ τ’ άλλο βγήκανε… Κοντεύει

η ώρα μου πια να μπαρκάρω

και σας ζητώ βουβά τη χάρη:

καμπίνα αφήστε με να πάρω

ή έστω κλείστε με στ’ αμπάρι.

Πόντος, ουράνια, όλα μελάνι

κι ίσως θα πλέουμε για χρόνια…

Όμως θα λάμψουν στο λιμάνι

δελφίνια, φλάμπουρα, κανόνια.

Δέκα χρονάκια ζω στην Ύδρα,

γέννημα-θρέμμα Λαρισαίος.

Τώρα τουμπάρισε η κλεψύδρα –

κι αφού ξεπλήρωσα το χρέος

θα πρέπει τα δεσμά να λύσει,

που με κρατούν, τ’ αβρό σας χέρι.

(Πετά ολοένα προς τη δύση

ο Άριελ, μαύρο περιστέρι…)

Δελφίνια, φλάμπουρα, κανόνια

θα μας προσμένουν στο λιμάνι –

κι όλοι θα πούνε: «σαν τα χιόνια»…

Το πλοίο κύκλο θα ’χει κάνει.

Ωραίο μάθημα στα χαμένα παιδιά / Κοροπούλης Γιώργος

Ωραία παιδιά κατάχαμα κυλάει
το πιο ωραίο ρόδο απ’ το στεφάνι σας.
Αδράξτε κάθε τι που προσπερνάει
μα αν σε βιτρίνα εμπρός βρεθεί η χάρη σας
ή σε γκισέ φυλάξτε το τομάρι σας.
Θυμάστε Κόλε Ντε Καγιέ τον λέγανε
το άσυλο εμπιστεύτηκε ναι σαν κι εσάς,
σημάδεψε ο μπάτσος και τον ξέκανε.
Θυμάστε Κόλε Ντε Καγιέ τον λέγανε.

Παιχνίδι ειν’ η ζωή μα όχι για ψιλά
χάνεται η ψυχή κι ίσως το σώμα..
Αν χάσετε δεν έχει θέση εκεί ψηλά
ποιο μπαρ θα σε δεχτεί αν είσαι λιώμα;
Μα κι αν κερδίσετε θα `ναι μια ακόμα
γυναίκα που λαμπάδιασε σαν άχυρο
για μια μονάχα νύχτα σας το λέω μα
για τόσα λίγα κρίμα τέτοιο ενέχυρο.
Γυναίκα που λαμπάδιασε σαν άχυρο.

Καθένας ας μ’ ακούσει και συμπέρασμα
θα βγάλει πως απλές αλήθειες λέω.
Χειμώνα καλοκαίρι είναι το κέρασμα
καλόδεχτο και το κορίτσι ωραίο
και λάμπει σαν το νόμισμα το νέο
που ανεμομάζωμα είναι και σκορπίζεται.
Μα εγώ σιγά το λέω σαν να φταίω
η ήρα απ’ το στάρι δε χωρίζεται.
Ανεμομάζωμα είναι και σκορπίζεται.


το ακούτε: https://www.youtube.com/watch?v=QNJw1TPT_ro

Η αθάνατη παρτίδα / Γιώργος Κοροπούλης

Το πλάνο γενικό: νύχτα, χειμώνας,
και κάθονται οι δυο τους πλάι στο τζάκι.
(Σαν άλλου κόσμου να έφτασε αεράκι,
καθένας τους κρυώνει κατά μόνας.)

Κάθονται από νωρίς: εφημερίδα
διαβάσαν, διαφώνησαν λιγάκι,
συμφώνησαν μετά να παίξουν σκάκι –
κι αφήσανε στη μέση την παρτίδα.

Κάθονται – και αργεί να φέξει η μέρα.
Καινούργιες δε θυμούνται ιστορίες·
του γάμου τους κοιτούν φωτογραφίες –
κι ακούν διπλή της νύχτας τη φλογέρα.

Ασπρόμαυρες κοιτούν φωτογραφίες:
αμίλητοι, σαν πιόνια σε σκακιέρα,
(αγάπη μου, θυμάσαι την ημέρα;)
ποζάρουν με κυρίους και κυρίες.

Όλοι συγκινημένοι, όλοι δακρύζουν·
η νύφη κι ο γαμπρός χαμογελάνε.
Εδώ φιλιούνται, εδώ αποχαιρετάνε…
Εδώ – παίζουν τα μαύρα και κερδίζουν.


το ακούτε: https://www.youtube.com/watch?v=ZbWScbRg1qU

EΠΥΛΛΙΟ/Γιώργος Κοροπούλης

Στο βάθος, η παλιά βιβλιοθήκη,

κλειστή, καθώς την άφησε ο πατέρας·

οι δίσκοι, τα μολύβια, όλα σε θήκη·

και πλάι μου τα σύνεργα της μέρας:

τσιγάρα, ο καφές μου (με το μπρίκι)

ζακέτα (έξω φυσά κακός αέρας),

μπουκάλια στο γυαλί της εταζέρας-

η λίγη Αντιόχεια που μ’ ανήκει.

Την ίδια πάντα ώρα της εσπέρας

ακούμε στην Τ.V για κάποια δίκη·

έπειτα σε φιλώ κατά συνθήκη,

κι ως φέρνουμε τον πόθο μας εις πέρας

για λίγο ξαναπαίζουμε το τέρας

με πόδια κολλητά· έπειτα πάλι

κρυώνω· τότε πιάνω το μπουκάλι

κι αφήνομαι στη δίνη της μπερζέρας..

Τα βράδια, όταν σηκώνω το κεφάλι,

μιαν άπτερο μπροστά μου βλέπω νίκη:

Τριάντα χρόνια κείμαι στην Εκάλη

ποτέ μου δεν σκοτίστηκα για νοίκι.