Προδοσία / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Μη με κοιτάς με μάτια απορημένα,

είμαι εγώ, η ίδια που σε λάτρεψα,

εγώ που όλα στα’ δωσα

και τίποτα δεν κράτησα για μένα.

Είμαι εγώ που στη σκιά σου έζησα

κι ανάσαινα σιγά, μη σε ξυπνήσω,

είμαι η ίδια που σ’ αγάπησα

κι ήθελα όλη τη ζωή να σου χαρίσω.

Μα τώρα όλα τέλειωσαν, κοντά μου δε σε θέλω.

Η προδοσία σου με πίκρανε και φεύγω.

Μη με κοιτάς με μάτια απορημένα,

να σ’ αγκαλιάσω δε μπορώ με χέρια ματωμένα.

Θαλασσένια / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

 

 

 

Εσύ είσαι η θαλασσένια μου όπως παιδί σε βάφτισα

και ύστερα σ’ αγκάλιασα, σε χάιδεψα, σε γεύτηκα, σε λάτρεψα.

Εσύ είσαι η θαλασσένια μου που μυστικά μου μίλησες.

Με κύμα με νανούρισες, με βουητό με ξύπνησες.

Εσύ είσαι η θαλασσένια μου, που τη ζωή μου έμαθες,

γλυκιά σαν τη γαλήνη σου, ή άγρια σαν τις μπόρες.

Εσύ είσαι η θαλασσένια μου και σ’ αγαπώ τόσο πολύ,

πουεκείνη η ώρα σα θαρθει, θα θελα η ψυχή μου

μες τους αφρούς σου να χαθεί,

παρέα με τα κύματα να αφροταξιδεύει

κι’ απ’ του Αιγαίου τα νερά τα λαμπερά,

ορίζοντες γαλάζιους ν’ αγναντεύει.

Χωρίς ζωή / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Νομίζω σε είδα.
Σε είδα να κινείσαι,πίσω απ’ το λαχάνιασμα της ανάσας μου που σώθηκε, 
στο βάθος της  λαλιάς που δεν μπόρεσα να αρθρώσω.     
Χάθηκες στη δίνη του πανικού της στιγμής, 
στην πίκρα της ανάμνησης που κατάπιε τη γαλήνη μου.
Με μάτια ορθάνοιχτα,είδα ξανά το σκοτάδι που σε έκρυψε
και το αντίο που  μας κατάπιε.
Χρόνια άδεια, ζωή χωρίς όνειρα, ζωή χωρίς ελπίδας τιτίβισμα,
ζωή χωρίς αγάπης ζέσταμα.
Ζωή χωρίς ζωή.  

Θέλω / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Θέλω ν' αφήσω πίσω τις μνήμες
να σέρνονται ανάπηρες.
Να δρασκελίσω το στάσιμο χρόνο
που μούχλιασε τις πατημασιές μου.
Να βγω σε δρόμο ανοιχτό, να τρέξω,  
να βρω ένα ξέφωτο, να γίνω φως.
Θέλω να αιχμαλωτίσω τον ήλιο,
να ζεστάνει τα χέρια μου τα παγωμένα
και μαζί του να πορευτώ μέχρι το τέλος.
Δεν αντέχω άλλο σκοτάδι. 

Έλληνας ναυτικός /Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Μύρινα

Σε τείχη σιδερένια μέσα, τα χρόνια τ'ακριβά σου πέρασες.

Σκληρή φυλακή η θάλασσα είναι, της νιότης τη χαρά την έχασες.

Επίμονο τ'όνειρο κάθε βράδυ ερχόταν.

Η καλή σου, με τα μάτια υγρά σε ζητούσε.

Στο ξωκκλήσι του βράχου μονάχη περίμενε,

μα το πρέπει , αλυσίδα βαρειά, μακρυά απ' τη χαρά σε κρατούσε.

Με τη σκέψη, συχνά στο νησί σου ταξίδευες,

τους γονείς και τ' αδερφια σου με λαχτάρα αντάμωνες.

"Δεν αργώ, θα γυρίσω" στη μάνα σου έλεγες.

"Την ευχή σου και φεύγω" και ύστερα έκλαιγες. 

Στο ξωκλήσι / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Στης ερημιάς μου το ξωκλήσι,
κουβέντα ανιαρή πιάσαν οι μνήμες.
Ξεχύθηκαν μέσα απ' της σκέψης τις κατακόμβες
και φορτισμένες περίεργα, 
συνωστίζονται πάνω στον ήδη χωνεμένο χρόνο.    
Φλυαρούν ζωηρά, ακατάπαυστα, ρωτάνε διάφορα.
Δεν έχω απαντήσεις.
Το ποτάμι ταξίδεψε.
Χάθηκε  αδιαμαρτύρητα
μέσα στης θάλασσας τον υδάτινο όγκο.     
Κύλησε πότε θυμωμένο,
και πότε ξέφρενα χαρούμενο.  
Ελάχιστα είναι τα απόνερα 
που λιμνάζουν τώρα πριν την εκβολή.
Στης ερημιάς μου το ξωκλήσι,
καρτερώ τον οδοιπόρο 
που θα απαντήσει σε όλα τα ερωτηματικά.  
  

Ζήσε / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Μη χρήζεις οδηγό το φόβο.
Άσε την ορμή της νιότης να σε ξεναγήσει
στου νου τ’ ανεξιχνίαστα.
Διάλεξε εκείνο το δρόμο που το τέλος του δεν φαίνεται,
είναι   ένα τέλος ασαφές, συννεφοσκεπασμένο 
αλλά σε προκαλεί να το εξερευνήσεις.
Μπορεί εκεί να κρύβεται μια Κίρκη,
μπορεί εκεί να βρίσκεται μια  Ιθάκη,
μια γλυκεία πατρίδα,
ένας αδιέξοδος λαβύρινθος, 
μπορεί εκεί να βρεις την οδό της αλήθειας
ή ένα παραπλανητικό ψέμα
που αν το ψάξεις, 
να καταλάβεις εκείνα που άλλοι δεν κατάλαβαν ποτέ.
Γίνε Ηρακλής και απάλλαξε τον κόσμο από τέρατα
και δεισιδαιμονίες.
Ψάξε τη ζωή, απόλαυσέ την, ζήσε.
 

Συνταξιδιώτες / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Φλύαρα ομιλούσες εικόνες γεμίζουν το νου μου,
κάθε φορά που χρονογυρίζω και πιάνω το νήμα απ’ την αρχή.
Καταδύομαι στην αρχή του χρόνου και με αποστειρωμένη σκέψη
ξαναζώ μέσα στα φωτεινά χρώματα,και στη ζωντάνια
που μάγεψαν το αντάμωμα δυο κυνηγών.
Τότε που με φαρέτρες γεμάτες όνειρα ψάχναμε για συνταξιδιώτη.
Τον βρήκα επί τέλους τον δικό μου σύντροφο για το ζωντανό ταξείδι μου.
Με βρήκες και συ, είπες, κοντά στο τέλος της κυνηγετικής σου περιπέτειας.
Ταξιδέψαμε μαζί στα άδυτα της ευτυχίας, ζήσαμε στιγμές ευδαιμονίας,
χαρήκαμε χαρές μεγάλες, βιώσαμε λύπες και συμφορές.
Δημιουργήσαμε αναμνήσεις πολλές, άλλες γλυκές κι άλλες δυσάρεστες,
άλλες αξέχαστες κι άλλες χωρίς λόγο για θύμηση.
Γίναμε ζευγάρι ευτυχισμένο; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι.
Εκείνο που με σιγουριά μπορώ να πω είναι ότι δεν νοιώσαμε ποτέ μόνοι.
Ήξερα ότι πάντα είχα συνταξιδιώτη, ήσουν εκεί.
Στη χαρά, στη λύπη, στη συμφορά,
στα χρόνια της ευφορίας αλλά και στα δίσεκτα,
τα δύσκολα τα χρόνια της μιζέριας και της αγωνίας.

Ταξείδι μοιρασμένο, ταξείδι ευλογημένο.

Νόστος: Ποιητική Συλλογή της Παυλίνας Γεροντούδη εκδοθείσα το 2019

Αιγαίο

Πέλαγος των πολιτισμών ακτινοβόλο.
Πνεύματος μήτρα, ήλιων ψυχή,
πηγή διάνοιας, φωτιά η ζώσα.
Σπέρμα πλανώμενο ελληνικό,
φως γαλανό, υγρή πατρίδα,
τα μάτια μου παιδί
σαν πρωτοάνοιξα
εσένα είδα. 

Γητειά

Χέρια απαλά,
σεντόνια λευκά,
στον ήλιο απλωμένα.

Μάτι ααστρικά, 
της νύχτας φωτιά, 
διαμάντια αναμμένα. 

Αγάπης  γητειά,
φιλιά ερωτικά, 
στην άμμο σπαρμένα. 










Η παπαρούνα

Σαν παπαρούνα τρυφερή τον ήλιο μόλις είδε, 
έτσι κι εγώ ζαλίστηκα στον δρόμο όταν σε είδα ένα πρωί. 
Σκίρτησε ξαφνιασμένη η καρδιά και ζωντανή όσο ποτέ σε ζήτησε.
Η παπαρούνα η νεαρή με άκουσε  κι από ντροπή, κοκκίνισε









Προδοσία

Μάζεψα τα αίματα από πάνω μου
κι άνοιξα δρόμο κόκκινο, 
για να τον περπατήσω. 
Λύτρωση έγινε η προδοσία σου, 
από μηχανής Θεός!
Τώρα αγαπώ το ύστερα, 
που με προκαλεί.

Τίποτα / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Έκαψε ο ήλιος τα αισθήματα,

πνίγηκαν στο κύμα τα φιλιά.

Έγιναν οι όρκοι

των γλάρων φτερουγίσματα

κι έμεινε η αγάπη ένα τίποτα,

απλωμένο πάνω στον έρημο βράχο.

Αντίο / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

 Δάκρυσε η σιωπή στου χρόνου την άκρη.

Αντίο λοιπόν.

Σμήνη πουλιών που βρέθηκαν

σε θύελλα οι στιγμές μας,

χάθηκαν πίσω απ’ την αυλαία της λησμοσύνης.

Χωρίς φτερά, χωρίς ψυχή,

στροβιλίζονται στη δίνη του επίλογου.

Αισθήσεις νεκρωμένες,

λέξεις πνιχτές, ψίθυροι ακατάληπτοι.

Η ωρυγή  του πόνου εκκωφαντική,

μας σπρώχνει σε δρόμους χωριστούς.

Θλιβεροί ναυαγοί, στη θάλασσα της μοναξιάς.  

Αναδρομή / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Απώθησα τη μοναξιά

που αυταρχικά με εξουσιάζει

και χάθηκα στης σκέψης το λαβύρινθο.

Περπάτησα στη σκιά του χρόνου,

το σχήμα του προσώπου σου αναζητώντας.

Περιπλανήθηκα στης μνήμης το άβατο.

Φιγούρες ξεθωριασμένες αντάμωσα

και σώματα απρόσωπα.

Του Ορφέα τα χνάρια ακολουθώντας,

σε βρήκα παραδομένο στων γεγονότων τη μοιραία διαδοχή,

να πλανιέσαι ξέπνοος στο έρεβος της λησμοσύνης.

Αγκαλιάσαμε την έκρηξη της στιγμής

και παρέα βηματίσαμε αργά μες την ομίχλη,

του παρελθόντος ιστορίες ψιθυρίζοντας.

 

 

ΣΤΕΙΡΑ ΓΗ / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Περιπλανιέμαι στα σκοτεινά.

Για ήλιους ψάχνω, εγώ που έσπειρα παιδί ακόμα.

Κανείς δεν άνθισε, φως πουθενά.

Ήλιοι δε φύονται σε στείρα γη και σάπιο χώμα.

Ταξίδια στον ήλιο / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Πρωί, καλοκαίρι, με ήλιο να λάμπει,

με θάλασσα τζάμι και φίλους παλιούς,

πως θα ήθελα Θεέ μου στο νησί να ήμουν πάλι,

σε μια βάρκα όλοι μέσα, εκδρομή γι’ αχινούς.

Ξεκινά η βαρκούλα με χαρές και τραγούδια,

πλημμυρίζει από γέλια κι’ αστείους καημούς.

Στα κουπιά ειν’ο Γιάννος, έγια μόλα έγια λέσα,

καπετάνιος ο Στράτος, απ’ τους πιο σοβαρούς.

Τραγουδάνε τ’ αγόρια και τα μάτια τους λάμπουν.

Τραγουδάν τα κορίτσια την αγάπη γλυκά,

τα κουπιά αντηχούνε, σεκόντο μας κάνουν,

κι οι αχινοί καρτερούνε κάπου εκεί στα βαθιά.

Στο μυαλό δε χωράνε φουρτούνες κι αντάρες,

όλα είναι ντυμένα με φως και χαρά.

Η ζωή είναι μπροστά μας και υπόσχεται μόνο,

ταξίδια στον ήλιο και νερά λαμπερά.

Τι κι αν χρόνια πολλά από τότε περάσαν

κι η χαρά με κοιτάζει με μάτια θολά,

με τη σκέψη μου πάντα στου νησιού τ’ ακρογιάλι,

με μια βάρκα θα φεύγω κι η ζωή θα γελά.     

NEOΤΗΣ / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Κυματανθός λευκός, ευκίνητος, αεικίνητος.

Ακτίνα φωτός, απαστράπτουσα, ιριδίζουσα,

πτητική, χορευτική, δονούμενη, παλμική.

Νεότης, που όσο ένα όνειρο μονάχα διαρκεί.

Ο ΘΟΛΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

 Σε νύχτα καλοκαιρινή χωρίς φεγγάρι,

το θόλο του άπειρου αν δεις,

μαγνητισμένη η ματιά σου μένει

απ’ τ’ αναρίθμητα τα άστρα κι απορείς.

Διαμάντια κάποιος έσπειρε στο χρόνο,

ή και φαντάσματα είναι από φως,

ψυχές που φύγαν απ’ τη γη νωρίς.

Ίσως το κέντρο της ζωής εκεί να βρίσκεται.

Εκεί, να αναδύεται ο ίδιος ο Θεός

και εκεί να κρύβει την αλήθεια

που τρελαίνει το νου του ανθρώπου,

που είναι ο τάλας, τόσος δα μικρός.

Δεν είμαι εδώ / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Έφυγες αναζητώντας τη μοναξιά σου,

εκείνη που σε ξελόγιασε,

εκείνη που σου έταξε τάματα πολλά.

Έφυγες χωρίς αντίο, χωρίς αποσκευές.

Περιττές οι συγκινήσεις, ανώφελες.

Άφησες πίσω χρονοφωτογραφίες,

χωροστιγμές και μνήμες χολαίνουσες.

Εφυγες χωρίς κατευόδιο, χωρίς ευχή,χωρίς κατάρα,

χάθηκες πίσω απ' την κουρτίνα

του κενού που αγάπησες.

Κομμάτια οι μέρες , λευκές οι νύχτες

κι εγώ ταξιδεύω σε τόπο ανύπαρκτο.

Μη με ζητήσει κανείς,

δεν είμαι εδώ, δεν είμαι πουθενά.

Στιγμές γαλήνης / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Δε μετρώ πια το χρόνο με μέρες και χρόνια.

Εκείνες τις ελάχιστες στιγμές αθροίζω

που έχω γαλήνη μες την ψυχή.

Τότε θαρρώ πως είμαι άτι λευκό,

σε πράσινα λιβάδια πως γυρίζω

κι ύστερα γλάρος γίνομαι, ακροβατώ,

μες  τους αφρούς του Αιγαίου παιχνιδίζω

και δρόμο γαλανό χαράζω, ως τον ουρανό.

Του Μεγ’ Αλέξανδρου η σκιά / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Του Μεγ' Αλέξανδρου αν ήμουν η σκιά,

μαζί μ’ αυτόν όλο τον κόσμο θ’ αγαπούσα.

Τα φώτα της Ελλάδας του Απόλλωνα,

σ’ ολόκληρη τη γη θα τα σκορπούσα.

Τις μάχες του Ελληνισμού θα έδινα

και μεθυσμένη απ’ τις νίκες μια σκιά,

με τον Αλέξανδρο αγκαλιά, θα πέθαινα.

Αγάπης σπόρος / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Να ’χα ένα πέλαγος στην αγκαλιά μου,

Να ’μουν βαρκούλα μ’ άσπρο πανί,

Να ’χα ένα γλάρο για συντροφιά μου

κι από ένα κύμα γλυκό φιλί.

Να ’ταν δελφίνια τα όνειρά μου

σε καταγάλανα μέσα νερά,

να ταξιδεύανε πέρα απ’ τον ήλιο

του κόσμου να ’κλεβαν τα μυστικά.

Να ’χα μπαλκόνι στο γαλαξία,

σαν άστρο να ’βλεπα μικρή τη γη,

νεράιδα ανέμελη μ’ ένα ραβδάκι,

στο σύμπαν θα έριχνα σκόνη χρυσή.

Στη γη θα έφερνα αγάπης σπόρο,

να φύτευα σε κάθε αυλή

κι όταν οι άνθρωποι αγαπιόταν,

δε θα ’χα πια άλλη ευχή.