Χρόνος

Δημητρέλλος Φίλιππος

 Χρόνε, αλλοίωνα της φύσης
στην πλάτη μου ακουμπάς τη μέθη σου,
 με λιγοστεύεις.
Μου φθείρεις τη νιότη,
 την ομορφιά!
Η δύναμή σου υποβλητική
 το δρόμο μου σκιάζει.
Συγχωροχάρτια στο χρονοντούλαπό σου
οι αναμνήσεις μου…
 με πονάς!
Πώς να σε ορίσω;
Πάροικος στο παρόν τα έσχατα ζητάω!
Το κάθε λεπτό μου κάνεις παρελθόν
και συ γενάρχης του παρόντος
 με εξουσιάζεις.
Χρόνος υπάρχεις πριν απ’ το χρόνο!
Σταματημένος ταξιδευτής
 στον ίσκιο σου ακουμπάω.
Στην κόψη του παρόντος
ορίζεις το αύριο…
μου δίνεις ελπίδα – αναμονή.
 Κι αν σταματήσεις;
Θα αφήσω πίσω τη φθορά.
Θα μεταβώ στο αύριο,
που πάντα εμπρός μου είναι.


Μπορείτε να διαβάσετε ποιήματα του παραπάνω ποιητή στο ιστολόγιο: http://filipposdimitrellos.blogspot.com.cy/

Ο φόβος

Δημητρέλλος Φίλιππος

 Μια ζωή στης ζωής το ταξίδι τον κρατούσα μακριά,
 αλλά ποτέ δεν θέλησα να μου φύγει,
 ήταν η μόνη μου αγάπη!
 Η δυνατή μου αγάπη, ο φόβος!
 Ο φόβος μήπως μια μέρα σε χάσω.
 Στήριζα την ζωή μου στις στιγμές
 και ήσουν εσύ οι στιγμές μου,
 αν σε έχανα, δεν θα έχανα εσένα,
 θα έχανα τις στιγμές που πραγματικά ζω.
 Είσαι ζωή που μου δίνει φως στα ταραγμένα σκοτάδι
 και γω, στην αλήθεια η στιγμή.
Στους φόβους μου γεννούσα ψέματα
 που στάλαζαν στην καρδιά μου
 παράταση ζωής!
 Επινοώ της ζωής τα γραμμένα,
 και αναρωτιέμαι…
 πόσες αλήθειες λογικής με κομματιάζουνε;
Στείρες γνώσεις σε αναμονή
 κλειδώνουν τα βήματά μου.
 Μου αρκεί ο φόβος μου,
 στον κύκλο των χρόνων του τρέχουν οι στιγμές ,
 να ξαποστάσουν γυρεύουν.
 εκεί που υπάρχουν οι…
 ξεθωριασμένοι μου φόβοι!

Υποκλινόμαστε

Φίλιππος Δημητρέλλος

 Χαθήκαμε,
 τόσο γνωστοί και ξένοι μεταξύ μας!
 Στο φόβο συνένοχοι
για μια ανάγκη υποκλινόμαστε.
Αόρατα πρόσωπα, στ’ απέραντα ψέματα
 μεταλαβαίνουμε κάλπικες αλήθειες!
Χαμένοι εραστές του αιωνίου
 σταθμεύουμε σε αχανής ορίζοντες.
 Τι ειρωνεία!
Να θεραπεύει τη νοσταλγία μας
 η εμμονή της αιωνιότητας!
 Στοιχειώνουν τα κορμιά μας
 στην λογική της γνώσης,
χανόμαστε…
 Σε μια αντίδραση οδύνης,
 στις εμμονές της σωτηρίας
μας ουρλιάζει ο πόθος.
Ατίθασοι στο αόρατο υποκλινόμαστε…
 ονειρευόμαστε τα βάθη της μοναξιάς μας,
 ύποπτα,
ξεπουλάμε τα είδωλά μας
 στην οικειότητα της ανθρωπιάς.
 Κι έπειτα;
Υποκλινόμαστε!