τετρασέλιδο

Σελίδα δεύτερη
ταξιδεύω καβάλα στα δάχτυλά μου
ένα πλήθος από ρίγη ταπεινώνει την αφηνιασμένη αφή μου
στην πρώτη άγνωστη λέξη
Αυτή που κυνηγημένη από τα λεξικά
γαβγίζει αδέσποτη στις αυλές της αγρύπνιας μου
ζευγαρώνει αδιάντροπα με τη νυχτερινή στίξη του ουρανού
κι έπειτα γεννοβολά τα τυφλά της παιδιά πνιγμένη στους κόκκινους ιβίσκους
που μελάνι αδέκαστο ζωγραφίζει ερήμην
Σελίδα τρίτη
η λευκότητα που περιπαίζει την εξουσία της ήβης μου
στήνει καρτέρι πίσω απ’ αόρατα ερωτηματικά
Λεκέδες ζωής και θανάτου στο χαρτί και στα δάχτυλα
Στην τέταρτη σελίδα γεννιέται ο ποιητής και πεθαίνει
στο εξώφυλλο με το επινοημένο του λήμμα υπό μάλης.

των αισθήσεων

Γυναίκας μυρωδιά
σε νυχτερινή βάρδια
περιφέρεται στη γέφυρα του κρεβατιού μου
Άπνοια ονείρων
θύελλα ημερολογιακής τέφρας
Δεν ξεχωρίζω τίποτα πέρα απ’ τα φτερά της απάτης μου
Βουβές εντολές
στριμώχνονται στην ακυβερνησία του λογισμού μου και
Δεν είναι κανείς να εκτελέσει
το σωτήριο ρεσάλτο στο φουρτουνιασμένο πάτωμα
Στο πλακάκι
με τις μυστικές συντεταγμένες του θαύματος
κάπου στο βαθύτερο σημείο του ύπνου
φυτρώνουν κοράλλια στης αφής μου
την προέκταση που αχνίζουν ιδρώτα
σάρκας γυναικείας.

Διευκρίνηση

Ο δρόμος μου είναι κάτω απ’ το χαρτί
Μουσκεμένοι λαγόνες
Οι πρόποδες του ονείρου ακατοίκητοι μύθοι
Στο βάθος πατημένα σταφύλια σηματοδοτούν το μετά του
κόσμου
Ο δρόμος μου είναι κάτω απ’ το χαρτί
Χαρτογραφημένος σε δέρματα αμμουδερά
αποτυπώματα άνυδρων χαδιών που ρουφάνε το
πρώτο εύκαιρο κύμα
Στο πάντα του κόσμου διψασμένα και με την περισπωμένη
γυναικεία πατούσα
να κρέμεται σαν αντίλαλος ηδονικού αναστεναγμού.
Ο δρόμος μου είναι κάτω απ’ το χαρτί
κι επάνω σ’ αυτό
καθρεφτίζεται ο δούλος του κόσμου πιστός στις ελπίδες
σας.

συγκράτηση

Περασμένα μεσάνυχτα

Χρονοκροτήματα

Κραυγές στιγμών πότε πότε

Ρολόγια συγκρατούν τα πλήθη

Μην κυλήσουν

Σε ποτά

Ή σε τίποτα μέλλοντες

Χρόνους

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος

πώς γίνεται

γύρω-γύρω ψέματα

διάβολε!
ήταν ανάγκη να τραβήξω την ποίηση;
διαπραγματεύομαι λοιπόν μια δεύτερη ευκαιρία
μα όλο δίνω τη σειρά μου στους άλλους
να δω πώς γίνεται η ζωή

Αρόδο

Η ασφαλέστερη δέστρα είναι ο θάνατος
Αρόδο ξεγελούμε τον εαυτό μας πως ταξιδεύουμε
τάχα
Μια ανατριχίλα σκαρφαλώνει ως
το αγκυροβόλιο της νεότητάς μας της φαιδρής και χτυπάει φλέβα
κρύου ιδρώτα
Το βρίσκω φρόνιμο που κατάπιες το φόβο σου μπροστά στο
κορμί του κρεμασμένου Ιούδα
Έτσι θα ‘χεις τα κατάλληλα μάτια για να δεις τον οίκτο
ή το μίσος των άλλων
Την ίδια πρόβα κάνω κι εγώ κάθε πρωί στον καθρέφτη μου
Έχουμε πολλά να πούμε απόψε
που ο κεραυνός τίναξε τη σερνάμενη ράχη μου καίοντας
τα χορτάρια που μ’ εμπόδιζαν να κάνω έρωτα με το χώμα
Ανόητη εκδοχή που περισσεύεις απ’ την ευτυχία του κόσμου
και κάθεσαι στο λαιμό μου
ξέρω ποια γκιλοτίνα θα με βοηθήσει να καταπιώ μα εγώ δεν ξέρω τίποτε
από ποίηση
Πώς είπες; Με σφαλιχτά μάτια δεν ακούω παρά μόνο
αυτά που δεν έβλεπε ο Μπαχ