Ακαριαίο / Μυτιληναίος Γιάννης

Κάτι έπρεπε να πω
να σπάσει ο πάγος
η γλώσσα όμως 
είχε κολλήσει στο στόμα
θα τραύλιζα

"Άσε τις φλυαρίες Γιώργο
και φίλα με"
ψιθύρισε στ' αυτί μου
με νόημα

και Γιώργος και Νίκος και Πέτρος
ούτε που μ’ ένοιαζε
ας με βάφτιζε αν ήθελε ξανά
αρκεί που τη φιλούσα

Επιτύμβιον / Μυτιληναίος Γιάννης

Αλέξη Υψηλάντη με τ’ όνομα
αναπαύου εν ειρήνη
Στη βίλα που έζησες 
-προίκα της γυναίκας σου-
έπρεπε να κατοικήσουν ποιητές
τέτοια θέα
μα εσύ ούτε ένα ποίημα δεν έγραψες
ούτε ένα τόσο δα τραγούδι

Περήφανε Αλέξη Υψηλάντη με τ’ όνομα
αφ’ υψηλού μας κοίταζες
και καυχιόσουν 
για τα παιδιά σου 
πως ποτέ δεν αρρώστησαν
για τα εγγόνια σου 
που δε θα χρειάζονταν ποτέ τους
να δουλέψουν

Μακάριε Αλέξη Υψηλάντη με τ’ όνομα
δεν πόνεσες δεν ίδρωσες δεν έκλαψες
τη ζωή σου ευφράνθης
την υγρή, παγωμένη μονιά σου 
πατώ τώρα απαθώς
Αναπαύου όπως έζησες:
Εν ειρήνη

Τα μάτια των ανθρώπων / Μυτιληναίος Γιάννης

Παραπονιέσαι
για τα σημάδια στο δέρμα σου

Δεν το’ ξερες;

Ήλιοι δυνατοί
τα μάτια των ανθρώπων
Ήλιοι τυφλοί διαπεραστικοί
και συνάμα αδιαπέραστοι
που μια ακατάσχετη εκπέμπουν ακτινοβολία

Παραπονιέσαι
για την τσουρουφλισμένη επιδερμίδα σου...
Δεν το’ ξερες
την έκθεση να προσέχεις
στα μάτια των ανθρώπων;

Άνθρωποι συνηθισμένοι / Μυτιληναίος Γιάννης

Έτσι απλά τη ζωή μας περνούμε
σαν άνθρωποι κι εμείς
με τις επιθυμίες τις φυσικές 
των ανθρώπων
τον πόθο της ατέρμονης πτήσης
τη γλυκιά νοσταλγία της προσμονής

Άνθρωποι είμαστε κοινοί συνηθισμένοι
αθόρυβα υπάρχουμε και ζούμε
επί των υδάτων βαδίζουμε
μέσα στο φως προχωρούμε

Αυτό κάνουμε
για το οποίο φτιαχτήκαμε
στο μηδέν μας ποντάρουμε
προσδοκώντας την απεραντοσύνη

Περί Προσευχής / Μυτιληναίος Γιάννης

Εισέρχομαι στις ζωές των άλλων
τις περισσότερες φορές δίχως άδεια
κι ακόμη καλύτερα 
όταν εκείνοι δεν το ξέρουν

Εισέρχομαι αθόρυβα
όπως αθόρυβα εξέρχομαι
σηκώνοντας φορτία αλλότρια
με τον θάνατο βουβό στο κατώφλι

μετρώντας σχεδόν πάντα απώλειες
και πολύ σπανίως κέρδη
δώρα που ξέρω πως μου ανήκουνε
κι ας μην είναι ποτέ δικά μου

Του Βουνού / Γιάννης Μυτιληναίος

Ω εσύ Πάικο

όρος ανάποδο

δίχως φεγγάρια

δίχως φως

Ω Πάικον όρος

με την κορφή σου κάτω

στα τρεις χιλιάδες πόδια

βαθιά μέσα στη θάλασσα

σε μια ζώνη που τη λεν

αβυσσοπελαγική

σ’ ένα μέρος

που άνθρωπος δε ζει

ζουν μόνο κάτι όντα

παράξενα, γλυκά

δίχως μάτια

με διάφανο κεφάλι

θα ζήσω κι εγώ

θα μάθω να ζω

δίχως φεγγάρια

δίχως φως

δίχως αέρα

θα ζήσω νεκρός

μα μακριά

απ’ των ανθρώπων το κακό

Ω ανάποδο Πάικο

μακάριο βουνό

τρεις χιλιάδες πόδια

απ’ τ’ ανθρώπου το κακό

αν μόνο μπορούσα

τα ρούχα μου θα έσκιζα

τα γόνατα θα μάτωνα

στ’ αγκάθια των πλαγιών σου.

Γιάννης Μυτιληναίος – Πέντε ποιήματα στην ιστοσελίδα ΠΟΙΕΙΝ