Αλεξία Αθανασίου: Τι είναι Ποίηση

Αλεξία Αθανασίου (μικρό βιογραφικό)

 Η Αλεξία Αθανασίου γεννήθηκε το 1972 στην Κέρκυρα. Ασχολείται με την ποίηση και με την συγγραφή  μυθιστορημάτων και διηγημάτων επιστημονικής φαντασίας. 

Ποιήματά της μπορείτε να διαβάσετε σε ποιητικές Ιστοσελίδες, διάσπαρτα στο διαδίκτυο. 

Έχει εκδώσει δύο μυθιστορήματα και διηγήματα

• Ντράιζεν, Έψιλον (2001)
• Αιωρούμενη πραγματικότητα, εκδ. Έψιλον (1997)

Πλήρες βιογραφικό της σημείωμα μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα: http://wiki.redworlds.gr/tiki-index.php?page=alexia-athanasiou

Οι ταξιδιώτες / Αθανασίου Αλεξία

Ελλείψεις τους να βλέπεις δεν χορταίνεις

σκέψεις να κάνεις συναισθήματα να νιώθεις

το πως ν’ αναρωτιέσαι το γιατί… το πότε.

Θάλασσες ίσως και Στεριές να διέσχισαν στ’ Απέραντο

του Κόσμου• Πάγους ν’ αντιμετώπισαν, ή

Λάβες• Χαρές συχνά να γεύτηκαν ανείπωτες τις Λύπες

κι Αλώβητοι ή Αδιάσπαστοι Άρτιοι

να μείνουν δεν μπορέσαν• τμήματα του Εαυτού τους

έχασαν ( μνήμες _ ύλη ) θυσίασαν χαρίσαν

μ’ αποφασιστικά ( βαλίτσα τους στο χέρι πάντοτε

κρατώντας ) αέναο το βήμα συνεχίζουν

( στο Φώς κ α τ α κ ε ρ μ α τ ι σ μ έ ν ο ι στη ματιά μας )

στον Άγνωστο επιμένοντας να φτάσουν Προορισμό.

… Και ίσως στο Τέλος μια βαλίτσα ν’ απομείνει απ’

τον Καθένα, τον Κάτοχό της να προσμένει,

Ακέραιον• _ ή, έναν καινούριο Ταξιδιώτη.

Ανεξήγητο΄/ Αθανασίου Αλεξία

Στην Αναστασία

Παράξενα πράγματα συμβαίνουν στον ύπνο μας
πατώντας σ’ ανύπαρκτο σκαλί τρανταζόμαστε
να πέφτουμε νιώθουμε ξυπνάμε σκιρτώντας
κι εξήγηση ψάχνοντας _ “Γιατί;' αναρωτιόμαστε.

_'Το Πνεύμα μας ήτανε' πιστεύουν οι ειδήμονες
“φευγάτο τριγύριζε ( και πως να το φέρουμε! )
μα… ξάφνου επιστρέφοντας το Σώμα φορώντας
φιλά σαν μιαν ένδειξη _ λιγάκι να ξέρουμε.'

Αλλόκοτη εξήγηση ( κι ο Κόσμος αλλόκοτος )
ο Νους αν χαιρότανε φυγής το παιγνίδι του
( δικαίως στοχάζομαι να μάθω ποθώντας )
_ “Που πήγε η Ανάμνηση, προς τι το Ταξίδι του;'

Αιώνιοι Εραστές / Αθανασίου Αλεξία

Φιλήμων και Βαυκίς σεμνά ζητήσαν
_'Όταν για να πεθάνουμ’ έλθει η ώρα…'
_'Μαζί να πάμε σε Θανάτου χώρα!'
( Μαζί όπως, ως τα γηρατειά τους, ζήσαν. )

Κι ό,τι δεήθηκαν, κι άλλο, κερδίσαν
( απίστευτα είναι των θεών τα δώρα
δέντρου σπανιότατου μοιάζουν οπώρα )
οι δυο που Δία κι Ερμή φιλοξενήσαν.

Αγάπης σύμβολο μες στη Φρυγία
( θνητοί να βλέπουν ζεύγους τη λατρεία )
δέντρα υψωθήκαν οι δυο στον αιθέρα.

Βαυκίς _ φιλύρα τα κλαδιά λυγάει
( σιγοθροΐζοντας με τον αέρα )
κι άνδρα της _ δρυ, δροσιά, πυκνοφιλάει.

Χρώματα κι Αρώματα / Αλεξία Αθανασίου

Μέσ’ από μούρα κόκκινα κι ολόμαυρα βατόμουρα
με άρωμα σοκολάτας
μια κίσσα ξεπετάχθηκε• κι αγερικό ζηλόφθονο
ήλιο χρυσάφι ράμφισε σπανιόλικης φρεγάτας.

Μέθυσ’ απ’ αγιοκλήματα, σε γιασεμιών το γιόρτασμα
λούζομαι παραισθήσεις.
Βλέπω την κίσσα ολόχρυση και ήλιο καφέ_ μπλαβόφτερο•
( τρελάθηκαν οι αισθήσεις. )

Μ’ ένα κρασί σαμιώτικο ( κίσσα και ο ήλιος έσβησαν )
γέρνω ν’ απομεθύσω,
μα έρχεσαι βράδυ φέρνοντας σπονδές των νυχτολούλουδων
άστρων και φώτων άνθισμα, δίψα να σεργιανίσω.

Όπως το Είδα της Αλεξίας Αθανασίου

Ωχρό το Ερειπωμένο Αρχοντικό•
σαν πεταλούδες τα πορτοπαράθυρά του πράσινα
στους διαλυμένους γέρνουν μεντεσέδες
(σπίθες ελπίδας άφαντης)
κι από παντού κισσοί τυλίγονται αγιοκλήματα
των τοίχων λιποθύμισμα αναβάλλοντας,Υψώνοντας
το Κτίσμα στην παλάμη τους μια κούπα ραγισμένη.
.
Κι ο Ιδιοκτήτης του σε σούρουπο χιλιόχρωμο
(χαμόγελο ιμπρεσιονισμού)
έν’άγουρο κρατώντας στην παλάμη πεφταστέρι
μ’εφτά πυγολαμπίδες να τρεμίζουν γύρω του
(ολάνθιστα σιωπής μυστηριακής κεριά)
σε κιόσκι στέκεται μαρμάρινο(σαν επισκέπτης πλέον)
δίχως το Τότε που ήταν ζωντανός να νοσταλγεί.
.
Έναστρο νύχτωμα κυματισμός βαθύχρωμος ζυγώνει
(σ’εσένα παραπέμπει Βίνσεντ)
άρωμα του αγιοκλήματος πληθαίνει
χρυσώνει η Πύλη απ’το φεγγάρι
μοιάζοντας νεύμα τρυφερό μια Πύλη
(μέσα στην Πύλη) Αιθερική γαλαζολάμπει…
Πρόθυμα ο Άνδρας την περνά_
και χάθηκαν οι δυο τους.

Εννέα Χαϊκού της Αλεξίας Αθανασίου

Θάλασσας Αύρα
ψυχές μας ταξιδεύεις
πνοή γαλάζιου.

**

Γρύλοι και Γκιώνης

τ’ Αστέρια νανουρίζουν

μα εγώ αγρυπνάω…

***

Κοίτα την Κίσσα!

Το χρυσό Καλαμπόκι

κρώζοντας τρώει.

****

Ώριμα Φρούτα
και οι ψυχές να ευωδιάζουν.
Θεέ, δώσ’ μας διάρκεια.

*****

Λάγνο Φεγγάρι

τα κλήματα αγκαλιάζεις

και σε μεθάνε.

******

“_Φωτογραφίζω…'

“_Τις στιγμές να κρατήσεις;

Σκιές, σου ξεφεύγουν.'

*******

Λωτοί και Ρόδια
_Χρυσός_ τα Μεσημέρια
λαμποκοπάτε.

********

Αχλαδιών σμήνος

λικνίζεται στους Ήλιους

και χασμουριέται.

*********

Μελωδούς δένεις

στο Σπίτι και τα Δέντρα

στη Μουσική ζεις.